شعر

پیوند عمر بسته به موییست هوش دار

غمخوار خویش باش غم روزگار چیست

هی ضربه از این ضربه از آن خورد درخت
خندید اگر زخم زبان خورد درخت
با اینکه تبر خورد ولی درد نداشت
چون تازه به درد دیگران خورد درخت

عباس صادقی زرینی

اندوهِ من این است که در دفترِ شعرم
یک بیت به زیبایی چشمِ تو ندارم

حکم ما دل بود اما، صد امان از بخت بد

دست ما بی حکم گردید، حریفم هی می برید...!
ارس آرامی

همچو سنگ ساحلی با خشم دریا زیستم
هر نفس با حسرت دیدار فردا زیستم

اهتزاز پرچمی ماندم به بام انتظار
سال ها در تندباد دشت رویا زیستم

پشت باورهای شهرم جز خزان، خوفی نبود
برگ ریزانِ درونم را شکیبا زیستم

با جنونم قرن ها صحرا نیستانی نواخت
نشئه نشئه، پُر...

بیا به خلوت دلم، فقط بهانه ام تویی
نسیم خوب زندگی وَ عاشقانه ام تویی

غزل غزل نگاه تو به واژه ها رسیده است
تو حس ناب بودنی وَ شاعرانه ام تویی

نفس نفس زدم شبی به پیش پای لحظه ها
هوای شعر خوب من به هر ترانه ام تویی...

ساغرم بشکسته ساقی، خم بده تا سر کِشم
مست و لایعقل شوم، دل از دل و دلبر کشم

خم بده تا سر کِشم، پیمانه پاسخگو که نیست
مست کن جان مرا، تا درد را کمتر کشم

خم بده ساقی چرا بامن دلت همراه نیست
موعظه بس کن، مکن آتش بر...

ای یار جفا کرده پیوند بریده
این بود وفاداری و عهد تو ندیده

در کوی تو معروفم و از روی تو محروم
گرگ دهن آلوده یوسف ندریده

ما هیچ ندیدیم و همه شهر بگفتند
افسانه مجنون به لیلی نرسیده...

👤سعدی

خاطر ات از خاطرم یک دَم نمی آید بُرون؛
چاره اش را بی امان گشتم،ولی پیدا نشد!
ع.موسوی

شب نیست که چشمم آرزومند تو نیست
وین جان به لب رسیده در بند تو نیست
گر تو دگری به جای من بگزینی
من عهد تو نشکنم که مانند تو نیست

روزی که ذره ذره شود استخوان من

باشد هنوز در دل تنگم هوای تو

شانه ام از غمِ بی هم نفسی می لرزد
هم نفس ! بر سرِ این شانه تو را گم کردم

اسم تو مرا آرام می کند
وقتی دخترم را صدا میزنم...

عاشق بوی بارانم
وقتی
از موهای تو چکه می کند...

پنجره هم به باد وفا نکرد
آن هنگام که
اشتیاق اورا
پشت قفلهای بسته ی دلش حبس می کرد...

گر ناله کنان دل به تو بندم عجبی نیست
جنسی که نفیس است به فریاد فروشند

یک لحظه نشد خیالم آزاد از تو

عشقست نه زر نهان نماند
العاشق کل سره فاش

آن دم که دلم بود و دلت بود و دلش

دل دادم و دل رفت به دلدار چه راحت!

ارس آرامی

انگار نه انگار که ما عاشق اوئیم
یعقوب گرفتار، به پیراهنِ بوئیم

با شانه بگو سر به سر ما نگذارد
ما انجمن گم شدگان سر موئیم

ما رنج بدیدیم ولى گنج ندیدیم!
تقدیر همین بود بگردیم، نجوئیم

هرکس که بدى کرده به ما خیر ندیده
جز دوست براى همه کس...

تو اگر ناز کنی، ناز کشیدن بلدم
ناز از آن چشم پر از عشوه خریدن بلدم

قفس خستهٔ دلی های من عاشق را
باز کن تا که ببینی که پریدن بلدم

لب تو باغ انار است، به شوق آوردم
میوهٔ عشق ز لبخند تو چیدن بلدم

خنده کن تا بشوی...

در قیامت عابدی را دوزخش انداختند
هرچه فریادش جوابش را نمی پرداختند

داد می زد خوانده ام هفتاد سال هرشب نماز
پس چه شد اینک ثواب آن همه راز و نیاز

یک ندا آمد چرا تهمت زدی همسایه ات
تا شود این گونه حالت این جهنم خانه ات

گفت من...

من اگر ساز کنم حاضری آواز کنی؟
غزلی خوانی و چون نغمهٔ دل باز کنی؟

بلدم ناز خریدن بلدی ناز کنی؟
یا نشینی به ببرم شعرنو آغاز کنی؟

بلدم راز نگهدار شوم راز بگو
بلدی راز نگهداری و دمساز کنی؟

بلدم با تو به دنیای دلت سِیر کنم
بلدی قفل...

با من بمان و سایه ی مهر از سرم مگیر
من زنده ام به مهر تو ای مهربان من!