شعر

روی دست ام نعش عشق مرده ای جا مانده است
گام های از نفس افتاده ای جا مانده مانده است

زیر پای یک زن گم گشته در گم شدگان
مرگ شیری در نبردی با شغال جا مانده است

از غرور سبز درختان در مصافِ بادها
دارهای تن به ذلت داده...

چه دورم از نفس هایت چه از تب کردنم دوری
چه بیرحمانه تن دادی به این دوری ِ مجبوری

تو را در خواب می بینم میان عطر گندم زار
که می بوسی نگاهم را نه در قابی نه هاشوری

تو را در خواب می بینم شمالی می شود حالم
شمال...

برگ خشکی که از این شاخ فرو می ریزد
می رود،تا غم پاییز به پایان برسد

جانم بیا امشب که جاویدان و جهانگیر شویم
با عشق جوان بمانیم و به پای هم پیر شویم

جهانگیر

دو هواییم ؛ دمی صاف و دمی بارانی
ما همانیم ، همانی که خودت می دانی

پیش بینی شدن ِ حال من و تو سخت است
دو هواییم ...ولی بیشترش طوفانی

آخرین مقصد تو شانه ی من بود ؛ نبود ؟
گریه کن هرچه دلت خواست ، ولی پنهانی

شاید...

بیدار مانده ام که تو را مثنوی کنم
آسوده تر بخواب ! عزیز دلی هنوز

آخرِ رقصِ قلم مرثیه ای در غم توست
واژه ها، ثانیه ها، در به درِ ماتم توست

تو غزل گونه ترین حالت اشعار منی
شعر من حال و هوایش همه در عالم توست

می نویسم همه شب از دل لامذهبِ خویش
دفترم صحنه ی عشق است و قلم پرچم توست...

۲۸ مرداد،سالروز درگذشت سیمین بهبهانی
بانوی شعر و غزل ایران گرامی باد

سوگند به موی تو که از کوی تو رفتیم

از کوی تو آشفته تر از موی تو رفتیم

بگذار بمانند حریفان همه چون ریگ

ما آب روانیم که از جوی تو رفتیم

وصل تو به آن منت جانکاه...

بوی جانی سوی جانم می رسد

بوی یار مهربانم می رسد

رفتی دل از نبود تو دلگیر شده
بی حوصله از تمام دنیا سیر شده

زل زده ام به عکس تو بدون پلک
چشمان من به عکس تو زنجیر شده

اشکم به روی قاب عکس نمی چکد
شاید کویری دیده و تبخیر شده

خانه در سکوت با لرزش سایه ها
چه...

من آمدم که تو را با سپاه و تیغ بگیرم
مرا به تیر نگاهی، تو بی سپاه گرفتی

دختران سرزمین من، گُلند
دختران سرزمین من، بهار
دختران بی نظیر عالَمند
بااراده، باسلیقه، باوقار

اگر نبوسم حسرت...اگر ببوسم شرم
شب خجالت من از لب تو در راه است...

میخواستم که سیر ببینم تورا...؛ نشد!
ای چشم بیقرار! چه جای خجالت است؟!

بعد از عمری ز تو یک بوسه طلب کردم لیک
لب گزیدی و مرا غرق خجالت کردی

چه گویمت که دلم از جدائیت چون است

دلم جدا ز تو دل نیست قطرهٔ خون است

در این دنیای نافرجام نکبت بار
بسی نالیدم ای خلق تنهای تنهایم
بسی فریاد از سینه براوردم
محبت آرزومندم ، صداقت را خریدارم

شهر خالی جاده خالی کوچه خالی خانه خالی
جام خالی سفره خالی ساغر و پیمانه خالی

کوچ کردن دسته دسته آشنایانم ولی باز
باغ خالی باغچه خالی شاخه خالی لانه خالی

وای از دنیا که یار از یار میترسد
غنچه های تشنه از گلزار میترسد

عاشق از آوازه دیدار میترسد...

هم در هوای ابری آبان دلم گرفت
هم در سکوت سرد زمستان دلم گرفت

هرجا که عاشقی به مراد دلش رسید
هرجا گرفت نم نم باران دلم گرفت

با خنده گفتمش: به سلامت… سفر بخیر…
وقتی که رفت، از تو چه پنهان... دلم گرفت

بیرون زدم ز خانه که حالم...

چون به لبش می رسی جان بده و دم مزن

صبح است دلارامم ای حضرتِ مستانه
مضمونِ دو بیتی ها دردانه ی این خانه
امروز چه خوش یُمن است صبحانه کنار تو
لبخند حلالت باد خوش مزه ی دیوانه...

بازنده شدن حس بدی نیست،اگر من
با میل خودم دل به شما باخته باشم

به خداوند بگو .... حال جهان خوب نبود
حال ما ، حال زمین ، حال زمان خوب نبود

آدمک ترس از این داشت که انسان بشود
گفته بودند ، برایش هیجان خوب نبود

برگ تقویم به دست چه کسی رنگ گرفت ؟
تا ابد زرد ، خزان پشت خزان ،...

چندیست که از چهره ی خندان خبری نیست
ابری شده دلها و ز باران خبری نیست

حالا که درختان همه سبزند و زمین سبز
صد حیف که از فصلِ بهاران خبری نیست

دلها همه پژمرده شد از سختی ایّام
در سینه ی پُر درد ز درمان خبری نیست

درگیر به...