شعر

نترس!
گلوله نیستم
تفنگ نیستم
جنگ نیستم
می خواهم با تو
میانِ میدانِ مین
مریم بکارم ...

نترس!
ساعت معکوس است
بیا،
از خیر گنج بگذریم
و به آبادی بگوییم
چیزی ندیده ایم ...

نترس!
نترس!
کمی مرده ام
کمی زنده ام
می خواهم،
تا روزِ لمسِ بویِ مریمی،
دست...

ابری، غروب، طرحِ خداحافظ ...
تنها لباسِ تن خورِ بوتیکم

آرمان پرناک

میدونی کجا دوستداشتن قشنگ وبا ارزش میشه..؟!
وقتی میون احوال بد،گریه های بی وقفه ،ترس های همیشگی، یکی باشه که
«قربة الی هو» معنی بشه و بهش پناه ببری و میون اون تیرگی،آغوشش رو
لمس کنی و کنار گوش سمت چپش
بگی:عزیزم به قول حضرت مولانا:

«جای گله نیست چون...

بس که دیوار دلم کوتاه است
هرکه از کوچه تنهایی ما می گذرد

به هوای هوسی هم که شده
سرکی می کشد و می گذرد

ارس آرامی

قصهٔ شب های عاشق آخری دارد مگر؟
شب سکوتش انتها و اولی دارد مگر؟

شب هجوم گریه های بی امانِ عاشقی
شب بجز دردِ نهان، آرامشی دارد مگر

ارس آرامی

شاعران اگر در زمره عزیزترین کسان در نزد مردمانند از آن روست که گشایندگان افق زندگی و پیام آوران مهر و دوستی اند و اگر آنها نبودند شاید مردم دورانهای ظلمت زمانه را تاب نمی آوردند و از این روست که همه در مرگ شاعر عزا و ماتم می گیرند.

زان عهدی که من بستم
پابندم عهد نشکستم
من هم طالب عشقم
عاشق خدا پرستم

. سعید هجران

چگویم از رخت بسته زبانم
ز توصیف دو چشمت ناتوانم

تو آن عاشق کشی من عشق مرده
بیا زنده بکن عشقم جوانم

بیا تا غصه ها پیرم نکرده
بیا تا هست این نام نشانم

فقط میخوام ببینمت همیشه
نرو پیشم بمان پیشت بمانم

تو یک شاخه گلی در این گلستان...

در این ملک خیال من حیف دلبرم در کار نیست
چون نخورده جام عشق خوابیده است بیدار نیست

من ندارم تاب تنهایی در این ظلمت سرا
ماه ندارد روشنی چون شمس من انگار نیست

شب ندارد رنگ بو صهبا ندارم ور سبو
یا شبم نیست آن شب یا یار من...

با خیالم آشنا شو ببین رویای هستی را🌾

در ضمیرت تجربه کن عشق سودای هستی را🌾

مثل من باش چشم بسته بنگری از بعد دیگر

با چشم عقل تو میبینی یقین معنای هستی را🌾

میبینی نوری فراتر از هر نور و روشنی هست

با آن نور است تو میبینی تا...

هر شب گریه را بهانه میکنم و زار از زندگی میزنم .خود را در میان تمام حرفها دار میزنم
هاج و واج در میان تمام دل آشوبه های زندگی تا بامدادان سحر بهر دلم ساز میزنم
هرشب خسته و پریشان سوی دلم چنگ ب تار میزنم.
با هر غزل شعر...

ای عشق را خریدار بنگر متاع من هم

ای دل را پناهگاه هستی پناه من هم

در این زمانه ای که عاشقی یک گناه
است

دل داده می پرستم عشق است گناه من هم🌾

من عاشقم خدایا محتاج یک نگاهت

لطف کن که عشق ببیند یک بار نگاه من هم🌾...

آمده ام بر در تو تا عفو گناهم کنی
همیشه من تورا بینم همیشه نگاهم کنی

من سوره علق خواندم من واقفم از بهر عشق
چون ملک قطره ای نخورد من سیراب از نهر عشق
چون در خواب گشت عشق نازم من مشتاق اصلم شدم
سوره الرحمان خواندم سیر میکنم در دهر عشق
گر غرق شوم در نهر شهد عشق شهد باشد نه اینکه زهر
من...

تا کی غم آن خورم که دارم یا نه
وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه

پُرکن قدح باده که معلومم نیست
کاین دم که فرو برم برآرم یا نه

بهزاد غدیری شاعر کاشانی

نشسته بود پسر روی جعبه اش با واکس
غریب بود، کسی را نداشت الّا واکس

نشسته بود و سکوت از نگاه او می ریخت
و گاه بغض صدا می شکست: آقا! واکس؟

درست اوّل پاییز، هفت سالش بود
که روی جعبه ی مشقش نوشت: بابا واکس...

غروب بود، وَ مرد...

دست و دلباز ترین شاعر این حوالی منم...!
آنقدر واژه به پایت بریزم که نگوو...!



Sogoli

جان منست او هی مزنیدش

آن منست او هی مبریدش

آب منست او نان منست او

مثل ندارد باغ امیدش

باغ و جنانش آب روانش

سرخی سیبش سبزی بیدش

متصلست او معتدلست او

شمع دلست او پیش کشیدش

هر که ز غوغا وز سر سودا

سر کشد این جا سر...

تو شب بودی ، طلوعم را دریدی
جدایی را به چشمانم دمیدی
برای دیدن غم خوردن من
درون باغ افکارم دویدی

هر که دولت یافت شست از لوح خاطر نام ما

-صائب تبریزی

از سبکباری، گرانجانان دنیا غافل اند -
ورنه ذوق باختن بسیار بیش از بردن است / صائب

تو از مساحت پیراهنم بزرگ تری
ببین نیامده سر رفته ای از آغوشم

گاهی ترا کنار خود احساس می کنم
اما چقدر دلخوشی ِ خواب ها کم است

شعله ی دست تو روشن که در این شهر هنوز

می شود با دف تو نصف خراسان را کشت