مرا نگاه! که چشم از تو بر نمی دارم تو را نگاه! که از دیدنم گریزانی
جایگاه بلند اشتیاق رخ ناز تو پر و بال من است کوچه رهگذرت کعبه آمال من است ای بنازم به تو و آن همه زیبایی و مهر سایه سار نظرت شوکت اقبال من است سرنوشتی که قضا روزی ما کرده ببین من بدنبال تو و غصه بدنبال من است آن...
آیینه و تصویر او دیگر به میل ام نیست وقتی که دلتنگ ام دگر دنیا به میل ام نیست با اینکه دریا را همیشه زندگی کردم وقتی کنارش می رویم دریا به میل ام نیست ازعشق از این کوچه های شهر دلگیرم وقتی سفر هم می روم آنجا به میل...
اینجا خبر از مهرو وفانیست،سفر کن امید به تاثیر دعا نیست،سفر کن اینجا همه از عشق به انکار رسیدند این عشق به جز خبط و خطا نیست،سفر کن تقدیر گریبان همه گیرد و افسوس مقصود به جز درد و بلا نیست،سفر کن یک عمر به غیر از غم و اندوه...
آن لحظه می رفتی شنیدی که چه می گفتم: آن در که خود بستی به رویت وا نخواهد شد! . با عقل و دل تصمیم گیری سخت تر باشد باید بگویم بازگرد...اما نخواهد شد!
در دورهٔ ما عشق فقط بند هوس شد با یک بغل و بوسه گرفتار قفس شد تا بوسه اصابت نکند بر بن قلبت بیهوده لب آلوده به آن بوسهٔ کَس شد
یک نفر پیش فلک ریش گرو بگذارد بلکه دست از سر آزردن ما بردارد!
با شربت شاتوت و اناری لب رود با بوسه ی ناب آبداری لب رود از راه رسیده باز هم تابستان با عطر نسیم و سایه ساری لب رود
در خیال تو با یاد یک آهو سرم گرم است آهو که نه ، یک دختر بد خو ، سرم گرم است این روزها با سنگ ها ، دیوارها آری آنگونه که با صخره ها (آمو) سرم گرم است یا آب ، یا آتش ، همیشه با یکی باید من...
دیدم که شهر باز پر از عطر مریم است گفتند باز روسری ات را تکانده ای
دوره سعدی و حافظ صحبت از زلف تو بود نوبت دوران من شد روسری سر کرده ای؟!
روسری سر کن و نگذار میان من و باد سر آشفتگی موی تو دعوا بشود
دلبرم گاهی به من زل میزند در کنار گیس من گُل می زند در سرم آواز بلبل می زند نغمه های او به هر دردی دواست دوست دار چشم و ابرویش منم عاشق امواج گیسویش منم کشته ی ماه بر و رویَش منم اخم هایش می کند طوفان به پا...
پروانه صفت به دور تو چرخیدم هرساز زدی به میل تو رقصیدم اما تو به من وفا نکردی رفتی افکار تو را به خواب شب می دیدم نفرین به منی که بی قرارت بودم نفرین به من از قهر دلم ترسیدم ای کاش تو را ندیده بودم هرگز ای کاش...
در جان و تنم نشسته ای بی اغراق چشمم به همه تو بسته ای بی اغراق فرمانده ی قلبمی و چون تاج سری بالای سرم نشسته ای بی اغراق نعیمه نادری
من از تو دلگیر دل از تو غمگین کجا بگردم ترا بیابم؟ کجا بگردم ترا بیابم ، ترا بگردم کجا بیابم ؟ پناه قلبم ! دلیل عشق ام دل از تو نالان ، جسم از تو ویران در این خیابان در آن خیابان کجا بجویم که تا بیابم شروع عشقی...
بار دیگر سهمِ این دلواپسِ دیوانه باش چای دم کن در کنارم خانمِ این خانه باش زندگی بی تو شبیه آسمانِ ابری است دلبرِ زیبایِ این آلونک ویرانه باش هر چی گویی چشم می گویم ، بیا سهم شما این کلید دست شما اصلا تو صاحب خانه باش پول و...
یک جورِ عجیب خوشگل وُ شیڪ هستی دل چسب ترین سُرخیِ ماتیڪ هستی در تیترِ خبر چنین گُزارش ڪردند تو عاملِ اصلیِ ترافیک هستی !
رها کردی دوباره روسری را گرفتی راه و رسم دلبری را به کوچه آمدی بازاریانش نمی دادند جواب مُشتری را
این یک حقیقت است که دنیا برای من تنها به چشم های تو محدود می شود
مثل یک منشور در برخورد با نور سفید روسری، رویِ سرِ تو رنگ پیدا می کند..
سبز، قرمز، سرمه ای، فرقی ندارد رنگ ها صورت ِ تو روسری ها را چه زیبا می کند!
از خداوند تو را خواسته ام با این حال من سپردم به خودش هرچه خدا می خواهد
هنگام سپیده دم خروس سحری، دانی که چرا همی کند نوحه گری؟ یعنی که: نمودند در آیینهٔ صبح کز عمر شبی گذشت و تو بیخبری!
