شعر کوتاه

هر پاییزی که می آید
عریان می شوم
جسمم با باران شسته می شود
جوری عاشقم که با هر نگاهت
گسترده می شوم

از وجود این همه موجود زیبا، بانمک
طعم دنیا از شکر... نه .... از عسل شیرین تر است

ای گرفتار به زندان اتاق
باز کن پنجره را
گوش بسپار به آواز خوشِ نور و گیاه
زندگانی زیباست ...

خط
چشم
کشیده
شده ات
تمرین
الفبا
میکند
با
من...

بر منکرش لعنت برادر!
تاثیرتان بسیار بوده ست:

اندازه ی سیبی که گندیده
درون جعبه ای "سیب"

تو در تمام زبان ها
ترجمه ی لبخندی،
هر کجای جهان که تو را بخوانند
گل از گل شان می شکفد

با توپ پر هم
نفله می شوی
اگر خودت را بیندازی

وسط "جنگ زرگری"

سیاوش فریدزاده

خوشه
خوشه
برزمین می ریزد
موهای گندمی ات

خدا
لب حوض نشسته بود
مادرم
درآیینه دنبالش می گشت

من جامانده از توام
با لب هایی بی بوسه
که هرروز پوستشان را میخورم

خش خش نکنید برگ ها
صدای لالایی می آید
این صدا آشناست
کجایی مادر
کجایی مادر
کجایی مادر...

تخته می کنم
در خانه ای را که
دیگر روی ماه تو را
نخواهد دید!!

بال و پَر نداشته ام اما
تا دِلت بخواهد،
پریده ام
نیمه شب،
از خواب....

ابر پاره
ماه پاره
چَشم ، پاره پاره
( نگاه از پشتِ میله ها ) .

شعر : حادیسام درویشی

این همه راه آمده ای که سرت به سنگ بُخورد ؟
دریا
آنقدَر تنهایی که دنبالِ موج راهی شوی...!

شعر : حادیسام درویشی

دهانت را
به قبولِ دهانم بسپار
تا به ابدیتِ آئینه ها بدچاریم... .

شعر : حادیسام درویشی

ببین
برگ هایی که تا دیروز
دست مان به آنها نمی رسید،
امروز
چگونه زیر پای مان
"له" می شوند!

برگریزان آمد و پاییز شد بار دگر
برگهای غم فرو ریزد ز دل ای کاشکی

عشق، زیبا باشد و پرشور، اما بی گمان
عشقِ بر فرزند باشد بهترینِ عشق ها

بهتر و زیباتر از لبخند می دانی که چیست؟
گریه های بی ریا و باشکوه آبشار

آیینه دروغ می گوید
وقتی دستِ چپش را از دستِ راستِ تو بالا می آورد .
تا با ضد
تعادلِ هستی, بنایش توهمی راست باشد....!


حادیسام درویشی

خسته از هر آن چه ناپاک است بر روی زمین
چشم را مهمان کنم بر دیدن دلهای پاک

استجابت دور باشد، گر چه بنماید قریب
قایق رویا بر آب و آرزو در ابرها

دستم گره میخورد در موهای زبرش
هرشب که با لب های مستم ، لب به لب بود