نبودنت درد دارد و من در نبودت دردمندترین عاشق زمانه ام که پاییز را بی حضورت سوگوارم و به اندازه تمام عمر شیرینی طرح لبخندت را کم دارم آقای بابا پانزده سال از پرواز تو می گذرد و من هنوز شکسته بال آواره زمینی هستم که از خاطره هایت سرشار...
پروانه ها ابتدای آفرینش اند اینو قلبم می گه. تو که می خندی، هزار هزار شاپرک خندون رها میشن تو چشام. بوی رازقی موهات رو میدن. بوی دشت هویج. کوه دماوند. جزیره ی قشم. جنگل های ساکت چمستان..... تو که راه می ری، هزار هزار شاپرک از طره ی موهات...
تو غمگین ترین زنِ جهان بودی ! این را از لبخندهای بی شمارت فهمیدم ....
و خدا گفت؛ سلام ای اهل زمین چه کسی غمگین است؟ چه غمی در سینه؟ چه کسی در بیشه ی تنهایی خود میرنجد؟ من به آغوش خدا محتاجم... نفسی بوسه زنم تا که دراین ریشه ی غم ریشه کند.... باشد که تو را مهر بورزد از عشق.... تو به آغوش...
" تقدیم به خانواده شاعر خوب گیلان،زنده یاد سیامک یحیی زاده و خانواده داغدار راحت طلب" ا پائیز للایی جا بهار اگه واخوابا بو تی سرخه گول،تی چومه ور سیایی امرا قابا بو اگه اوپیچسه بشو،بشو تا آسمانه تان تی خون بخورده دیله مئن،واسوخته خون،الابا بو اگه اوخوس اوخوفته...
و پنج شنبه می آید که یادمان بیاورد کسی بود که فکرش را نمیکردیم یک روز نباشد
خوشا نابینایی! او که نیست
از تو چه پنهان گاهی به او فکر می کنم و مثل کودکی که با سبدی بزرگ ستاره ها را می چیند غمگین می شوم نمی دانم چه کسی به من گفته بود که ماه درون حوض زندانی نیست یا خورشید کارش این نیست اینهمه از کوه بالا بیایید که...
من غمگینم. من کسی نیستم که خیال می کنید. من آن زن قوی شکست ناپذیر نیستم. من مدافع حقوق زنان نیستم. من منجی کسی نیستم. من مردستیز نیستم. من عصبانی نیستم. من یک زن عادی ام. با زخم های عادی. با آرزوهایی شبیه آرزوهای شما. من هم قدر شما خسته...
من تنها ترین مرد دنیا را میشناسم! همین همسایه ی روبرویی، سی سالی میشود که با کلید در را باز میکند ...
تا دنیا دنیاست صورت خندانت را فراموش نخواهم کرد با اینکه این روزها ذهنم مدام درگیرِ اتفاقات ناجورِی است که گاهی حتی خودم را فراموش میکنم اما مگر میشود صدایِ مهربانی هایت از سرم برود؟! آرام بخواب.... خوب میدانم تولدت را فرشته ها برایت جشن میگیرند... آن لحظه که یکی...
. بعد از تو شبانه روز طولانی شد این شهر پر از درد و پریشانی شد از خاطره ات قلب مرا بغض گرفت هر روز غروب ِخانه بارانی شد الناز اسفندفرد
امان از این " پنج شنبه ها" انگار کسی یا حسی کُشنده، دلت را از سینه ات میدَرَد و به بی رحم تری شکل ممکن چنگ میزند! انگار که در دلت رخت می شویند و با خشونت تمام می فشارند طوری که از گوشه گوشه ی دلت خون آبه یی...
کوک شده ساعتم روی لحظه ی آمدنت و وقت رفتنت سکوت ممتد این روزها نشان میدهد تو را برای ابد جایی در زندگی گم کرده ام...
دیگر امیدی به آمدنت ندارم ... مثل پرنده ای که سال هاست جفت اش مرده باشد...
چه کسی این را در ذهنِتان فرو کرده که دختر های مو کوتاه غمگین اند؟! من دخترِ مو کوتاهی هستم که غم های دنیا را نمیبینم و همیشه میخندم! چه کسی گفته کوتاهیِ مو در دختران دلیل بر شکستی عمیق در عشق است؟! من هم دلبرانه عاشقی میکنم! من با...
کاش واسه دردای روحی ام قرص و دارو بود؛میخوردی و دردش آروم میشد.. میخوردی و مثلا فراموش میکردی که عطرش چه بویی میده یا آغوشش چه مزه ایه. اما چه میشه کرد وقتی تنها مسکنِ این روحِ دردمند تویی و توهم که خیلی وقته اینجا نیستی... راستی! کجایی؟
این پاییز ٬ چقدر پاییز است دلم گرفته ... نیستی و هستم هنوز بی جان و بی رمق ... خسته از روزهای تکراری فرسوده ام در شب های بی روزن سیاهیِ مطلق ...
غم چهارزانو در دلم می نشیند دلتنگی بیخ گوشم غوغا می کند لب می بندم اما حریف چشم هایم نمی شوم اشک روی گونه هایم ذکر ماتم می گیرد و من فرو رفته در آهی جانسوز در خیمه گاه وجودم مرثیه رفتن تو را می سرایم
جنس تمام دل ها از شیشه است.. از شیشه های لطیفی که پشت نقاب لبخند و غرور و ترس پنهان شده اند... مهم نیست جنس نقاب چیست... مهم این است که تمام آنها شیشه اند... شیشه هایی که اگر بشکنند با خورده های تیز خود میتوانند صاحب تمام زخم هایشان...
زندگی منشوریست در حرکت دوار که گاه صورتش سرخ و سفید است و گاه سیاه و کبود.... خوشا روزی که صورت عروس پیشانی سفید زندگی خجل از محبت سرنوشت سرخ و سفید باشد و امان از روزی که صورت خونبس بخت برگشته زندگی دردمند از دست سنگین سرنوشت سیاه و...
این روزا زندگیم به رنگین کمان میماند... رنگین کمانی که در آن نه خبری از احمر و اخضر و ارزق و اصفر نگار ابر ها است و نه خبری از طراوت لبخند آسمان... رنگ رنگین کمان زندگی من تاری روز هایم است که به سیاهی شب هامیماند... سرخی چشمان خیس...
{{سوختن تغیری شیماییست که با تولید نور و گرما همراه است}} نمیدانم آن که کمیا نوشت جفا ندیده یا دیده و دم نزده اما من دیدم و هر چه کردم نتوانستم دم نزنم. کمیاگر نمی دانست شاید نمی توانست و شاید هم نمی خواست اما من می دانم و می...
مسافر کناری ام که پیاده شد پنجره ای گیرم آمد باقی مسیر را گریستم...
