متن عاشقانه

روزی میرسد که در خاطره ها من بزرگترین اشتباه تو باشم و تو زیباترین اتفاق من
من درد باشم و تو سرد
من سکوت باشم و تو فریاد
روزی من از دیار قلبت کوچ میکنم و تو در میان قلبم تا آخرین ضربان اتراق میکنی
روزی که تو مرا ازیاد...

امشبم که باز غم دارم نیامد باز هم
مثلِ باران اشک می بارم نیامد باز هم

تا مرا آزرده خاطر دید، زخمی تازه زد
من که زخمش را خریدارم نیامد باز هم

شب نشینی از قضا آغازِ جان دادن است
هر شبانه گرچه بیدارم نیامد باز هم

من سراپا عشق...

گل یاس و نگاه عاشقانه

هوای دل پر از شعر و ترانه

بیا ای عشق! مهمان دلم باش

که پاییز است و فصل شاعرانه

بادصبا

پروانه ی دلباخته؛
با جنونی عاشقانه،
خودش را به آتش شمع زد...
***
چه انتحار شجاعانه ای!


زانا کوردستانی

اما تو بمان !
وقتی همه رفته اند
وقتی کسی نیست که صدای قلبت را بشنود
وقتی همه دشمن شده اند
تو بمان و به من بیاموز صلح را رفاقت را عشق را
اما تو بمان
رفیق روز های روشنم

تمام شب را بیدار بودم
تمام شب تاریک را
به پنجره ای سرد می نگریستم که مال من نبود
اما نور کوچکی که از آن می آمد قلب مرا نشانه گرفته بود
..
نور کوچک من
گاهی صبر میکنم همه چیز سیاه و سرد شود تا بتوانم دوباره ببینمت
تو...

بگذار قرار دست هایمان در جاده ای از انتظار
برای رفتن به سوی عشق باشد
بگذار دست هایم را در خیال دست هایت جا بگذارم و محکم دستانت را بگیرم
تا بتوان با تو یکی شوم
و این گونه با هم خواهیم توانست از مسیر عشق
به انتهای افق هایی...

در بی تو بودن های شبانه
خیال تو
نوید نگاهت را
به چشم هایم می دهد
خدا را چه دیدی
شاید که یک شب
در پس سوز تنهایی
میان عمق نگاهت
پناه گرفتم


مجید رفیع زاد

بعدِ تو من دیده ام آهسته جانم می رود
جان ز تن گشته برون روح و روانم می رود

دردهایم نیز می نالند از درد کسی
ناله هایم هر شبی تا آسمانم می رود

هیچ دردی نیست همچون درد بی درمان عشق
نیشِ آن تا قعرِ مغزِ استخوانم می رود...

هر شب
کنار خیالت می نشینم
اما نه شانه ای برای تکیه می بینم
و نه دستی برای نوازش
چاره ای نیست
جز آنکه همراه با خیالی واهی
از شب عبور کنم
تا در سپیده ای دیگر
به دنبال آرزوهای
گمشده ام باشم


مجید رفیع زاد

به هرزبانی گویاست
تفسیر نمی خواهد
آیه ایه ی دوست داشتنت

صیدنظرلطفی(صابر)

ای نسیم هوشیاری از جوانی ام مپرس
بی خبر از خلوت ما، از نشانی ام مپرس

شوکران عشق را هر لحظه ای نوشیده ام
زین سبب لطفی نما از جاودانی ام مپرس

گوشه به گوشه ی قلبم پاره از زخمی شده
با دو صد زخم عیانم از سخت جانی ام...

حقیقت این بود..!
خوب موقعی دیدمت،
وسط پاییز
آنجا که همه رنگ عوض کرده بودند
تو
قشنگترین
اتفاقی بودی
که افتادی

کاش فقط من باشم تو باشی و عشق...
و پای هیچ کس دیگر
به این رابطه باز نشود..!
نه پای رفتن
نه پای دلتنگی
و نه پای باران!!!

فقط صدا باش
در هیاهوی جنگل

بهاری
خود به خود می روید

روزی زیر یک سقف با تو عاشقانه زندگی خواهم کرد.
نمیدانم
نپرس
کی
کجا
و چه جور ...
اما
یک جایی
در اعماق قلب من و تو
انگار شعله ای خاموش نشدنی
زیر خروارها غم سوسو میکند .

اه از این سکوت ممتدِ
میان من و تو!

خوب میدانیم
چه...

جانا دگر از حسرت دیدار چه گویم
ترسم بمیرم و نبینم
امشب روی تورا
به ماه بنگر ،به ماه

عزیزحسینی♡

«إذا کان هناک فی یوم من الأیام شخص یحبک أکثر منی ، آمل أن یأتی ذلک الیوم فی أقرب وقت ممکن و یعوض نقص حبی لک»

«اگر یکروز کسی  باشد که تو را بیشتر از من دوست داشته باشد، امیدوارم آن روز هر چه زودتر برسد و کم بودن مقدار...

تو قشنگی درست مثل قشنگی اهنگ وضعیت سفید حامیم،تو اروم ترین مسکن دنیای منی درست مثل ارامش اهنگ بغلم کن فرزاد فرزین،تو درست مثل  ملایم بودن اهنگ عشق یعنی سینا درخشنده،تداعی یه روبان قرمزی،
تو مورفین حل شده میون اهنگ الکی علی یاسینی هستی،تو شبیه پلی شدن مدام اهنگ مسافرت...

خیلیا میگن من واسه اینکه بیشتر از حسی که بهت دارم عاشقت بشم،به یه قلب دیگه توی قسمت راست سینه ام نیاز دارم ولی من میگم،من واسه اینکه بیشتر دوست داشته باشم...به قدرت درک تو وسط بیحوصلگیات، به صبر بیشتر برای همراه بودنم توی سختیات،محتاج ترم.
واسه اینکه بچگی نکنم،وسط...

در مسیر باد هر لحظه رهایم می کنی
دم به دم با زخمِ هجرت آشنایم می کنی

داغِ سنگینی به دل دارم کجا گویم تو را؟
این کجا گویم تو هر جا نخ نمایم می کنی

بلبلی در مجلس شب بوده ام عمرِ درازی
سنگِ غم بر من زنی حال،...

جادوانه می خوانم

جوانه می زند و من ترانه می خوانم
به شوق عطر گلی نوبرانه می خوانم

برای آن که بگیرم سراغی از جانان
دوباره با دل و جان عاشقانه می خوانم

مقیم جنگل و باران و سبزه زارانم
شکوه برگ و بری دانه دانه می خوانم

بگو به...

گر چه گاهی شعر من بر قامت گیسوی توست
بهترین محصول حالم در بَرِ ابروی توست

چادرت را سر کنی جنگ جهانی میشود
عامل این جنگ خونین هم سر تک موی توست

مثل زنبوری که شبگرد گلستان بوده است
صاحب این زحمتم، زیباییش کندوی توست

من شدم صیاد گیسوی رخ...

هر نوایی
جز صدای تو می شنوم
نا شنوایی به سرم می زند
چه می دانی
از تجسمی که کور می بیند؟
چشمانت راببند...
هر آنچه جز تاریکی تصور می کنی
خیال نیست
حتی اگر تصویر را معنا نکنی

علیرضا نجاری (آرمان)