شعر

زندگی دردی ست شاید نیست درمانش هنوز
در شروعش مانده ام با فکر پایانش هنوز

سخت شد هرلحظه اش هرروز، هرجا، در دلم
حسرتی دارم من از یک ذره آسانش هنوز

قصه را غمگین نوشت از اولش شاید خدا
هرکسی زخمی به دل دارد و بر جانش هنوز

آب را...

آرزویم همه این بوده که یک شب تا صبح
یک دل سیر به چشمان تو من زل بزنم

خیره در مردمک چشم غزالت شوم و
در تب خواهش بوسیدن تو جان بکنم

پنجه در زلف پریشان و کمندت بکشم
و تو نزدیک کنی فاصله را تا بدنم

سرِ مجنون مرا...

چشمان تو از دور مجسم شدنی نیست
یک آیه بیاور این دل آرام شدنی نیست
😍

برده ای دل ولی نمی دانی ، تو غرور همه فراهانی
زود برگرد و زود بیا ، مانده ام در میان ویرانی ...

هر صفحه از موهای تو
یک شعر ناب عاشقی ست
از بین موهای تو عشق
آمد به دنیا فرفری...

بوسه ای می کارم اینجا
بوسه ای از جنس عشق
می شود در یافت در وقتی که آنلاین می شوی

تنها دلم خوش است که گفتند تو دلخوشی ،
محتاج خنده های توام بیشتر بخند
ای سوژه غزلهای من ، مشتاق شعر های منی ؟
هر روز و شب بخند .

مثل یک سکوت در شبی شلوغ می مانی
مثل درد، بغض، گریه، بی دروغ می مانی

دختری که دید اشک های دفترت را گفت:
مثل شعرهای مادرم فروغ می مانی...


▫️شاعر: سیامک عشقعلی

وقتی که ساحل می رود همدردِ دریا می شود
وقتی که شب با خنده ای بی وقفه فردا می شود

می بوسمت! می بوسمت! آن لحظه با یک دشت گل
یادت بماند آخرش، یا می شود! یا می شود!


▫️شاعر: سیامک عشقعلی

تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید

تو یکی نه ای هزاری تو چراغ خود برافروز

گرم است به لبخند خدا، پُشتِ بهار
انگشترِ یَشم است در انگشتِ بهار
در خاطره ها عطر خوشی می پیچد
هر بار که باز می شود مُشتِ بهار

لب های تو چون قند و عسل شیرین است
خاصیت عشق تو فقط در این است

با بوسه و لبخند مراعاتم کن
وقتی که فشار من کمی پایین است

این حس نشسته در صدایم مرگ است
اکسیژن خالص هوایم مرگ است

دیگر نه من و نه تو همه می دانند
دنیای بدون تو برایم مرگ است

خانه زیبا می شود با روی زن
می کشد دلمرده گی را بوی زن

زن بهاری سبز از آرامش است
شعرها می بارد از گیسوی زن

خستگی با زن به پایان می رسد
خنده ای باشد اگر جادوی زن

عشق را فرمانروایی می کند
شد خدا از اولش الگوی زن...

بر کوی و برزن میخانه گشتم هیچ نبود
تو آن مستی مایی اگر مستانه نبود

هر دم که ساز خواهش دل پر صدا شد
تیر های مشکل ساز یاس آلود رها شد
پس قلم توکل گرفتم و جرئه ای دوات صبر خواستم
تا قلم زنم که چگونه نقشه برآب نقشه ی تیرها شد.

زینب ملائی فر

سهم من در وسط معرکه عشق چه بود؟
غم و دلتنگی و حسرت، همه یک جا با هم!

گر دمی این چرخ و فلک به دوستی، دست دهد
خوشا که جان به رسیدن، تن را صلت دهد
من نه آنم که تو دانی نه آنم که توخواهی
من همانم که نخواهد بی کام، جان از هست دهد

ای خوشا روزا که ما معشوق را مهمان کنیم

دیده از روی نگارینش نگارستان کنیم

به تماشا بنشینی خوب است

یک نفر از تو به ما هم خبری خواهد داد
عطری از پیرهنی یا اثری خواهد داد

از همین کوچه که رفتی به دلم افتاده
نوبهاری دگری برگ تری خواهد داد

آی ای جان دو عالم به فدایت روزی
اینهمه ناله و زاری ثمری خواهد...

می بوسمت


می بوسمت به گونه ای که زمین جابجا شود
جوری که حقّ شراب لبانت ادا شود

فریاد خفته در سکوت جهان ، صدا شود
تا عاقبت عشق به خودش مبتلا شود 
 
به قصاص قتل هزاران حسّ عاشقی
عقل جفا پیشه به پای عشق ، فنا شود

می بوسمت...

«بسم الحبیبة عیون البحر»

کویر بودم که دریای چشمانت غرقم کرد.
بعد تو
بزرگ ترین خلیج این هستی منم.

به قلم:مأوا مقدم زاد

دیگران را عید اگر فرداست ما را این دمست
روزه داران ماه نو بینند و ما ابروی دوست

خوبتر از تو نقشبند ازل
هیچ نقشی نبست در اول