متن غمگین

غمگین و بی تاب،
از اتاق به درونم نگریستم
و دریافتم
چیزی که در من نفس میکشد،
دل نیست،
نبودِ توست...

صبر کن
شانه ات را نبر،
هنوز حرف های زیادی را گریه نکرده ام

خوب می دانم که آن روز
عطش با تو چه کرد
زین سبب
رودی جاری از اشک چشم برایت آورده ام
و قلبی پر ز درد
از داغ جدایی...
از قصه ی پر درد شب های ویرانه ی شام مپرس
که جز اندوه خزان نو بهارت
حرف تازه ای ندارم......

آغوش امن تو آغازین سخن امنیت
ای اولین خاطره ات در ذهنم، آغوشت!
وقتی از هق هق گریه ی یک ترس در بغلت دل می زدم، یادت هست؟ دو ساله بودم... جام بلورین پر از آب حیات!
امتداد زندگی یک گل چیده... پدرم! اولین روز پدر بعد از آسمانی شدنت،...

من همین یک نفرم،
در دلم امّا انگار
صدنفر مثلِ من
از رفتنِ تو غمگینند..!

تو آه منی اشتباه منی؛ چگونه هنوز از تو میگویم
تو همسفر نیمه راه منی؛ چگونه هنوز از تو میگویم؟!
پناه منی تکیه گاه منی؛ که زمزمه ات مانده در گوشم
گناه منی بی گناه منی! که بار غمت مانده بر دوشم…

اولین غم من آخرین نگاه برادرم بود..

راستش را بخواهى
آمدم!؛
هر شب نه یک بار نه دو بار
به تعدادِ تمام شب هاى بعد از نبودنت،
آمدم و هر بار این شک به جانم مى افتاد؛
نیستى یا خودت را به نبودن زده ای؟!

بی تو
مرداد فقط
داغ دل خاطره هاست...

رفتنت تصادفی بود وحشتناک
که تمام آرزوهایم، در دم جان باختند...!

مادر نازنینم...
خیلی دلم می خواست
با بهار که همه چیز
جان می گیرد و زنده می شود
تو هم جان بگیری و زنده شوی
لیک افسوس...
عیدت مبارک مادرم

[Chorus]
وقتی رفتی من تنها موندم با بوی پیرهنت
من عاشق بودم و عاشق به شوق دیدنت
اره یادت رفت من عاشقت بودم ولی یادت رفت
تو یادت رفت ولی بازم من میگم عاشقم
بیا برگرد منو بشناس مثله قبلا
بیا برگرد
منو یک بار دیگه نشکن

[Verse]
برگرد این...

شب هم بسر رسید و نگار من نرسید
عمری گذشت و کس بداد من نرسید
گویند که روز جمعه می آید او
جمعه و جمعه ها گذشت امام زمانه ام نرسید🌹

هر شب...
در گوشه ای از این شهر
آدم هایی، بخاطر پا گذاشتن
بر مینِ خاطرات
جان می دهند!
.
.

زودتر از من بمیر
تنها کمی زودتر
تا تو آنی نباشی
که مجبور است
راه خانه را تنها برگردد

دیگر مرا به داشتن تو انتظاری نیست...

تقصیر جمعه نیست که غمگین و خسته ام
ایراد جای دیگریست، دلم را شکسته اند....

او دختری زیباست

ساده و راستگو

و «پرنده» ای غمگین و عاشق در قلبش پنهان است!

روبرویم نشست غمگین بود،

گفت این سرنوشت ما بوده...

با خودم فکر کردم این همه وقت،

گریه های مرا کجا بوده؟!



فکر کردم به خاطرات قدیم

شعرهایی که هردومان بلدیم

رفتی از من ولی به هم نزدیم

بغض شد هرچه بین ما بوده



بعد تو آسمان زمین خورد و

زندگی...

پیش از این بیشتر دوستم داشتی

حرف میزدی

لب هایت با خندیدن مهربان بود

و آغوشت می توانست باغ های خشکیده را سبز کند...

حالا اما از روزهای گذشته کمرنگ تری

حرف نمیزنی

دستت از دستم عبور می کند

در واقعیت ترکم میکنی

در خواب ترکم میکنی

در رویا ترکم...

تنها تو میتوانستی

از میان کلمات مبهم

اسمم را صدا بزنی

و قطره های باران را بشماری

تنها تو میتوانستی

صدای خمیازه ی آفتاب

بر تن کرخت بیدهای مجنون را از بر باشی

و بر سر گل های باغچه قسم بخوری

تنها تو میتوانستی

مرا هنگامی که خیلی غمگین بودم...

یک نفر مدام سیگار میکشد
زنی هنگام اشپزی ترانه ای غمگین را زمزمه می کند
دختری به بهانه ی فیلم اشک میریزد
پسری نیمه شب در خیابان پرسه میزند
همه دلتنگند
همین...

تنهایی من
شکل فنجان چایی ام شده است
کوچک
غمگین
کم رنگ ...
اما همیشه داغ
اما همیشه تازه ...
.
.

میخوام زنگی بزنم به گذشته های دور
میخوام دردودل کنم من با ی سنگ صبور
دنبال ی دوزاری با ی باچه تلفن
هرچی دوس دارم بگم پشت خط تلفن
بگم آی دوستای خوب مردم نیک جنوب
بیاین تاباهم بسازیم خونه با چندل وچوب
بیاین تا ماشینای لوکس بزاریم گوشه کنار...