شعر

کاش می شد رفت و گم شد در دل پاییز
از تو تنها برگ زردی تحفه ی عشق است

عطر عجیب نرگست،پیچیده در تنهاییم
در بهمن آغوش من ،حس بهارانی بیا

هرکس به خان و مانی دارند مهربانی

من مهربان ندارم نامهربان من کو

آن دمی که دلم بود و دلت بود و دلم

دل دادم و دل رفت به دلدار چه راحت!

ارس آرامی

گفتمش با غمِ هجران چه کنم؟ گفت بسوز..シ︎🖤
Farzneh 22

دایم دل خود ز معصیت شاد کنی
چون غم رسدت خدای را یاد کنی

باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

شمشاد سایه پرور من از که کمتر است؟

کودکم رنگین کمان را حفظ کن
آبی این آسمان را حفظ کن

شب نخوابی های مادر را بخواب
قصه این مهربان را حفظ کن

روی آب ونان و بابا خط نکش
درس سخت آب ونان را حفظ کن

قد کشیدی...سرو باش و خم نشو
خط به خط تاریخمان را حفظ...

هر زمان موهای لختت را طلایی میکنی
از غزل های جدیدی رونمایی میکنی
مثل خورشیدی که شب را دور خود پیچیده است
چادری پوشیده ای و دلربایی میکنی...

هر سوی موج فتنه گرفته ست و زین میان
آسایشی که هست مرا در کنار توست

من خسته چون ندارم، نفسی قرار بی تو

به کدام دل صبوری، کنم ای نگار بی تو

به چه ماننده کنم در همه آفاق تو را

کآنچه در وهم من آید تو از آن خوبتری

کجایی؟ای ز جان خوشتر ، شبت خوش باد من رفتم

دیدی که یار چون ز دل ما خبر نداشت

ما را شکار کرد و بیفکند و برنداشت

سخت است بخندی و دلت غم زده باشد
هر گوشه ای از پیرهنت نم زده باشد
سخت است به اجبار به جمعی بنشینی
وقتی دلت از عالم و آدم زده باشد 🙂♥️

☠♡نیست در دیده ما منزلتے دنیا را
ما نبینیܩ کسے را کہ نبیند ما را♡☠

من از اقبال خود نالم که دستی بی نمک دارم

و به همراه همان ابر که باران آورد
مهربانی خدا در زد و مهمان آورد

خدای دور بود از بر خدادوران

حدیث چشم مگو با جماعت کوران

در میان دو عدم، این دو قدم راه چه بود؟

که کشیدیم درین مرحله بس خواریها

از کدوم خاطره برگشتی به من؟
که دوباره از تو رؤیایی شدم
همه دنیا نمی دیدن منو
من کنار تو تماشایی شدم...

شده ام پیر همین اول جوانی ام

به خدا پیر شدم در پس ویرانی ام

زندگی سرتاسرش عشق است وشور
تا توانی تو جوانی کن ، جوانی ای دلا