متن عاشقانه

من دیگر
عاشق تو نیستم
عاشق عشقی هستم
که تو را
در من پروراند...

سید عرفان جوکار جمالی

دلم را به آتش کشیدم
مبادا
گفته باشد دوستت دارم
دلش را به آتش کشید؛
دریا سوخت و
به آخر رسیدیم

سید عرفان جوکار جمالی

گفتم که شَوم پیر و کُنم تَرکِ غمِ عِشق

زین غم شُده ام پیر و جز این غم هَوسم نیست...

سید عرفان جوکار جمالی

دستم به غزل نمی رود بعد از تو
دل سمت زُحَل نمی رود بعد از تو
بوی نجسی می دهد آغوش همه
دیگر به بغل نمی رود بعد از تو

بابک سویدا

من خود برای خود شبیه قوم تاتارم
بیش از همه از خود رسیده به خود آزارم

از هر دری وارد شد از هر جا فراری شد
ذهن چموش در به در، تحلیل گر بارم

ذهنم دچار اختلال سهمگینی بود
وارونه می دیدم جهان را توی افکارم

بر داربست منطقی با...

گفتی: «برو!» آدم مگر جان خودش را می گذارد می رود؟
معشوقه را در غصه ها یک مرد تنها می گذارد می رود؟

بگذار تا مَردم بگویند: «آهنم»، یا اینکه من اهریمنم
اما به پای عشق تو بی «تا» ترین بودن منم

زیبا ترین! دوشیزه ی غمگین من! معشوق خوش...

سار! شاید علت اینکه دلم می لرزد است
چون که قلبم شاخه ی خشکی که از آن پر زد است

فکر من مشغول تاریخی ست تکراری در عشق
ابر دلگیر اعتقادش:قطره ها می افتد است

شک بکن بعدش یقین آلود همراهم بیا
عشق تو تک اعتقاد قلب مردی مرتد است...

بعد از تو دیگر خوش سر و سامان نبودم
مشتاق طعمِ نم نمِ باران نبودم

تا نیمه شب ها می نشستم کنجِ ایوان،
اصلا به فکرِ چرخش ِ طوفان نبودم

با واژه ها روییدم و شاعر شدم، حیف!
از چشم احساسم به تو، پنهان نبودم

با اینکه در ظاهر زده...

برای از تو گفتن
دل به دریا زده ام
طوفان ،شد

من را به آغوشت بِکِشان
به باغ ممنوعه ی آدم
به نفس های شرجی زده
در حصار شاخ و برگ بازوانت...
و روح این جسم سرکش را
عریان کن
به بهانه ها ببوس
و مزه مزه کن شراب سیب لبهای دختر حوا را....

شدم عاشق
شدم رسوا
نمی دانم تو میدانی..
که میدانم تو هرگز با من شیدا نمی مانی؟

تو در بزمم در این جانم
در این ویرانه ی مخروبه زندانم
به نیش طعنه های خانمان سوزت
چرا گل بوته های یأس را
رندانه افشانی... به باغ آرزوهایم
نشاندم بذر رویا را...

آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست

گفته بودی درد تنهایی بهایش جانِ ماست
گفته بودم درد تنهایی نگو که خود دواست

گفته بودی دل اگر در دام باشد بی نواست
گفته بودم این چنین در راه عشقِ تو رواست

گفته بودی شرح دل گفتن پریشانی بیارد
گفته بودم شرح دل گو نزد ما این خود سزاست...

همانقدر
که در زیبایی شهر تاثیر گذاری
چند برابر آن
در ویرانی قلب ها گناه کاری



عزیزحسینی🍀

ساعت زنگ دار را خاموش می کنم
عطر حضورت
صبح به صبح طلوع می کند
در سردی اتاق
و شیرین می شود تا ابد
خواب های آشفته

خواب های شوم
دوره گرد کرده است مرا
ماه را به زمین کشانده ام
آمدنت را تعبیر کرده است.

مهتاب آسمانم تاریک است
رفتنت را هرشب
کابوس می بیند.

گرمای حضورت
مانند ساعتی زنگ دار
صبح به صبح
بیدار می کند این خواب آلوده ی
کج خلق را

قالی دل را برایت بافتم هی رج به رج

نقش گنجشک دلم را توی آن انداختم

سید عرفان جوکار جمالی

بسیار می پیچد چرا بوی خوشت در کوچه ها

والله ویران می کند طعمت رگ اندیشه را

سید عرفان جوکار جمالی

رو به رویم می نشیند در دلم صد دلهره است

وای از آن روزی که باشم بی خبر از حال او

سید عرفان جوکار جمالی

راستش را بخواهی
هر شب خودم را کنارِ تو تصور می کردم
کنار هیبت مردانه ات
آنوقت با خیالِ راحت دلم را به ماه گره می زدم و چشمانم را می بستم.
راستش من بارها حتی خودم را کنار تو و دختر شیرینمان تصور می کردم. وقتی که من از...

برای آخرین بار دوستت دارم هایم را شعر می کنم برایت...
تو باور نکردی غصه هایم را باور نکردی مردنم را
دلم را به دلت گره زده بودم. از آن گره هایی که با هیچ دندانی باز نمی شد.
اما تو... اما تو ... اما تو ... بگو چگونه باز...

رویای شب های من حالا برای ابد خدانگهدارت
تو ماندی و تهرانی که نمی دانم بعد از من
کسی هست که حل کردن معمای چشم هایت را بلد باشد یا نه...
من می روم چرا که تهران جای به جایش خاطرات تو را برایم زنده می کند و زخمی را...