شعر

آمد و همچون ثریا غرقِ در عشقم نمود

از غمِ دلدادگی ها شهریارم کرد و رفت

هادی نجاری

تاری بزن

تاری بزن که نغمه جانانه ام کند
آواره ام نموده و دیوانه ام کند

با شور و حال نم نم باران ترانه را
در کوچه باغ آینه بر شانه ام کند

ای آشنای زمزمه های سحرگهان
تاری بزن که واله و مستانه ام کند

با لحظه های صحبت...

بوسه را مهریه کن هرشب طلاقت می دهم
قاضی اش من، متهم من،شاکی اش عشق من است

آن کیمیا که میطلبی، یارِ یکدل است
دردا که هیچگه نتوان یافت، آرزوست

بی شک تو یگانه ، بین یاران هستی
مانند گلابِ اصل کاشان هستی

طبع تو نشانی از وجودت دارد...
پاکی و شبیه اَبر و باران هستی

...
بهزاد غدیری / شاعر کاشانی

نازم به چشم یار که تیر نگاه را
بی جا هدر نکرد و به قلبم نشانه زد

آیینه دل بدون او لک میشد
ایمان و یقین موافق شک میشد
در روی زمین اگر نبودی ((دختر))
در کل جهان یتیم عروسک می شد!

عاشق شده ام حال و هوایم خوب است
درد است ... ولی درد برایم خوب است!
.
آرامش من! با تو فقط حالم نه
خوابم؛ نفسم؛ لحن صدایم خوب است
.
تشخیص پزشک است کنارم باشی
عطر تو برای ریه هایم خوب است
.
من با تو خوشم؛ نا خوشی...

همه ى قافیه ها تابع زلفش بودند
چادرش را که به سر کرد، غزل ریخت به هم!

غم غربت بگیرد مثل بغضی سخت نایت را
محرم آی می چسبد بگریی غصه هایت را

با دلی سرگشته گاهی، یاد یاران می کنم
حس و حالم را درون سینه پنهان می کنم

اولین دیدارمان هر جا که باشد هر زمان
با زبان شعر خود آن لحظه طوفان می کنم

دعوتم کردی به آغوشت، و من این لطف را
گر که باشد ساعتی از عمر جبران...

پوستت شیر و لبت سیب
و دهانت عسل است
آن بهشتی که خدا گفت
به گمانم که تویی

تا توانی دفع غم از خاطر غمناک کن
در جهان گریاندن آسانست اشکی پاک کن

چال گونه،خال لب،
ابرو کشیده،دست نرم
این همه ابزار قتاله
به یک جا لازم است؟

شاد بودن هنر است ، شاد کردن هنری والاتر

به زنده ماندن در این دیار/چه پای سختی فشرده ام‏
چه مرگ ها آزموده ام / ولی- شگفتا- نمرده ام...‏

بیا درد مرا درمان کسی نیست

به جز غم در دلم پنهان کسی نیست

در این شب ها درون سینه ی من

به غیر از یاد تو مهمان کسی نیست

پوشیده سپید و مهربانید شما

تسکین دل و حافظ جانید شما

در عمق نگاهتان خدا می بینیم

بر روی زمین فرشتگانید شما

شهراد میدری

با همگان به سر شود با تو به سر نمی شود
زخمی ست از تو بر دلم بیرون به سر نمی شود

صبحی که تو باشی و غزل باشد و آغوش
یک صبح پر از خاطره و نیک سرشت است

گویی که در آغوش خودت معجزه داری
آغوش تو چون تکه ای از باغ بهشت است

عشق زیباست ولی قد همین زیبایی

مردن و زنده شدن های فراوان دارد

چِشم عَسَل، لَب زَعفِران، گیسو شَبیهِ دَست بافت
صادراتِ غِیرِ نَفتی انحِصاراً دَستِ توست

عشق کو تا گرم سازد این دل رنجور را

از ورق گردانی وضع جهان غافل مباش
صبح و شام این گلستان انقلاب رنگهاست