شعر

دلبری با دلبری
دل ازکفم دزدید رفت!
هرچه ناله کردم از دل
سنگدل نشنید ورفت
گفتمش ای دلربا دلبر
ز دل بردن چه سود!!
از ته دل برمن دیوانه دل خندید رفت

ای جان جان جانم تو جان جان جانی

بیرون ز جان جان چیست آنی و بیش از آنی

بیا که حالِ پریشان من چه پی در پی
شبیه زلف تو در باد، "شانه" می خواهد

همچو عکس رخ مهتاب که افتاده در آب،

در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست،

چو شو گیرم خیالش را در آغوش

سحر از بسترم بوی گل آیو

قدرت عشق بنازم که به یک تیر نگاه

جان شیرین بفروشند دو بیگانه به هم

آنچنان جای گرفتی تو به چشم و دل من
که به خوبان دو عالم نظری نیست مرا

باد با عطر تنش شانه به مویت زد و رفت
ماه با دیدن تو خنده به رویت زد و رفت

ماه در کنج افق خیره به چشمان تو شد
همدم باد صبا بوسه به کویت زد و رفت

دست خورشید زده نور محبت به سرت
بوسه بر روی لب زمزمه...

این بغض نجابت به دل انگار ندارد
اسبی ست سراسیمه که افسار ندارد

از نالهٔ من بود که دیوار فرو ریخت
چون طاقت سیلاب غم اینبار ندارد

سربازم و تنها شده در حملهٔ دشمن
بی عشق تو دلشورهٔ رگبار ندارد

ویرانه ترین خانهٔ این شهر خرابم
تخریب تو را لشکر...

این غزل شور تمنای تو دارد... به کنار
قصد بالیدن رویای تو دارد... به کنار

بین گل های نمایشگر رقاص جهان
هوس چیدن مینای تو دارد... به کنار

ز جفاکاری چشمان تو هم پیکر شعر
زخمی از خنجر زیبای تو دارد... به کنار

در میان دل دریایی عشاق زمان
هوس...

عاشقی کن! که هنر نیست به تن بالیدن
از هر آغوش به آغوش دگر غلتیدن

لب نهادن به لب هر کس و ناکس هرشب
روزها هم به هوسبازی خود خندیدن

امشب اندر بغل داغ یکی پیک زدن
شب آینده کنار دگری نوشیدن

بزم این هفته به همراه علی مست شدن...

ریسمانِ خاطراتِ عشق تو
هر نفس مارا به یادت دار زد


شعلهٔ هجرانِ عشقت نازنین
آتشی بر جان من انگار زد

هادی نجاری

غرضم وصل تو باشد چه تو آیی چه من آیم

ای من غلام آن که دلش با زبان یکی ست

دلم از سینه به تنگ است خدایا برهان

هرکجا در قفسی مرغ گرفتاری هست

ز بی دندانی ایام پیری نعمتم این بس

که فارغ دارد از فکر و خیال رنج مسواکم

من و باد صبا مسکین دو سرگردان بی حاصل
من از افسون چشمت مست و او از بوی
گیسویت

گفتی بگوی عاشق و بیمار کیستی

من عاشق توام تو بگو یار کیستی

صدایی به رنگ صدای تو نیست
به جز عشق، نامی برای تو نیست

تویی زاینده رود و من پلِ الله وردی خان
ترک افتاده بر جانم نخواه اینگونه ام ویران

در عمق نگاهت وصال سفر است
پس کجای جهان خیال خطر است
میکشم بار وطنم را به هر سوی
تا برسم آنجا که تورا نظر است

عاقبت منزل ما وادی خاموشان است

امشب از پیش من شیفته دل دور مرو

نور چشم منی، ای چشم مرا نور،مرو

یار باشد ماه باشد آسمان مهتاب باشد
در دل شوریدهٔ من شعر بکرو ناب باشد

باد باشد آن گل یاسی که دادی باز باشد
تار باشد در کنارت قند در دل آب باشد

آن دو چشمت مست باشد مثل گلهای بهاری
عکس تو در سینه من، عکس من در قاب...