شعر

سالها ماندم به امید وصال اما چه سود
عشق حتی لحظه ای سهم دل تنها نشد

غنچه ی عشقی که پروردم به قلب عاشقم
در نبود باغبان پژمرد و دیگر ، وا نشد

پر کرده ام از عطر هوایت چمدان را
در شهر شما تحفه محبوب همین است

کوهی تو که پشت صبر را خم کردی
غم را ز جهان مبتلا کم کردی

خورشید وجودی که به من تابیدی
ره توشه عشق را فراهم کردی

ترس و افکارت معما می شود!
هی به خود می گویی: آیا می شود؟

مثل ابراهیم باشی، عاشقی!
دل به دریا داد موسی... می شود...

🟩 شاعر: سیامک عشقعلی

به روز ِ معرکه ایمِن مشو ز خصم ِ ضعیف

که مغز ِ شیر برآرد چو دل ز جان برداشت

گاه آن کس که به رفتن چمدان می بندد
رفتنی نیست! دو چشم نگران می خواهد!

باران که میبارد هنوز، چشمِ تو گریان میشود
یک کوهِ غصّه در دلم، ناخوانده مهمان میشود

ساعت به چپ می چرخد و باز از کنارم میروی
آیینه ام دق میکند، این خانه،،، زندان میشود

شعری به لب می آید و بُغضی گلویم میخورد
اشکم نمی ریزد ولی در سینه پنهان...

بهار آمد بخندد گل به گلزار

بنفشه هر کجا باشد پدیدار

بخواند بلبل وحشی به صحرا

که عاشق را دلِ عاشق سزاوار

گر اجازت میدهی، یک لحظه حیرانت شوم
موج لذت در نگاهت، محو چشمانت شوم

مثل من، فرمانبری عاشق نه پیدا می شود
لطف کن یک ذره الفت، تا به فرمانت شوم

ساده ام اما به راهِ عشق خیلی صادقم
امتحان شرط است گو! تا من به قربانت شوم

از ادایت...

آمدم سر بزنم شعر بخوانم بروم
آنقدر دلزده هستم که نمانم بروم

به همین کوچه و این خانه و دیوارِ اتاق
و به آیینه سلامی برسانم بروم

آخرین بار به لب هات کمی زل بزنم
به دلم طعم لبت را بچشانم بروم

یک کمی خاطره جامانده که بردارم و بعد...

در جان من ای یار تو منزل داری

زیبایی و عطر و بوی سنبل داری

آرامش جانی و خودت می دانی

ای عشق به دل تو آیه نازل داری

چو عطر پونه در باغ و گلستان

جهان زیبا که باشی شادی جان

پر از شوق گل سرخست دل من

که چون بلبل شوی در باغ مهمان

هر صبح دلم مست و غزلخوان تو است

رقصان شده و خمار چشمان تو است

در باغ غزل باز گُل افشان شده عشق

در را بگشا عشق که مهمان تو است

دلبر آمد پی تعمیر دل ویرانم

لیکن آن وقت که این خانه ز تعمیر افتاد

اغوش توست خانه ی من راست گفته اند
که هیچ جا ، خانه ی آدم نمی شود

زبان روزه خدایا نمی کند باطل
مدام حسرت وصل نگار را خوردن؟؟

دَر کِلاسِ عاشِقی شاگِردِ نو پایَت مَنَم
می نِویسم با غَلَط: «مَن دوصطَط دارَم فَغَت

به کار دوستی ات بی غشم ، بسنج مرا
به سنگ خویش که عالی ترین عیار تویی

من اهل چایی نیستم اما تو دم کن
از چشمهایت استکان دیگری را

به هرکه می نگرم طالب دوام بقاست

مدار خلق به فکر محال می گذرد

گرفته عطر تو حال و هوامو
می آره حرف عشقت واژ ه هامو

چیکار کردی که بی تاب تو هستم؟
شدی دین و دل و اصلا خدام و...

جهانم دور تو می گرده هرروز
تو خورشیدی که می گیری چشامو

میگن دیونته این مرد شاعر
و هرکی که شنیده ماجرامو......

دو روزه فرصت وهمی که زندگی نام است

گر از هوس گذری بی ملال می گذرد

فردای عشق
دیده بودم چهره ات را در تب زیبای عشق
لابه لای خلسه ای در پرده ی رویای عشق

تو سراسر جلوه بودی مثل قرص آفتاب
من ولی...غرق توهم غرق واویلای عشق

بعد از آن روزی که با آلاله ها کِل می زدی
چشمه بوی پونه می ریزد به...

ای گل خوش عطر! ای از ماه زیباتر سلام!
از دلم یک بار دیگر بر شما دلبر سلام!

گرچه می سوزم ولیکن خیر دارد این جنون
شد نمازم عشق! بسم الله! بر این شر سلام!

🟩 شاعر: سیامک عشقعلی