شعر

بی من در آن هوای برگریزان چه گونه سر می کنی؟
با برگ های زیبای خزان چه گونه سر می کنی؟

ای گوسفند گرگ بُرده! تو بی شانه های چوپان
با چشم های هر شبه گریان چه گونه سر می کنی؟

«آه ای یقینِ گم شده ای ماهیِ گریز»
با...

سرنوشت من و سرباز به هم نزدیک است

او لب خط و من از خط لبت می میرم!

ارس آرامی

من که یوسف نشدم تا به عزیزی برسم

دلم اما هوس عشق زلیخا دارد!

ارس آرامی

یک تفاهم بین دنیای من است و چشم تو

هر دو یک رنگ است اما این کجا و آن کجا

ارس آرامی

نگار بر سر ناز است وای بر من و دل

ز غمزه شعبده باز است وای بر من و دل

ارس آرامی

گرگ ها همراه و انسان ها غریب

با که باید گفت این حال عجیب؟

مثل هر شب با خاطرات زیر باران میمیرم
من بدون تو در این گوشه ی پنهان میمیرم

در اتاقی که فقط خاطره ها همدم من شد
در پشت یک پنجره ای رو به خیابان میمیرم

شاعر شدم از همان شب که مرا بوسیدی
پس از هر بوسه ی تو ساده...

اکنون که به چشم تو همان گردم و ناچیز
دستی بکش و پاک کن از آینه ام نیز

دل کنده ام از شاخه و بازی چه ی بختم
برگم که فروریخته بر مقدم پائیز

جویم که مسیر سفرش خورده به مرداب
ای سنگ! اذیت نکن این دفعه تو بر خیز...

من، کوچه، دردی بی عبور...
این بغض دارد طعمِ گور!
دلتنگ چشمان توام
در غربتی تاریک و کور
بیزارم از هر فاصله
شد بی تو بودن حرف زور
با اشک هایم، باز هم
می بوسمت از راه دور...


شاعر: سیامک عشقعلی

پاییزان

مرا ببر به تماشا به فصل پاییزان
مرا بخوان به سرآغاز عاشقی، میزان

قدم بزن به خیابان شهر زیبایی
مرا ببر به سر کوچه ی دل انگیزان

  تورا به هرچه انار نچیده ات سوگند
تورا به خاطر آشفته ی بلا خیزان 

بیا و از سر مهر عاشقانه یارم باش...

باریدن گرفته شعرهایم
در هوایِ تو،
آسمان گلویم ابری...
میلِ باریدن گرفته
-تمام شعرهایم.



سعید فلاحی(زانا کۆردستانی)

هیچ هیچست این همه هیچست و بس

هیچست این جهان و تو دل را در او مپیچ

وین بند پیچ پیچ مپیچان به پات هیچ

ما ارزش صبر پای هم را داریم
در سینه همیشه جای هم را داریم
دقت کردی چقدر پاک است هوا
وقتی من و تو هوای هم را داریم؟!

با من بمان و عاشقی کن بهتر از جان
جانا تمامِ حرف هایت عاشقانه ست

حرفی نزن از رفتنت تن را نلرزان
مهرت درونِ سینه ی من بی بهانه ست

با دیدنت ای نازنین الکن زبانم
تا حرف رفتن میزنی قدم کمانه ست

صد گنج قارون هم نمی ارزد به...

می بیاور که ننازد به گل باغ جهان

هر که غارتگری باد خزانی دانست

بوی بهشت می شِنوم از صدای تو
نازکتر از گل است، گلِ گونه های تو

ای در طنین نبض تو آهنگ قلب من
ای بوی هرچه گل، نفس آشنای تو

ای صورت تو آیه و آیینه خدا
حقا که هیچ نقص ندارد خدای تو

صد کهکشانْ ستاره و هفت آسمانْ...

به غیر از بغض پنهانم برایم هیچ راهی نیست
نشستی در کنار من ولی از عشق نگاهی نیست

امید زندگانی می شود دور از دلم هر روز
شبیه باد پاییزی که گاهی هست و گاهی نیست

چهار سویم بیابانیست و من تشنه تر از تشنه
ببار ای ابر باران خیز...

به غیر از بغض و گریه، برایم هیچ راهی نیست
نشستی گرچه پهلویم ، ولی از عشق نگاهی نیست

امید زندگانی می شود دور از دلم هر روز
شبیه باد پاییزی که گاهی هست و گاهی نیست

بیابانی ست چهار سویم و من تشنه تر از تشنه
ببار ای ابر...

حس خوبی ست در آغوش خودت پیر شوم

اینکه یک عمر به دستان تو زنجیر شوم

شب های دراز بی عبادت چه کنم؟
طبعم به گناه کرده عادت چه کنم؟

گویند کریم است و گنه می بخشد
گیرم که ببخشد زخجالت چه کنم!؟

ارس آرامی

به چشم تو همان گردم و ناچیز چرا ؟
دستی بکش و پاک کن از آیینه مرا

پر از طعم غریبانه ی ویران شده ام
پیکرم را که زدم دار نپرسی که چرا ؟

دل کنده ام از شاخه و بازی چه ی بختم
برگ فروریخته شد مقدم پاییز چرا...

بازآی که بازآید عمر شده حافظ

هر چند که ناید باز تیری که بشد از شست

...مادر مداد قرمز من کو؟
کو لقمه های نان و پنیرم؟
آخر چگونه بیست بگیرم
وقتی که دست های فقیرم
فردای درس ، آن همه باید
در جست و جوی کار بمیرند؟...