شعر

ای آنکه دلت پیش دلم نیست، کجایی؟
در خلوت دل جای تو خالی ست، کجایی؟

چون ماه بهاری همه روز در تب وتابی
تو سایه ات بالای سرم نیست، کجایی؟

چون عشق معلّق تو به هر بام پریدی
ای روشنی خانه ام ای دوست، کجایی؟

با ما بِه از این...

خوش باش که هر که راز داند
داند که خوشی خوشی کشاند

سراغ از ما نمی گیری در این تنهایی مطلق
خوشم با خاطراتت هر کجا هستی عزیز من

بال جنم

تا دیده را به جوهر نم آفریده اند
دل را بپای غصه و غم آفریده آند

هر چند غصه فراوان و غم زیاد
گویا به جای شادی کم آفریده اند

با نغمه های ساز گسل های زندگی
زیری به اوج گوشه بم آفریده اند

دنیا بهانه بوده که...

جمعه ها شرح غروبیست که خون آلوداست
دیه اش قیمت بد حالی و دلتنگی ماست

کافه بود و من و تو، مهر به چشمان تو بود
فال دلدادگی ام در دل فنجان تو بود

چشم تو فرضیه جاذبه را ریخت بهم
شاخه ی سیب دلم دست به دامان تو بود

هوس بوسه ز رخسار تو افتاد به سر
لب گزیدم که لبم آفت ایمان تو...

یا رب
تو چنان کن ک پریشان نشوم!

دیدمش
گفتم:(منم!)
نشناخت او
:):

من آن یخم که از آتش گذشت و آب نشد
دعای یک لب مستم که مستجاب نشد
من آن گلم که در آتش دمید و پرپر شد
به شکل اشک در آمد ولی گلاب نشد
نه گل که خوشه ی انگور گور خود شده ای
که روی شاخه دلش خون...

شاباش
ای کاش که اسرار مرا فاش نمی کرد
کاری که نباید بکند... کاش نمی کرد

خورشید جهانتاب فلک نور طلائی
در شبکده ظلمت خفاش نمی کرد

آهی که چکید از سر مژگان نگاهی
تصویر ترین پرده ی نقاش نمی کرد

ما را چه به رسوائی اگر در گذر عشق...

ما خانه به دوشان غم سیلاب نداریم

خوشا دل های خوش، جان های خرسند

خوشا نیروی هستی زای لبخند

یک سو دل است و هی هی و آشوب دلبری ست
یک سو هنوز همهمهٔ جنگ زرگری ست

ای عشق ای کرامت مطلق، مرو بمان
بی تو جهان که هیچ غزل هم دری وری ست!

ارس آرامی

از یار داغ دیدم و از روزگار هم
چشمی به روزگار ندارم به یار هم

مثل آتش در آه یک خرمن
مثل یک هرم زیر خاکستر
عشق، مثل هزاربارگیِ
شعله ی سینه سوز می لولد...


جلال پراذران

سینه گرم و مژه خونبار و سحر نزدیکست
باخبر باش که آهم به اثر نزدیکست

این طریق دشمنی باشد نه راه دوستی

کآبروی دوستان در پیش دشمن می بری

ای نام تو روییده به گلدان لبم
در مرحمت تو غوطه ور روز و شبم
درخاک طلب بذر دعا کاشته ام
باران اجابت تورا می طلبم

خدایا جهان پادشاهی توراست
زماخدمت آید خدایی توراست

یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور
کلبه ی احزان شود روزی گلستان غم مخور

آخرین باری که من دل را به دریا می زدم

ماهی از تُنگش صدا زد، عاقبت مثل منی

ارس آرامی

بمیرو تا نبود هم نفس مزن نفسی

که مرگ بهتر از این زندگی بود به بسی

اگر چه سوخته ام در بلای عشق بسی

به عمر خود دل ازین سان نداده ام به کسی

قصه به هر که می برم فایده ای نمی دهد

مشکل درد عشق را حل نکند مهندسی