شعر

ای کاش که میشد پیش از رحلت آنها
می مردم و نمیدیدم رفتنشان را

یا که شبی از شدت دلتنگی و غصه
خوابی به خاموشی شان سراغم بیاید...عبیرباوی

ای کاش که میشد فریادی بر آورد
از شدت اندوهی که نقطه پایان ندارد

دردیست در این سینه رنجور
خون می گریم از آن و درمان ندارد...عبیرباوی

گشوده ام به هم آغوشی قفس، آغوش
گشاده از پی پرواز نیست بال و پرم

کاش زلزله در ذهن بشر می افتاد
کاش درذهن بشر شوروشرر می افتاد
کاش میشد زمان هم به عقب برمیگشت
فکر مال و طمع و حرص زسر می افتاد
کاش میشد همگی ساده شویم مثل قدیم
شیله و پیله وحیله ،ازسروجان بشر می افتاد
کاش میشد بجای زرو اندوزی آن...

به نام عشق:

شانه ام را غم و شب بر تن دیوار زدند
چشم های غزلم تا به سحر زار زدند

رفتنت زمزمه شد بین همه مردم شهر
همه با هم خبر مرگ مرا جار زدند

آن کسانی که بریدند نفس های مرا
تا کشیدم دو سه پک طعنه به...

با دست جفای یار جفاکار رنگ باخته ام
شکست و ریخت سرم سقف ِ ساخته ام

مرا بغل کرد و آخرین جام دروغ بوسید
چه مست بود و چه بی چشم ،جفت ِفاخته ام

هنوز بوی کباب لب تو می آید
از آشپزخانه،از دل ِگداخته ام

که در محاق شکستم...

دلم دیگر ز دست غم تکیده
به جای اشک ز دیده خون چکیده
محبت گشته آهویِ رمیده
سگِ دل بی امان سویش دویده
ندارد این دلم تاب جدایی
محبت را کنم دائم گدایی
سگ دل را بگو آرام گیرد
زبان واقِ خود در کام گیرد
سگ دل گَر نشیند با...

خون به دل ، خاک به سر، آه به لب ، اشک به چشم

بی جمال تو چه ها بر من مسکین آمد

گل به سر، جام به کف ، آن چمن آیین آمد

میکشان مژده ، بهار آمد و رنگین آمد

صبرم از پای درآمد، تو مرا دست بگیر

من از همواری این خلق ناهموار میترسم

شنیده ام ز پنجره سراغ من گرفته ای
هنوز مثل قاصدک...میان کوچه پرپرم

اندر دل من مها دل افروز توئی

یاران هستند لیک دلسوز توئی

جان فدا کردیم و یاران قدرِ ما نشناختند
کور بادا، دیده یِ حق نا شناسِ دوستی

هر شب و روزی که بی تو می رود از عمر

بر نفسی می رود هزار ندامت

افتاده باش لیک نه چندان که همچو خاک

پامال هر نبهره شوی از فروتنی

شب فراق که داند که تا سحر چند است

مگر کسی که به زندان عشق دربند است

ای طنینِ گام هایت بهترین آوازِ عشق

صبحِ من در انتظارِ یک سبد لبخند توست

دیدارِ تو گر صبحِ ابد هم دهدَم دست
من سرخوشم از لذتِ این چشم به راهی

کلئوپاترا پلانی از تو است زیباتری
در شکوهی بی صدا از مونالیزا بهتری

زندگی جز نفسی نیست، غنیمت شمرش
نیست امید که همواره نفس بر گردد

طرح زیبای تنش آه خدا عالی بود
جای یک بوسه میان من و او خالی بود

بارش نم نم باران و غروب پاییز
بوی خاک و نم باران چه قدر عالی بود

خنده بود و غزل و عشق، دو فنجان قهوه
روی آن میز فقط خنده و خوشحالی بود

قهوه...

کسی نیک بیند به هر دو سرای

که نیکی رساند به خلق خدای

گر نیم شبی مست در آغوش من افتد

چندان به لبش بوسه زنم کز سخن افتد