شعر

از طعم لبت هرچه سرودم همه کذب است

ناخورده می، از حالت مستی چه توان گفت
ارس آرامی

رد شدی از وسط کوچه و از گوشه ی در
دیدم انگار تو هستی و شدم زیر و زبر

قد و قامت که همان بود دلم هُری ریخت
چادری ها به هم از پشت شبیه اند آخر

نذر کردم که خدا جرأت آن را بدهد
جای اسمت فقط این بار...

دلم خیال روی تو لحظه به لحظه میکند
آه! چی آرزوی تو لحظه به لحظه میکند
کودکِ بیقرار دل میتپد و هر تپشش
خواهش جستجوی تو لحظه به لحظه میکند

گفتم لب تو را که دل من تو برده ای

گفتا کدام دل چه نشان کی کجا که برد

ای زندگی تن و توانم همه تو

جانی و دلی ای دل و جانم همه تو

تو هستی من شدی از آنی همه من

من نیست شدم در تو از آنم همه تو

خانهٔ اسرار تو چون دل شود

آن مرادت زودتر حاصل شود

هیچکس در روز سختی در کنار من نماند
سایه هم تا بر زمین خوردم مرا تنها گذاشت

تا کی کشم عتیبت از چشم دلفریبت

روزی کرشمه ای کن ای یار برگزیده

\پاییزی\

خبرداری که دلتنگم خبرداری که پاییزست؟
خبر داری ز آهی که فلک را غرقِ آتش کرد
نمیدانی چه ها آمد بلا پشتِ بلا یارا
قسم بر تارِ گیسویت که حالم را مشوش کرد

خزان هم چند وقتی هست ، خودی اینجا نشان داده
و مردی که دلش خونست، زند...

بلدم تکیه کنم باز به دیوار خودم
یا حصاری بکشم دور و بر غار خودم

بلدم آه به آه از تو بگویم هر بار
تا بسازم قفس از غصهء بسیار خودم

پیش پایت دو سه خط شعر نوشتم، حالا
متنفر شدم از تک تک اشعار خودم

شاعری خیره سرم من،...

نبودم؟!

دلداده و دیوانه ات بودم، نبودم؟!
پابند دام و دانه ات بودم، نبودم؟!

چون باد سرگردان تمام کوچه ها را
آواره ی کاشانه ات بودم، نبودم؟!

همصحبت فصل بهار و بید مجنون
گلواژه جانانه ات بودم، نبودم؟!

در سایه سار زنبق پر پیچ و تابت
لبریز عطر شانه ات...

تا دست به اتفاق بر هم نزنیم،

پایی ز نشاط بر سر غم نزنیم،

خیزیم و دمی زنیم پیش از دمِ صبح،

کاین صبح بسی دمد که ما دَم نزنیم!

آشکارا نهان کنم تا چند؟

دوست می دارمت به بانگ بلند

مِهرِ لَبخَند، مِهرِ مَریَم، مِهرِ آن رُخسارِ ناز
بویِ شَبنَم، بُغضِ آن چَشمانِ پُر اَسرار و راز
اَشکِ جاری هَمچو رودی بی کَران
چِهره ای مَعصوم و گویی مِهرَبان
دَر  دِلَش باریست هَوایِ عاشِقی
بُغضِ او مَحبوس، هَمچون قایِقی
دَر رُخَش آرامِشی اَز جِنسِ نور
گَه پَریشان می شُد و...

ای عشق ٬ پناهگاه پنداشتمت٬
ای چاه نهفته! راه پنداشتمت٬
ای چشم سیاه٬ آه ای چشم سیاه٬
آتش بودی٬ نگاه پنداشتمت

دلم را غرق مستی می کنی با چشم زیبایت
کنارت با جهان بیگانه ام بانوی آرامش

چشمان من را خیس باران کرده بودی
تقدیر را درگیر هجران کرده بودی

پایان نمی دادی هوای سرد غم را
ای عشق! سهمم را زمستان کرده بودی

در ساحل پر مهر آغوشت نبودم
این زندگی را غرق طوفان کرده بودی

دیوانه بودم از غم جانسوز عشقت
یک عمر قلبم را...

ابرقدرت ترین چشم جهان را داشتی در سر
طمع کردی به نفت قرمز این قلب پهناور!

برای من که مردی پارسی هستم کمی زشت است
شروع سومین جنگ جهان با چشم یک دختر...

به روی پلک هایش لشکر سرباز مشکی پوش
که هر یک توی دستش یک سلاح سرد یک...

رفت تا نامش از گرد زمین پاک بماند
آسمانی تر از آن بود که در خاک بماند

حال و روزم بی تو اصلا خوب نیست
زندگی بی روی تو مطلوب نیست

علی اکبر اسلامیان بیدل خراسانی

وضو گرفته تورا استخاره می گیرم
اگر که خوب نیامد دوباره می گیرم


دوباره خوب نیامد سه باره شاید شد
گمان مبر من از عشقت کناره می گیرم

قرار بود بیایی قرار من باشی
برای آمدن تو شماره می گیرم

اگر زمین و زمان را خدا اجاره دهد
برای نیم...

دوری جانان بود از دوری جان تلختر

درشمار زندگانی نیست ایام وداع

عصر حافظ شعر در خم زلف پریشان تو بود

نوبت شعر به ما شد، روسری سر کرده ای!؟

ارس آرامی

در خیالت با یاد یک آهو سرم گرم است
آهو نه ، یک دختر بد خو ، سرم گرم است

این روزها با سنگ ها ، دیوارها آری
آنگونه که با صخره ها (موجی) سرم گرم است

یا آب ، یا آتش ، همیشه با یکی باید
من با یکی...