طرح زیبای تنش آه خدا عالی بود جای یک بوسه میان من و او خالی بود بارش نم نم باران و غروب پاییز بوی خاک و نم باران چه قدر عالی بود خنده بود و غزل و عشق، دو فنجان قهوه روی آن میز فقط خنده و خوشحالی بود قهوه...
کسی نیک بیند به هر دو سرای که نیکی رساند به خلق خدای
گر نیم شبی مست در آغوش من افتد چندان به لبش بوسه زنم کز سخن افتد
من مشکلم با بوسه هایت حل نخواهد شد چندیست در سر فکر جنگی تن به تن دارم
با توام بر سر طالع خود چونُ چرا خواهم کرد بر در قبله ی جانانه دعا خواهم کرد گرچه زندانی تن گشته ام ای روح بلند روزنی را به تب و تاب تو وا خواهم کرد زخم دیرینه فراوان و امید است مرا که ز هر گوشه چشم تو دوا...
آنی که ز صبح خنده بر لب دارد بر قلب کسان بذر محبت کارد هر روز بخند و شاد باش ای دوست بگذار جهان بر تو محبت آرد
شب فراق که داند که تا سحر چند است مگر کسی که به زندان عشق دربند است
آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست هر کجا هست خدایا به سلامت دارش
فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش
صبح باران که بگیرد تَرِ باران نشوی خیس از بارش پی درپی گیلان نشوی صبح باران که بگیرد چمدان را نبری بی خبر، همسفر خستهٔ تهران نشوی صبح باران که بگیرد به سراغم نروی چینی نازک سهرابی کاشان نشوی! صبح باران که بگیرد مه سنگین دارم آخرین خاطرهٔ جادهٔ حیران...
فصل عشق ای که شعرت قصه گوی هر شب رویای من می بری سر را میان پیچش موهای من در میان کوچه باغ آرزو گل می خری تا بکاری در کنار خنده ی زیبای من مطمئن هستی ندارم هیچ طوفانی به دل قایقی بی بادبان داری تو در دریای من...
فریبم مى دهى در بازى شطرنج و مى دانم در آخر کیش و ماتت مى شوم با نقشه اى دیگر وحیده مؤذنى«ترمه»
یاری که باری از دل ما کم کند کجاست؟
دل فدای تو چون تویی دلبر جان نثار تو چون تویی جانان
امروز زمانه نوبت ماست
زندگی کردنِ من مُردنِ تدریجی بود آنچه جان کند تنم عمر حسابش کردم
سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن کاین بود عاقبت کار جهان گذران
ﭼﻮﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺳﺨﻨﻰ ﺟﺰ ﺳﺨﻦ ﻳﺎﺭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺳﺨﻨﻰ ﺟﺰ ﺳﺨﻦ ﻳﺎﺭ ﻧﮕﻮﻳﻴﺪ
خون می چکد از دیده در این کنج صبوری این صبر که من میکنم افشردن جان است
گر بدانی شوق دیدارت چه با دل می کند
دل ببر با خنده هایت ، گل بریز از دامنت زندگی گل می دهد ،در لحظه ی خندیدنت گیسوانت قطعه ای ازتک نوازی های باد حسّ و حالی تازه می گیرد دلم از خرمنت دکمه ی پیراهنت را باز کن تا بشکفند غنچه های سر فرو برده به صحرای تنت...
روزی که نمانَد دِگری بر سر کویَت دانی که زِ اغیار وفادار ترم من
بر دو جهان نمی دهم، یک سر تار موی تو
مستی هر نگاه تو، به ز شراب و جام می کی ز سرم برون شود، یک نفس آرزوی تو ...
