شعر

سبزه تویی، سیب تویی
آینه من، شمع منم
سکه تویی فقر منم
کهنه منم تازه تویی
ماهی سرخ تنِگ من
فال خوِش سال جدید
سینِ سر سفره ی هفت سین تویی
خسته ی بنشسته سر سفره منم
لحظه ی تحویل تویی
سبز نگهدار مرا

شاعر :محمد طاهر جلیلی مرندی

با دلم سر سخت شو ... تا می توانی سخت تر
می شود دل کندنم با مهربانی سخت تر
من که می دانم خدا بی آنکه مبعوثم کند
زندگی را باختم در این قمار اما هنوز
حاضرم حتی بپردازم زیانی سخت تر
هیچ فکرش را نمی کردم که بعد از...

ای عشق

می برگی و می جوانی ای عشق
ان گونه که می توانی ای عشق

دنبال خودت مرا همیشه
بی واهمه می کشانی ای عشق

بیگانه و آشنا نداری
همصحبت و همزبانی ای عشق

یک ذره ی بی نشانه ام من
صد خوشه کهکشانی ای عشق

من مرغ شکسته...

از دست رفت
دیر جنبیدی عزیز من قرار از دست رفت
فرصت سرمستی و بوس و کنار از دست

زخم کاری را مداوا سرسری کردن چه سود
نوشداروی نیاوردی و کار از دست رفت

بعد عمری جانفشانی ها به پای دوستان
در کمال نارفیقی ها قمار از دست رفت

آن...

یاران همه رفتند ... رفیقم مانده
از بین احباء ، حبیبم مانده
در غیبت صغرام مرا آید شد
بعد از گذر سال ربیعم مانده
✑

مثل بهاری مست
من دیوانه را  دیوانه تر کن مثل گیسویت
رها کن پشت سر در خوشه ای از خرمن مویت

چه میشد بامدادی همدل و همراه هم باشیم
تو جان از من بگیری من سری در شیب بازویت

شبی در آسمان من بریزی نقره از ماهت
برقصم لحظه ای...

مادر

چه قدر بوی تو خوبست...بوی آغوشت

همیشه زحمت من بوده است بر دوشت

چنان زلال و لطیفی که مطمئن هستم

دو بال بوده به جای دو دست بر دوشت

ولی به خاطر من بال را کنار زدی

که با دو دست بگیری مرا در آغوشت

که با دو دست...

وقتی تو نیستی در و دیوار خانه را...

ملّافه های گلبهی چارخانه را....

حتّی کتاب حافظ و گلدان روی میز

روبان و گوشواره و موگیر و شانه را...

وقتی قرار نیست بیایی برای کی

این روژهای صورتی دخترانه را؟...

اصلا خودم در آینه کوتاه می کنم

موهای خیس ِ ریخته...

حسرت لبخند
نغمه کن با من شوریده شکر خندت را
لحظه های شب بارانی الوندت را

بگشا پنحره ای را به تماشای خیال
چاره کن بغص تب آلوده ی دربندت را

به کجا سر زنم ای نخل بلندای امید
تا ببینم قد و بالای برومندت را ؟

کو نشانیکه بگیرم...

رد آوار

به فرض آنکه چشمت مهلت انکار نگذارد
مجالی را برای فرصت زنهار نگذارد

چنان مست فریبایی کند اوضاع مجلس را
که جایی را برای خاطری هوشیار نگذارد

تو میدانیکه درد برکه ی مدیون باران را
کسی پای حساب مرغ بوتیمار نگذارد

زلیخا! با خیانت آبروی عشق را بردی...

یار ما نبود
یادی از آن گلی که وفادار ما نبود
باران دشت سبز سبکسار ما نبود

فیروزه های آبی چشم قیامت اش
در ویترین حجره ی بازار ما نبود

آن ماهتاب نقره نشانیکه چهره اش
پرتو فشان نیمه شب تار ما نبود

در کوچه های در به دری پرسه...

این رسم وفاداری نشد

سر به روی صخره داری، موج دریایی مگر!
عطر نرگس می فشانی، باد صحرایی مگر؟

شعله از هرم نفس های تو بیرون می زند
آفتاب مشرقی یا فوجی یامایی مگر؟

ای جنون در رگ رگ اندیشه ات، حرفی بزن!
همدم ابن السلامی، یار لیلایی مگر؟

وعده...

امشب این خط چلیپایی من
همه ارزانی چشمان تو باد

دیده و جان و دل شیفته ام
همه قربان زنخدان تو باد

سیم های دو و می، لای سه تار
کوک با تار سر زلف تو باد

جام لبربز به مینای شراب
ریخته بر قدح و جام تو باد

آستان...

رنگ سال گذشته را دارد،همه ی لحظه های امسالم

سیصد و شصت و پنج حسرت را،همچنان می کشم به دنبالم

قهوه ات را بنوش و باور کن من به فنجان تو نمی گنجم

دیده ام در جهان نما چشمی، که به تکرار می کشد فالم

بی تو مهتاب شبی... نه ..... شب بارانی بود

رشت، آبستن یک گریه ی طو لانی بود

راه می رفتم و هی خون جگر میخوردم

در سرم فکر و خیالی که نمیدانی بود

لشکر چادر تو خانه خرابی ها کرد

چادرت چشمه ای از دوره ی ساسانی بود

آه دریاب...

یقین که مست کند یک جهان زبوی تن تو

اگر که باز شود دکمه های پیرهن تو

نه مستی است که پیراهنت ز تن بتراود

خدا شراب خودش را نشانده در بدن تو

پراز شکوفه و گل می شود تمام غزل هام

اگر که وام بگیرم به بوسه از دهن...

دیگر نمی سرایم..

حالم که خوش نباشد دیگر نمی سرایم
آن دل که برده ای تو دیگر نمی ربایم
در جان من نشستی در کام من شکستی
کامی دگر نمانده ست دیگر نمی سرایم
آن شور که در نهان بود آن آتش زمان بود
چون آتشی نمانده ست دیگر نمی...

لبخند زد به ساعت روی جلیقه اش
فرقی نداشت ساعت و روز ودقیقه اش

مو شانه کرد... ریش تراشید... عطر زد...

این بار هیچ حرف ندارد سلیقه اش

بر صندلی نشست... کبریت زد به پیپ

دستی کشید روی تفنگ عتیقه اش

با این پدر بزرگ فقط قوچ و میش کشت...

شده آیا به کسی دل بدهی دل نخرد؟
عادت و خویِ تو را یک شبه برهم نزند؟
شده خواهی بروی پا برود دل نرود؟
هرچه گویی برویم،خم زِ دو ابرو نبرد؟

دوباره آمدی ای فرصتِ سپید! ای برف!
که ناامیدی و غفلت سیاهمان نکنند

به حلاوت
بخورم زهر که شاهد ساقیست

به ارادت ببرم درد
که درمان هم از اوست...

گفتی به من نصیحت دیوانگان مکن!

باشد، ولی نصیحت دیوانه می کنی...

امشب به عاشقانه های من پناه ببر؛
بگذار که شعرهایم، مأمنِ غم های
تو باشند...

غزاله غفارزاده

به خودم آمدم انگار تویی در من بود
این کمی بیشتر از دل به کسی بستن بود
آن به هر لحظه ی تب دار تو پیوند منم
آنقدر داغ به جانم که دماوند منم


با توام ای شعر ...


و زمینی که قسم خورد شکستم بدهد
و زمان چنبره زد...