متن وشعر حجت اله حبیبی

آینه باش
ببین ولی دل نبند.

خدا حافظ
ای
شیرین ترین خاطره تلخ .

امروزه
گربه ها
با حیا شده اند ،
به دیزی بی گوشت
نگاه چپ هم نمی کنند.

برایت
آینه
آرزو می کنم
تا
تنها
نباشی
و
گاهی
برای آینه لبخند بزنی.

فقط
برای یک انتخاب
همه
دشمنم شدند
«ماه»

پاییز
آرزوهای بهار را
به باد داد
و رهگذران می کوبندش
با فریاد.

تو
عوض شدی
یا روزگار !؟

بهشت
بهانه است
مهم
رضایت صاحب خانه است.

هر
حُکمی
غیر از دل
بچه بازی است .

همه
خوبند
ولی
تو
چیز دیگری .

کلمات
هم
کلمات قدیمی،
امروزه
کلمات هم
با هم قهر اند
مثل همسایه های صمیمی.

هستی مبهم تو
برزخی
کشنده است ،
که
راه
پس و پیش را
بسته است.

گاهی
فاصله
ذات آدم را
بهتر نشون میده،
مثل لنز عکاسی.

اندیشهٔ
بهار دارد،
برگی
که رنگ عوض می کند
برای رقص قاصدک.

می خواهمت ،
اگرچه تلخ ،
شیرینت
می کنم.

کلمات هم
کلمات قدیم
امروزه
کلمات هم
باهم قهراند
مثل همسایه های صمیمی.

آه
ای تصویر مبهم ،
کی ظاهر می شوی
در تاریک خانه ی دلم .

لااقل
مرور کن
دوستت دارم را
شاید
دیکتهٔ هر روزم
همین باشد.