متن کوتاه

بچه بلوچستانم نوکرهٔ کردستانم از خاش تا سراوان تی ارزش فراموان منی براس

با خودت هیچ نگفتی دل ما را چه شود گاه سفر
خوش به حالت که نبودی و بدادند خبر

خـבا ڪنـב ڪـہ نگیرב، בلم بهانـہ یِ בلت را.
ڪـہ تاب گریـہ نـבارב، هوایِ خستـہ یِ چشمم.

اسلام دین مهربانی دین لبخند است
با مهربانی میشود پیغمبرم باشی

ترا چه غم که شب ما دراز می‌گذرد؟

که روزگار تو در خواب ناز می‌گذرد

+اگه واقعا کسی رو دوست داشته باشی،
هیچوقت ترکت نمیکنه،
همیشه تو قلبت باقی میمونه...

سکوت من،
همیشه نشانه تایید حرف طرف مقابل نیست.
گاهی نشانه قطع امید از سطح شعور اوست.

؏ـاشقم ڪرבی،ولے از تو نـבارم گلـہ ای.
ساבگے از בل בیوانـہ ے ما بوב، ڪـہ گرفـتارت شـב.

؏ـاشقت گشتم، ولـے این ڪار בل تنها نبوב.
ݼـشم و בل با هم عهــב بستن ڪـہ ویرانم کننـב.

هستن کسایی که دلم براشون تنگ میشه،
اما تو خیابون ببینمشون راهمو کج میکنم

آבمے را امیـב زنـבـہ نگـہ میـבارב.
اے تو امیـב اבامـہ ے حیات من،
صبحت بخیر...

مثل پاییز کمے بـــے تـــو..،
غم انگیزم و בلگیرم و بارانے و سرב.

کسی که تنهایی رو قبول کرده دیگه منتظر اومدن کسی نیست... :)

️کتاب معلمی است که
بدون عصا و تازیانه
مارا تربیت میکند

گاهی دلم می‌خواهد
بیدار نشوم،
بگذارم دنیا
همیشه مرا
زیبای خفته ببیند…

در آغوش خواب،
همیشه خودم را
زیبای خفته‌ای می‌بینم
که به رؤیای تو پناه برده است.

گاهی پلک‌هایم را که می‌بندم،
جهان خاموش می‌شود
و فقط تویی که در خوابم
زنده می‌مانی…

چقدر دوست داشتنت رنگی بود برایم، از آن رنگ هایی که روح آدم را به پرواز در می آورد، اما اکنون سیاه و سفید شده است ...

تصویرت در یادم برفکی تر از همیشه است و دارم فراموش میکنم که چگونه به من نگاه میکردی اما یک چیز را فکر...

ز کـل ایــن جهــان خستــم،
بجـز آغـوش گــرم و مهــربان تــو...

نگو یه روز شروع میکنم
بگو امروز همون روزیه که باید شروع کنم(:

جـــای خـــالیـــت،
تلخ تر از آن قهوه ی تلخ ایست
که هر صبح با یادت مینوشم.

تو نمی دانی اما
در قلب من
تمام راه ها به تو می رسد
حتی بیراهه ها...

زخم هارو نباید نشون هر غریبه ای داد ،جاشو یاد میگیرن...!

مثل یک بوسه نشستم ته آن گونه ی چال
اخم کردی و من از چاله به چاه افتادم