متن غمگین

خرسند ببینمت به هم میریرم
غمگین ببینمت به هم میریزم

ای آنکه نبینمت دلم میگیرد
هر چند ببینمت به هم میریزم

جدائی تو هلاکم ز اشتیاق تو کرد

تو با من آن چه نکردی غم فراق تو کرد

محتشم کاشانی

این علی، علی سابق نیست
خوشیم که برنمی گرده
حق داره آخه با این دستاش
زهرای شو خودش کفن کرده
با یه دل شکسته، دستای پینه بسته
علی رفت
بهتر بگیم ما روزی که رفته زهرا
علی رفت

تا صبح گریه می کنم و غنچه می دهند گل های ریز صورتی روی بالشم !

در این حوالی که تمام مدار ها روی تنفر می چرخند، انتظار نداشته باش کسی تو را دوست داشته باشد...!

زمانى میفهمى
که دیگر
به جاى من
مجبورى حسرت مرا داشته باشى
آن زمان
من از چشم هایت بر روى کتاب داستان پسرت میوفتم
و تو اب دهانت رو قورت میدهى
و با صداى غمناکت
میپرسى کجایش بودم؟

رفتی و بعد تو، احساس قلبم دود شد
جای خون رگهای من، با غم فقط مسدود شد
شاعر/ فاطمه قاسمی اسکندری (هورزاد)

مرگ یعنی:
تو بروی عزراییل نیاید..!

هم چو اشک از چشم افتادم کسی باور نکرد
در میان دردها زادم کسی باور نکرد

سید عرفان جوکار جمالی

گاهی یک نفر میرود و با رفتنش
نه تنها او را بلکه خودت را نیز از دست میدهی...!

ای روزگاربیزارم ازبیرحمیهایت میرم پیداکنم دنیایی دیگرصبح است عشق امده تونیستی

احوال دلم میبارد بی تو..
از غم نبودنت دریاااها باریده ام…








المیراپناهی-درین کبود
نویسنده

باران می بارد
اما تو نیستی

پنجره ماه را به آغوش می کشد
اما تو نیستی

قناری بهار را آواز می خواند
اما تو نیستی

اینک من هستم
اما تو نیستی!

چه مغمومانه است
پرنده باشی و
بال هایت مرده باشند!

روحِ من سیاه برتن دارد
لطفا چیزی از آرزوهایش نپرسید.!!
داغش تازه میشود.






نگین رازقی

روزی غم های دلم
مانند سیل تو را میبرد
به ناکجا آباد

شاعر: امیرحسین علوی

احوال دلم میبارد بی تو….
از غم نبودنت دریاهاااا
باریده ام …








-المیراپناهی درین کبود
نویسنده-روانشناس

شرمنده اگر دست من غمزده خالیست
درویشم و در کیسه به جز آه ندارم....

رضا حدادیان

دلتنگی من صدا ندارد اصلا..
راهی است که انتها ندارد اصلا ..
گفتی غم تازه ای برایم داری
این خانه پر است جای ندارد اصلا

سایه ام لبخندی زد
و به من گفت
خوشحالم که نیمه روز
از تو جدا می شوم
به گمانم تحمل دردهایم را نداشت!!!

خاطراتت در من پا می گیرند راه می روند

می شوند باران به بارانی ترین حالت ممکن

ارس آرامی

خاطراتش را قورت داد،

میانِ گلویش گیر کرد و از چشمانش سرازیر شد...

ارس آرامی

نکند گریه کنی بعد، خدا گریه کند...
نکند آه تو در کوچه ی ما گریه کند

تو اگر اخم کنی شعر مرا می کشد و
شبم آواره ترین است کجا گریه کند...

کلماتم غم چشمان تو را می شنود
غزل از بغض تو سررفته بیا گریه کند

نکند لحن قنوتت...

آن شبی که
واژگان جاری نمی شوند
و
بغضی در گلوی قلم گیر می کند
دستانت
اندیشه را
به تصویر می کشند
فقط
در آن بوم سیاه
چشمان بی گناه عشق را
به خاطر بسپار
و بوسه ای بر حنجره قلم بزن
تا آرام بگیرد
دردهای سیاه کاغذ ...

سید...

بعد از رفتنت درست مانند کویری هستم
تشنه ی باران







المیراپناهی-درین کبود
نویسنده-روانشناس