شعر

«بردار پای خود را»

از عشق نا امیدم، بردار پای خود را
کی طعم آن چشیدم، بردار پای خود!!

کردی چه صورتم را، در زیر پا لگد کوب
از صورت سپیدم، بردار پای خود را

هرگز نبوده یوسف، در خانه ی زلیخا
خود جامه را دریدم، بردار پای خود را...

«قلاب»

دلم در انتظار تو، کمی قلاب می رقصد
به چنگت آورم آخر، تنت در آب می رقصد

تو در تُنگ دلم هستی، درون قاب چشمانم
نگاه نرگست هر شب، میان قاب می رقصد

تو ماهی یا پری هستی، رفیق دیگری هستی
میان پولک جسمت، شب مهتاب می رقصد

شب...

اگر باشی ، به شعرم ؛ تو غزلخوان

شوم ، بلبل ، بخوانم ؛ شادوخندان

حدیثِ عشق ، گویم ؛ تا سحر؛ من

چو یوسف باشی و من پیر کنعان


بادصبا

بدون تو لب خندان نخواهم
خوشی در ملک این دوران نخواهم



دلم خوش می شود با بودن تو
بدون تو دلی شادان نخواهم

بادصبا

پروانه شدی جانا در حد جنون امشب

با عشوه ی هر واژه از غصه برون امشب

در دشت شقایق ها رقصان تو چرا هستی

چون شمع بسوزی و عشق تو فزون امشب


باد صبا

عشق اش کج است مهرش کج است نگاه کج
من ماندم و در روبرویم یک سپاه کج

مانند ابرویش کشیده است
راه مرا به سمت یک پرتگاه کج

همواره راه راست رفتم ولی حالا بین
دنبال او هستم که کرده راه کج

در جای متروکی مرا تنها گذاشت
حالا شدم...

صبح آمده از پنجره با نور و هیاهو
خورشید و گل و معجزه و بوسه وجادو
بگذار که امروز فقط روز "تو" باشد
بگذار گره باز شود از خم ابرو...

چک چک صدات... بوی گل و خرمن طلات
اسمت نبات خنده نبات و لبت نبات

نپرس ای دل که آن دلبر چرا رفت

بپرس از حال من بر من چه ها رفت

تمام لحظه هایم رنگ غم شد

که روزی از کنارم بی صدا رفت

یک روز می آیی که من دیگر دچارت نیستم
از صبر لبریزم ولی چشم انتظارت نیستم

یک روز می آیی که من نه عقل دارم نه جنون
نه شک به چیزی نه یقین ، مست و خمارت نیستم

شب زنده داری می کنی تا صبح زاری می کنی
تو بیقراری...

به داروها نیازی نیست وقتی که تو را دارم
علاج خستگی هایم ،فقط آغوش درمانیست...

روی خاکیم و کسی نیست دوای دل ما

وای از آن دم که دگر خاک شود منزل ما،،

ارس آرامی

شب بود و شمع بود و من بودم و غم
شب رفت و شمع سوخت و من ماندم و غم

چون شمع نشستم که بسوزم سر راهت
چون اشک چکیدم که ببینم رخ ماهت،،

ارس آرامی

تو شُل کن روسرى را مو بیفشان فتنه برپا کن

جواب مجتهدها، عالمان، فرزانگان با من

ارس آرامی

فکر دهان تنگ توام داشت در میان

تا صبح بی پیاله مِی ناب می زدم

ارس آرامی

پیری آن نیست که بر سر بزند موی سپید

هر جوانی که به دل عشق ندارد پیر است

ارس آرامی

رهایت می کنم با همان دردی که
کشانده مرا به تختخواب سردی که

به روی جای تنش موریانه میلولد
به روی جای پر از خاک و گردی که

تمام بودنش از جنس نبودن بود
بودنهای تلخ و بی روح و سردی که

دعای روز و شبم بعد رفتن اش این...

پیش مردم جز بدی از من نمی گفتی، ولی
از تو نامی هر کجا آمد گرامی داشتم...

عاشق کشی، دیوانه کردن، مردم آزاری !
یک جفت چشم مشکی و اینقدر کارایی؟!

جان به کف، خنده به لب، شعله به دل، شور به سر

جان فدا در رهِ جانانه عشقیم هنوز

می نوازد دستان عشق گیسوان پریشان دخترک صبح را

در طلوعی دیگر با نغمه چکاوک های عاشق ثانیه ثانیه، پر مهر

رقصان، میان زمین و زمان قصه شیرین و فرهادی دیگر در میان واژه ها جوانه می زند و مطلعی شیرین می شود

برای غزل عشق که با پرتوی جانبخش...

اتاق تاریک ، صدایی ناگهان در خواب
چه کس نوشته ، این گونه داستان در خواب ؟

پس از آن مهتاب ، روی خوش ندید از آن
در شبی که روی تو را دید آسمان در خواب

ستاره هایی پسِ هر پلکِ تو رها می شد
به چشم های تو...

اتاق تاریک ، صدایی ناگهان در خواب
نوشته داستان این گونه کسی در خواب ؟

ندیدم از مهتاب ، روی خوش پس از آن
شبی که روی تو را دید آسمان در خواب

تیر بار ستاره پسِ هر پلکِ تو رها شد
همه ی کهکشان به چشم های تو می...

رو نکنی بسوی ماه ، آسمان بی ماه شود
خم نشوی تو بر کسی ، تنت بی الله شود

لحظه غمگین شدنت شهر دلم عذا شود
تمام کوچه های دل غصه خورد آه شود

برگ ریزان می کنی ، همزاد پاییزی مگر ؟
بی چاره سرو پر غرور با دیدنت...