شعر

من سپردم دل خود را به خدا
دگر او داند و غم ها و شما ...

آدمی نقاش این عالَم اگر روزی شود
پای در کفش همه مخلوق بینی، بی گمان!

به این خوشیم که شام سیاه، کوتاه است
چه سود؟ فرصت دیدار ماه کوتاه است
.
حباب آه کشید و به نیستی پیوست
که عمر، مثل بلندای آه کوتاه است
.
دو پلک مهلت دیدار هم به شرم گذشت
چقدر وقت برای گناه کوتاه است

با کسی، غیر تو، در سینه نمی آید عشق

بگذارم که بیاید،،، که بیاراید عشق؟

من از آن روز که در بند توٵم فهمیدم

که فقط با تو،فقط با تو، فقط باید عشق

دل تو، مٵمن آرامش آشوب من ست

پس چنان کن،که بقلب تو بیاساید عشق

بهتر آن ست...

اندوه را می تکانَد از یقه پیراهنم
انگشتانی که جمعیّتِ یاری است
به گاهِ تنهایی

در تو نگاه می کنم،
شعر فراموشم می شود

ای ابر بردبار
که آسمان اتاق را به حرکت درمی آوری
و چون قصیده ای بلند بر من فرود می آیی!
لبخندت عفو عمومی است
بر...

شمر گوید گوش کردم تا چه خواهد از خدا
جای نفرین هم به لب دیدم دعا دارد حسین (ع)

به دنبال سایه ی درختی
در کویر بودم
سکوت حضورت داد دلم را
دو چندان کرد
در سایه درخت تنها
.

اون شال زرد پشت ویترینو
اون فیلم خیلی خیلی غمگینو

اون قهوهٔ از عشق شیرینو
آهنگ اون شب توی ماشینو

ساز منو تا صبح تمرینو
اون سیب های سرخ دستچینو

حرفات که میده کلی تسکینو
خوشبختیُ یک عمر تلقینو
.
.
بی تو مگه از یاد من میره
رفتی !؟؟...

امشب ای یارِ رها از غم و نیرنگ، برقص

با دو تا هم دل دیوانه ی هم رنگ برقص

بشکن خلوت بی معنی شب را، اخوی!!

هم صدا با تپش، ساعت و آونگ برقص

نگرانی که چه دارد، به سرت می آید؟

زورکی خنده بزن،، با دل دلتنگ برقص

ماهی...

شنیدم بی کَس و سردی،
تمام شب به ولگردی
گذر کردی و پردردی
پشیمانی؟ غلط کردی....

شنیدم بچگی کردی
و میدانی ضرر کردی
که در این شهرِ بی معنی
شکستی دل، غلط کردی....

شنیدم عاشقی کردی
پس از آن حجمِ نامردی
به دنبالم تو میگردی
تو میخواهی که برگردی؟
غلط...

آویخته از منظره ات شاخه سیبی
هرچند مرا نیست از این باغ نصیبی

دل در دل من نیست _از این شیوه پرهیز_
وقتی که صدا می زنی ام کَیفَ حبیبی!؟

زیبایی تو درد بزرگی است که هر روز
افزوده بر این درد حیای تو ضریبی

هم صحبت آیینه نشو تا...

شب میشوددل دلدار میخواهد چرا؟
شب میشود صبح دل یارمیخواهد چرا؟
دل درکجا یابد تورا .برگو به من عشق ،بازارمیخواهد چرا؟

غرور لعنتی شد پایِ رفتن,گرچه میدانم
درون جاده های بی سر و ته,بی توحیرانم

منم آنکه برای عشقهای دیگران شاعر شدم امّا
خودم یک مصرعِ بی وزن,در اعماق دیوانم

شبیه شهریارم,شاعری عاشق بدون تو
جوانی رفته و پیرم، ولی نشکست پیمانم

شکوفایی نخواه از من,خزان زد شاخه هایم را
شبیه...

در آینه بوسید خودش را و نفهمید
آن لب که هدر داد، مرا خرج دو سال است...

شعر از توصیف عشق مادری، شرمنده است
حس ناب آسمانی در نگنجد در قلم

سعادت در آن خانه سکنیٰ گزینَد
که مٱوای مهر است و مرغان عشق

زیبا دلی که پر از مهربانی اَست
از جنس خاک، ولی آسمانی اَست

زندگی بادا به کام پاکدست پر تلاش
هر که باشد او، به هر سویی از این دنیای ما

خیره سازد چشمها را رنگ زیبای خزان
زنده بادا زندگی در آذر و مهر و اَبان

گر که غم لشگر برانگیزد که حالم بد کند
تا پرنده، تا که گل باشد به دنیا، خوشدلم

بار دیگر انتظار بانگ زیبای اذان
بار دیگر خلوت دل با خدای مهربان
بستن چشم و دل و ذهن و زبانت بر گناه
روزه داری، یاریِ افتادگان ناتوان

سهم من با جوجه هایم از جهانت، ذره ای است
ما به اندک تکه ای از مهربانی قانعیم
.

شب، شب قدر است دانیم اندر این شب، بیشتر
قدرِ قدر و قدر نعمت ها و قدرِ یکدگر

آفرینش، جمله اعجاز خداست
آفرین بر خالق اعجازها