شعر

دیدنش حال مرا یک جور دیگر می کند
حال یک دیوانه را دیوانه بهتر می کند!

در نگاهش یک سگ وحشی رها کرده و این
جنگ بین ما دو تا را نابرابر می کند

حالت پیچیده ی مویش شبیه سرنوشت
عشق را بر روی پیشانی مقدر می کند

آنقدر دلبسته...

بازیگر هر نقش و نگارم شده ای
آوای خوش تار و سه تارم شده ای
دیروز غریبه ای که از راه رسید
امروز همه دار ندارم شده ای

خط قرمز

خطی بکش از من تو هم دور و برت را
خالی بکن از خاطره ام هر طرفت را

حالا که شکسته غم تو بال و پرم را
من دوست ندارم که بگیرم خبرت را

بگذار به فکر تو و پرواز نباشم
تا از سر خود کم بکنم درد...

خواستم پهن کنم بستری از گل مادر
زیرِ پای تو که خود بهتری از گل مادر

عاشقِ سایه ی افتاده به خاکت هستم
سایبان است که می گستری از گل مادر

می نویسم غزل از جنسِ نگاهت هرروز
می کنم پیشکشت دفتری از گل مادر

اینقَدر با ادبیات کلنجار مرو...

به قرص کامل روی تو ماه می گویند
به آن طرف که تویی شاهراه می گویند

غروب نام جهان بوده قبل از آمدنت
تو آمدی، به نگاهت پگاه می گویند

زمین به قدرت بازوی تو تعادل یافت
به کوه قبلِ طلوع تو کاه می گویند

در آن هوا که نباشی...

گرهگشایی دلهاست کار خنده تو

وقت آن شد که به گل، حکم شکفتن بدهی!

ای سرانگشت تو آغاز گل افشانی ها!

کنار بوته ی اسفند و بادهای بهار
چقدر بوی خوشی داشت شنبه های قرار
چقدر در نظرم بی دلیل زیبا بود
حضور شاپرکی لا به لای بوته ی خار
چقدر در نظرم شاد بود و ثروتمند
میان مردم ده، کودک دوچرخه سوار
هنوز نام تو می بارد از دهان کویر...

پر است ساک من از خرده ریزهای عزیز
پر است خاطرم از خاطرات یار و دیار

عشق سنگ دلم دل به تو دادن خوب نیست
هیچ کس حال دل اش مثل من آشوب نیست

صبر بر عشق تو آخر می کشد یک شب مرا
صبر عاشق که شبیه صبر ایوب نیست

مدتی هست که من آشفته و حیران تو ام
بر صلیب عشق تو جز من...

صد هزاران آرزو در قلب من باشد ولی
هم نوای تو شدن امید فردای من است

مشکل شرعی ندارد بوسه از لب های تو
میوه ی بیرون زده از باغ حق عابر است!

گفتم که رها مکن دلم رابه ملامت !
پرواز کند قمری سرخورده زبامت
گفتی که مزن لاف برو بام زیاد است
هرجا بنشینی کنم از دور سلامت!

بهارانه ۲

چیزی دگر نمانده به سر فصل نو بهار
راهی دگر نمانده به سر منزل قرار

با هر نفس که می رسد از مشرق سحر
کِل می کشد شکوه بلندای آبشار

کم کم بهانه های دلم تازه می شود
پای جوانه های طرب خیز روزگار

باران گوهر است و...

بوی بهشت می دهد ،دامن پاک مادرم
جمله به جمله عشق شد، از نوک پا تا به سرم
بوی خدایْ می دهد با تو حوالیِ دلم
خدا همیشه با من است به خاطر تو مادرم
سجده پس از خدای من، حج من و نیاز من
به کعبه احتیاج نیست تو...

جهانی آرزو دارم ، به دور از جنگ و خونریزی

خدایا مستجابش کن ، چه دنیای غم انگیزی

گر به صد منزل فراق افتد میان ما و دوست
همچنانش در میان جان شیرین منزلست

من عشق می خواهم فقط، یک عشق معمولی
دلتنگ باشم شانه ام باشی، همین کافی ست

به پایان خزان دل بسته بودم که زمستان شد
شبیه بید خشک از بد به بدتر بود تغییرم

ساعت دل را عزیزم عاشقانه کوک کن
تا طلوع عاشقی چیزی نمانده عشق من

دارد به سفر می رود امشب چمدانم
با خاطره ای تلخ که من خالق آنم

موی سیاه و روی سفید و لبان سرخ
تلفیق این سه رنگ، دل از ما ربوده است

تنها رفیق من نگرانم که روزگار
از من تو را بگیرد و تنهاترم کند

دکتر علی دینی پور (ایلیا)

تو اگر باشی و من باشم و باران باشد
به بغل می کشمت گر چه خیابان باشد

هوس بوسه به لبهای تو وقتی آید
مشکلی نیست در آن کوچه نگهبان باشد

لب تو باشد و من باشم و ای وای خدا
گنه بوسه زدن گردن شیطان باشد

گونه ات معدن...