شعر

هردوست که با ما بود
دشمن شد و خنجرزد
باقافله پیمان بست
هم کاسه ی دزدان شد

🌱(پیچک سبز خیال)

عشق غمناکم
با بیم زوال
تن من را می لرزاند
چون به او می نگرم
تک درختی است آزاد
و من آن پیچک سبز خیال
که بر او
همچو بند نافی گره خورده تنگ آویزانم
و میدانم دست سردی آخر
در تب زرد خزان
برگ های سبز...

در سکوت شهر
در پس دیوارهایی کاه گلی
میان کوچه ی قهر و آشتی
مات و حیرانم
من از درز دیوارها
صدای همه همه ی دخترانی شاد
با جامه هایی به رنگ سرخابی
با انارانی به دست را میشنونم
که مستانه در جستجوی عشق
با لب هایی به رنگ خون...

🌱به همان سبک خودت
به همان شیوه ی لبخند خودت
به صفای دل یکرنگ خودت
به نگاه افسونگر و دلبند خودت
به تمنای دستان گره خورده به دستان خودت
به کلامت سوگند
که وجودت ای دوست
به همان سبک خودت
به صمیمیت و صفایت در عشق
شیوه و رنگ خدایی...

در حسرت دیدار تو آواره ترینم
هرچند که تا منزل تو فاصله ای نیست

آن که رخسار تو را این همه زیبا می کرد

کاش از روز ازل فکر دل ما می کرد

فکرم از چشمانت آزاد نمی شود
لبهایت را وثیقه بیار...

خواهی که چو صبح صادق القول شوی

خورشید صفت با همه کس یک رو باش

به من گفت: عشق تورا, روی موهایم می بیند
آیینه ی دیوار اتاقم...

حق حیات

بیا به فصل خوش خاطرات برگردیم
به فال حافظ و شاخ نبات کردیم

کنار نسترن و ارغوان و نیلوفر
دوباره تا سر آب قنات برگردیم

پیاده از گذر کوچه های نیشابور
به اشتیاق بهار هرات برگردیم

فدای آبی چشمان ترک تب ریزت
بیا به نغمه شور بیات برگردیم...

گر شود عالم نگارستان، نگار من یکی است

دل نزد تو است، اگر چه دوری ز برم

رفتنت رفتن جان ست کمی حوصله کن
آتشی بر دو جهان ست کمی حوصله کن

ماه بیرون زده گاهی به تماشا بنشین
عشق بی پرده عیان ست کمی حوصله کن

چشم تو چشمهٔ عشق ست و نگاهت چون رود
رود عشق تو روان ست کمی حوصله کن

خنده بر روی...

خاتون مرا ببخش اگر دوست دارمت
با نام عشق به روی دلم مینگارمت
لب های من ترکیده از سرما ولی بدان
بر سینه داغم تو را می فشارمت...

یک نفر دل به شما بست، همین ست که هست
اگر او عاشق اگر مست، همین ست که هست

بی تو این ثانیه ها را نفسی بند نبود
اسم این حادثه عشق ست، همین ست که هست

مثل جنگاور رومی که برای تو نهد
جان خود را به کف دست،...

اگر چه باز نبینم به خود کنارِ ترا
عزیز می شمرم عشق یادگار ترا
در این خزان جدایی به بوی خاطره ها
شکفته می کنم از نو به دل بهار ترا...

همه ی انسان ها وانمود می کنند قوی هستند
به رغم آسیبی که به قلبشان رسیده است
اما
قلبهای بیمار همه چیز را لو می دهند...

تا قوت صبر بود کردیم

دیگر چه کنیم اگر نباشد

که توئی

شب یلدای من و خاطره هایی که تویی
دل مشتاق من و منظره هائی که توئی

خلوت یاد تو را پنجره ها می فهمند
تا شعاع همه ی گستره هایی که توئی

تا چه آید به سر پاکی این دلشدگان
به در مسلخی از کنگره هائی که توئی...

شب نخفتم تا تماشایت کنم
ای عسل چشمانِ من صبحت به خیر

طعم لب هایت عسل بود و طبیب سنتی
بهر درمان گلو دردم عسل تجویز کرد

آنقَدَر صبر بِکردم که دِگَر کاسه صبرم؛

به سخن آمد و گفتا که مگر ایوبی؟!
ع.موسوی

ای یار بکش دستم آن جا که تو آن جایی

دلارامی که داری دل در او بند

دگر چشم از همه عالم فرو بند