شعر

ای دوست قبولم کن و جانم بستان
مستم کن و از هر دو جهانم بستان

من چه قدر شعر برای تو بگویم کافیست؟
بیت هایم که به اندازه ی یک دیوانند
من تو را می نگرم قافیه را می بازم
\ در نظربازی ما بی خبران حیرانند\ هرچه قدر دور شوی باز به چشمم آیی
مثل مهتاب که قفلی به دل دریا بست
ماه من!...

چنان غرق مرکب کرده ای چشم سیاهت را...
دل هر خوشنویسی، مشق نستعلیق می خواهد...

یه کاری با دلم کردی
به من برگشته احساسم
تو آغوش تو که باشم
کسی رو من نمیشناسم
.
.

تمام حال خوبم رو
به چشمای تو مدیونم
یه جوری عاشقم کردی
که از دنیا گریزونم .

خسته ایم تا پای جان ایستاده ایم
جان بکف با فتخار ایستاده ایم
ما سفیدپوشان کنار مردمیم
بهرملت نزد داور روسفید ایستاده ایم
مردم بندر خداباد یارتان
ما برای جانتان تا پای جان ایستاده ایم
بپاس تقدیر از کادر درمانی استان هرمزگان همچنین خواهرزاده عزیزم آذین

گویندهمه که دیدن یار خوشست
بهترزهمه لحظه دیدار خوشست
شیرینترازین عیش چه باشد توبگو
گویم مرا یاد رخ یار خوششت

شده آن را که تو خواندی به جهان یار ترین
با رقیبان بنشیند ، تو زمین گیر شوی ؟؟

بسیار خلافِ عهد کردی، آخر به غلط، یکی وفا کن...

سر به هم آورده دیدم
برگ های غنچه را
اجتماع دوستان یک دلم
آمد به یاد.

ای کاش قرنطینه شود این دل من در دل تو️
تا که به پایان برسد هر چه بلاست دور و برم ...!

ای که چون داغ دل خود نگران می آیی
یا که چون غمزده با درد نهان می آیی
بازگو پاسخ این پرسش هر روزه ی من
که چرا بلبل من وقت خزان می آیی ؟

همچون ناگهانی
از هبوط بیت یک غزلم
من همان
شعر ناب پنهان شده
در پس ازلم
چو آتش عشقت
که شعله بر می افروزد
غزل از گل می شکوفد
گل از غزلم

کنار صخره و موج
به دنبال سکوتم
آه!
سکوت من توفانی است

آن شب
کرانهٔ کف آلود دریا گرمابه ای عافیت زا بود و ماسه های نمور، رختِ خوابی نرم
کومه های کهنسال در آرزوی ستونی ستبر بودند و سقفی سترگ
نسیمِ نازک جامه ماسه های ساحل را به حریرِ دامن، نرم، نوازش می کرد
ماه در تماشای انعکاسِ مواج رخش غرقه...

گفتم: نگهم... گفت: مرا می پاید
گفتم: دل من... گفت: مرا می شاید
گفتم: پی تو قافله است از دل... گفت:
با این همه دل، دل توأم می شاید

میان عاشق و معشوق رمزیست
چه میدانی رموز دلبری را
بگو تا خیل مشتاقان بیایند
ببینند آن همه افسونگری را
که لیلی بهر مجنون ناز دارد
چه شد آن دلبرو دلدادگی را

هر شب خیالت می شود مهمان و چایم حاضر است
هر بار داغش می کنم شاید بمانی بیشتر

پدر سالار ،از نقشش رها شد
به نقشی جاودان ترک سرا شد
همان استاد بازیگر کشاورز
براه آخرت از ما جدا شد

ناگهان آمدی به خلوتِ من، تا به خود آمدم دچار شدم
عشق من بودی و نفهمیدم تا که رفتی و بی قرار شدم

مثل گلدان خشکِ کنج حیاط، در خودم دفن می شدم هر روز
بوسه هایت شکوفه زارم کرد با نسیم تنت بهار شدم

ناگهان ریختی در آغوشم... سرم...

جهان ز چشم من ای دوست آن زمان افتاد
که ماه ! ماه بلندم...از آسمان افتاد
.
به دشمنان قسم خورده ام قسم که دلم
اگر شکست ز دستان دوستان افتاد
.
چه بود حکمت این چرخ واژگون که درست
هر آنچه خواسته بودم به غیر آن افتاد
.
هم...

تو خود علاج غم و درد بیشمار خودی
برو طبیب خودت باش و مبتلای خودت

تقدیم به همسر عزیزم همسرم ای مهربان دلدارمن
همسرم ای یارو ای غمخوار من
چون تو گشتی چلچراغ خانه ام
شمع جمع گشتی و من هم همچنان پروانه ام
شمع میگوید سخن از عشق و از اعجاز آن
بال پروانه بسوزد زین همه شرح وبیان
ای همه هستی و ای...

آمدم یاد ِتو از دل به برونی فِکنم،
دل برون گشت؛
ولی یاد ِتو با ماست هنوز..!

تو بخت بودی و یک بار در زدی، رفتی
به خواب بودم و از دست دادمت، افسوس