متن تک بیت

در جهانی که در آن نیست کسی همدل فرهاد
متولد شدنم فاجعه‌ای بود که رخ داد

یا دستِ رفاقت نده و دست نگه دار
یا تا ته‌ خط ، حرمت‌ این‌ دست‌ نگهدار!

ما در چه شماریم، که خورشید جهان‌تاب
گردن به تماشای تو از صبح کشیده‌ست

عشق رازیست که تنها به خدا باید گفت
چه سخن ها که خدا با من تنها دارد

“بیا و بنشین به کنجِ چشـمم
که کس در این گوشه‌ ره ندارد..“

جهان مثل یک زنگ تفریح نیست

اجل چون رسد وقت تصحیح نیست

پند بر صبر مفرما که به این وادی راز

مگر از دلشدگان تو شکیبایی است

بیافتد گر گذار چشمهایم زیر پای تو

بهشتی زیر پایم بشکفد از باغ ریحانی

نکند فکر کنی در دلِ من یادِ تو نیست

گوش کن، نبضِ دلم زمزمه اش با تو یکیست

ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت
به خنده گفت که حافظ، برو! که پای تو بست؟

دنبال عشـق رفتن ، برگشتنی نـدارد
یا پا مَنِه به دامش ، یا از نجات بگذر

اگر چوب خالق ندارد صدا

در آن رحمتش هست صدها نوا

همه شب کار من و دل شده دلداری هم

که ورای شب هجران تو فردایی هست

مباش محو اثرهای خود تماشا کن
که پیشتر ز تو مردان چها گذاشته اند

سود دلِ من از تو به‌غیر از زیان نبود
خرم دلی که از سر سود و زیان گذشت

به دُرد و صاف، تو را حُکم نیست خوش دَرکَش
که هرچه ساقیِ ما کرد عینِ الطاف است

کویر بودم و بارانی از تو، باغم کرد
بهار می شوم ار بارشی دوباره کنی

از دو صد رنگی به بی رنگی رهیست
رنگ چون ابرست و بیرنگی مهیست

مانده ست تنها نیمی از رخسارِ تو باقی
دیگر مشو ای ماه پشت ابر پنهان تر!

کرده‌ام موی سیه را به فراق تو سپید
تا نگویند که بالای سیه رنگی نیست!

‏گِله می‌کرد قلم، هر چه تو گفتی درد است
گفتمش: من چه کنم؟ دار و ندارم این است

به وقت صبح قیامت که سر ز خاک برآرم
به گفت و گوی تو خیزم
به جست و جوی تو باشم

وطن بسوزد و من در جوش و خروش نباشم؟
خداکند که بمیرم، وطن فروش نباشم ...

صبا به لطف برانگیز گردی از ره دوست
که دیده‌ها به ره انتظار بسیار است