متن کوتاه

زندگان، اگر به معنا نرسند،
چون سایه‌ای بر دیوارند...
بی‌صدا، بی‌اثر، بی‌فردا.

عشق آن گوهر ناب است که در سینه‌ی دل
هرچه طوفان برسد، رنگِ صفایش نرود...

امروز اگر به عشق، جانم پناه توست
فردا به مهربانی، دنیا نگاه توست...

یادگارِ عشق، جز آهِ شبانه نیست
جز سایه‌ی غم، همدمِ جانِ خسته نیست...

بگذار به لبخندت، این زمستان بهار شود
بگذار به چشمانت، دل دوباره قرار شود...

برف می‌بارد و دل، بی‌تو به طوفان شده است
ای‌کاش به لبخند، جهانم تو بهاران بکنی...

در دلِ من، جهان همه خاموش شود
وقتی که نامِ تو، در آن طنین اندازد...

عشق آمد و جان سوخت، چو پروانه به آتش
جز خاکستر دل، یادگاری نماند...

مردها...
شیدای نسیمِ عطرِ باران‌اند،
وقتی که بر شانه‌ی زن، موها هنوز خیس است...

از هرچه غیر نامت، جان را رهیده‌ام من
چون موجی که جز دریا، مأوا نمی‌گیرد...

تا شوقِ تو در سینه‌ی من خانه‌نشین است
هر لحظه مرا باده‌ی جان، چشمه‌فشان است

چون برقِ بی‌امانِ سیم‌هایِ پُر ولتاژ است
لمسِ نگاهِ تو،
که در جانم جرقه می‌زند...

بگذار در صدایت آرام بگیرم،
که سکوتِ بی‌تو،
چون بیابانی بی‌چشمه است...

بگذار در نگاهت پناهی بجویم،
که جهان بی‌تو،
چون زندانی بی‌پنجره است...

چون شکستیم به صد پاره، چه جایی به شکست؟
بادِ غم آمد و دید، از دلِ ما هیچ نماند...

در دل من هیچ‌کسی جز تو نمی‌مانَد به جا
هرکه دیدم، مثلِ تو در آینه پیدا نشد...

بیا با هم سکوت کنیم
مثل ماه با موج‌های آرامِ دریا
تو بدرخشی و من، در تو غرق شوم...

در سرزمینی که نتوان مردانه زیست
مردانه مردن زندگیست

اگر  گودی چشمهایت
هندسه ی تحلیلی نیست
پس چرا اشکهایت
تا شانه های شب بالا می‌آید؟

قلب تو مثل گنجشکی ست
که بوی نان گرم همسایه
حواسش را دزدیده
از روی شاخه...

حتی....
پاییز هم روی دستهایش
حنا گذاشته است
بیین!!!
حالا هوای تو
پر از بوم نقاشی ست

آن‌ها که شب‌ها بیدار ماندند،
تا فردا برای ما بخوابند.
"مادر"

یلدا
بلند است
اما اگر صدایت باشد
شب
زودتر کوتاه می‌آید. 🍉

«یلدا بهانه است؛
شب فقط طولانی‌تر می‌شود
تا آدم جرأت کند
به تاریکیِ آشنایش خیره بماند.»