متن عاشقانه

این نفَس...
بی «شما» بعید است که تکرار شود❣

من معتقدم
خلقت من علت داشت...!
من زاده شدم؛
تا به فدایت گردم...

‏آغوشی باش...
و مرا به اندازه ی تمام اشتباهاتم بغل کن
بدون آنکه حرفی میانمان رد و بدل شود!
فقط نگاه باشد و نفس...
زندگی آنقدرها دوام نمی آورد
همین حالا هم دیر است...

و عشق
تنها به خاطر وجود توست،
که زیباست
به خاطر وجود غنج هایی که روی لبت ریسه میروند...
به خاطر وجود دل ضعفه هایی
که من از تماشای لبخندت
میگیرم...

حال خوب یعنی من
که به هرحال تو را می خواهم!

چون تو دارم
هرچه دارم
زندگی ست...

و من تو را
به نهایت ممکن دوست داشتن ،
به بی نهایتی عشق
دوست دارم

من میخندم،
تو عکس بگیر...
و در کنارش بنویس:
"وقتی دوستش دارم"...!

⁩
«عشق» این برترین واژه ی مقدس بود
که تنپوش ابریشم خاکستری
کرم های باغمان را به زیباترین
بال های رنگین یک شاپرک آراست و
در نیستی خالق هستی شد...

طرح ناب خنده ات هوشیار میخواهد مگر؟

عاشقی را با تو غم بسیار میخواهد مگر؟

راه ها گم کرده بودم با تو من پیدا شدم

دیدنت هرثانیه بیدار میخواهد مگر؟

من تو را در خواب هایم شب به شب سر میکشم

تکیه دادن بر دلت دیوار میخواهد مگر؟

لحظه ای...

چشمهایش قهوه ای بود و به حق فهمیده ام

قهوه از سیگار و قلیان اعتیاد آورتر است

و من
آن رهای سرکشم
که جادوی لبخندت
ماندنی ام کرد...!

ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ
ﺁﻥ ﺷﺐ ﻫﺎﯾﯽ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺗﻮ
ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺑﻤﺎﻧﻢ
ﺳﺮﺕ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺳﯿﻨﻪ ﺍﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ
ﻭ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﮕﻮﯾﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺕ
چقدﺭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﻫﺴﺘﻢ

دوستت دارم
و این
تنها کارى ست
که شنبه و جمعه
هفته و ماه و سال
نمى شناسد...

دلم خزان است
در این فصل خزان ...
دلم همانند هوای پاییزی گرفته است ...
دلم هوای قدم زدن زیر باران را دارد ...

همانند برگ های پاییز
رها شو و خود را به باد زمانه بسپر ...

میخواهم عاشقت شوم اما نمیشود
دریا که در پیاله ی من جا نمیشود ...

روانشناس اند بازوان تو!
وقتی به آغوشم می گیری...
♡
آه!
چه زیبا رام می شود
اسبِ سرکشِ خیالم!


(رها)

بر دوش خودم سنگینی می کنم
خسته ام از روزها
از فصل ها
چه بهاری بود و تابستانی
گذشت اما
به "یادش به خیر"ها ...
دلم یک پاییز جانانه می خواهد
همان که رنگ و بویش عاشقانه است
فصل خوب دلدادگی ها
همان که با زبان مهر ترجمه می شود...

پاییز...
فصل برگ های مرده
فصل پیچیدن خاطره در باد
فصل عاشقانه ای خاموش
فصل دلتنگی کوچه
فصل بی تابی سنگ فرش
فصل تنهایی یک چتر
پاییز...
فصل سیلی از باران
فصل عریانی یک عشق
فصل مرگ شاخهای سرسبز
پاییز...
فصل نقطه چین تا تو... .

روزهای عمر پرشتاب در گذرند
برف ریزان شد بر موهای مشکینم
اما هنوز هم چشم به راهم
رفتی
بدون هیچ آمدنی...
کاش تکرار داشتی مثل فصل ها....
عاقل نیستم
فلسفه نمی دانم
عرفان نخواندم
اما نیامدنت به شاگردی ام نشاند...
حالا مسئله های انتظار را حل میکنم
مثنوی های عاشقانه...

ما عشقیم
خود عشقیم
مایی که در اوجِ بی انصافیِ روزگار زاده شدیم
کودکیمان در هیاهوی"با نوای کاروان" گم شد
شادی هایمان ؛ تحمیلی بود...
و قناعت تنها میراثمان
که از کودکی یاد گرفتیم فقط "درک"کنیم
پول نخواهیم ، پدر را درک کنیم
آرزو نکنیم ، زمانه را درک کنیم...

دلنوازم
دیگر یاد گرفته ام
وقتی که دلتنگت می شوم
می کشانمت به خیالم...
یعنی که در راهِ آمدنی
انگار که از پیچ کوچه گذشته ای
فورا نرگس ها را در گلدان می گذارم
موهایم را باز میکنم
عطر میزنم
پیراهن گلدارم را می پوشم
و دو فنجان چای میریزم...

محبوبم!
مادامی که نامِ من
کنارِ نام تو می درخشد!
زندگی ام تبسم می زند؛
درخت ها شکوفه می دهند؛
پرنده ها در ارتفاعات اوج می گیرند؛
و خوشبختی می نشیند
در مرکزی ترین نقطه ی قلبم!
پس همان همیشگیِ من باش
و مرا از هر چیز دیگری بی نیاز...