شعر

موی فر داری شما و دلربایی میکنی
دلبر مو فرفری ،در دل خدایی میکنی!

بوسیدمش وقت اذان یارب ببخشایم، ولی

آمد ز مسجد حکم این (حِیّ عَلی خیرالعمل)

ارس آرامی

دل و دین و عقل و هوشم، همه را بر آب دادی...

فال من را گرفتی
گفتی عاشق میشوم
در عجب بودم !!!!!
چرا خود را نمیبینی در آن

ای آنکه نرفتی دمی از یاد کجایی؟

ساقیا امشب صدایم با صدایت ساز نیست
یا که من مست و خرابم یا که سازت ساز نیست

من حسودم!؟ نه به ولله؛ فقط دوست ندارم
سر بر تنِ هر کس که تو را خواست بماند

پاییز فصلِ قشنگِ آشنایی هاست
یک روز وعده ی دیدار می دهی با من!؟
در کافه ی دنجی پس از پرسه در باران
یک استکان چای داغ می زنی با من!؟

کامروا ابراهیمی

من دِلِ نفرین ندارم، پس دُعایت می کنم:
بعد من دلدادهٔ یاری شوی، مثل خودت!

“تو” با قلب ویرانه من چه کردی؟
ببین عشق دیوانه من چه کردی

در ابریشم عادت آسوده بودم…
تو با “بال” پروانه ی من چه کردی؟

ننوشیده از جام چشم تو مستم…
خمار است میخانه ی من…چه کردی؟

مگر لایق تکیه دادن نبودم؟
تو با حسرت شانه ی من چه...

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش

هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

من خانه ام را پر از رنگ می کنم
پُر از عطرِ زندگی
گل می خرم
نان گرم می کنم
شعر می نویسم
و باور می کنم کلام فروغ را :
زندگی، یعنی همین بهانه های کوچک خوشبختی...

جهان بی عشق چیزی نیست جز تکرار یک تکرار

\حور وقتی در بهشت از عطر گل تَر میشود\
با نگاه مادرش دختر معطر میشود

میدهد بال و پری تا وسعت هفت آسمان
هرکسی که روزی اش فرزند دختر میشود

دختران بابایی اند و پُر زِ احساس خدا
گاه سرشار از نگاهی، جان مادر میشود

درمیان سجده های شکرِ بانو...

دریای عشق باش که دریا ببینمت
در پیچ و تاب ساحل رؤیا ببینمت

رؤیای من شده تنها حضور تو
خواهم من از خدا ، که تنها \ببینمت\

دادم قسم تو را ؛ به حسّی که بین ماست
در خاطرم همیشه بمان ، تا ببینمت...

قدری نقابِ چهره ات را بزن...

وقتی که می آیی خیابان دلپذیر است
پهلو به پهلو درختان دلپذیر است

تو باشی ابرها هم عاشقت هستند
بارقص موهای تو باران دلپذیر است

گل من ! مثل گل قدم بر می داری
کفش هایت مثل گلدان دلپذیر است

خورشید گونه از هوایم دور می گردی
در انتظار تو...

می روی و می پوشم غم سیاه و سفیدم را
به عکس تو می دوززم دو بعد خسته دیدم را

تو نیستی در این تلخی من از تمامی این قصه
هنوز می شنوم با تو صدای گفت و شنودم را

با بالش سفتی به روی دشک ام درگیرم
و تویی...

هستی وُ در جهان من جشن است
نیستی... خاک بر سرِ عالم

صحبت از ماندن یک عمر بماند به کنار
قَدر نوشیدنِ یک چای بمانی کافیست…

ما را به غم کردی رها ، شرمی نکردی از خدا
اکنون بیا در کوی ما ، آن دل که بردی باز ده

درختی ام که پر از قلب های کنده شده است
ز خالکوبی غم های یادگار پرم

ای آفتاب من! که به لطف تو، بی نیاز
از ماه و از ستاره شده آسمان من

یارای بی تو زیستنم نیست بیش ازین
تاب غم تو بیشتر است، از توان من!

ای غایب از نظر به خدا می سپارمت
جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

تو را ای عشق دیرینم
دوباره جستجو کردم
در این دنیای بی مهری
به هجران تو خو کردم

دلم خوش بود مثل من
به ماندن هم تو مشتاقی
ولی رفتی و عشق تو
زده بر قلب من داغی

من اینجا پشت این دیوار
تو آنجا توی یک بستر
مرا در...