مامان بزرگم این سالای آخر عمرش وقت زیادی رو با من میگذروند... بیشتر از جوونیاش حرف میزد... نصیحتای قشنگی هم میکرد... یه بار که کنار هم به پشتی تکیه داده بودیم و داشتیم یه چای قند پهلو میخوردیم، بی مقدمه گفت: نه که بهش نگی دوسش داری ها... میمیره دلت...
پدر بزرگ آلزایمر گرفته بود! از بین خاطرات هشتاد ساله ای که داشت، فقط خاطره ی آشنایی با مادر بزرگو یادش بود، و این خاطره رو هر روز با خوشحالی تعریف میکرد، دقیقا با همون کلمات! همون جملات! بدون هیچ کم و کسری: زهره یادته؟! تو اومدی شیرینی فروشی که...
چه خوب دوست شده ام با گلها... می دانم شب ها حسن یوسف با محبوبه ی شب راز می گوید... و اقاقی ناز و غمزه هایش را از نرگس های باغچه تقلید می کند و لاله به جز قصه ی عشق نمی خواند و از کاکتوس تنهاتر... گل سرخ پژمرده...
شعر من التهاب یک درد است راوی قصّه های تنهایی نقطه چین های پشت هم خالی آرزوهای رفته و واهی می نویسم به روی بوم دلم واژه هایی تکیده و تبدار مینویسم ولی نمی بینی انعکاسی ز واژه ی انکار هرچه کردم نشد به جز یادت مرهمی بر تب دلم...
خورشید منی بیا و بر من تو بتاب اندر بغلم بیا و آسوده بخواب سر را تو بذار بر سر شانه ی من با نغمه ی خوش بخوان تو یک قصه ناب «بهزاد غدیری»
حالا می فهمم چرا قصه ها با یکی بود و یکی نبود آغاز می شوند چون وقتی یکی مثل تو باشد یکی مثل من نابود می شود ... .
تنها چیزی که بعد از تو خوب یاد گرفتم، قصه خواندن بود... قصه ساختن... مثلا از چشم های سیاهت عاشقانه ای یک صفحه ای نوشتم، برای هزار و یک شب... همان صفحه را برای پسرم شبیه قصه ای خواندم تا هرشب با شنیدنش به خواب برود. با شنیدش بزرگ بشود...
این عمر پر از قصه ی سرگشتگی ماست ماییم که در هروله ی عشق غریبیم
قصه ی من و تو قصه ی آسمان و زمین است... هیچ وقت به هم نمی رسیم مگر قیامت به پا شود...
تو شیرینی به پایان تمام قصه ها من هم طفیل قصه،فرهادی، ڪه از اسم تو مشهورم
من زیستنم قصه ی مردم شده است یک تو وسط زندگیم گم شده است .
ما در این بازی همه بازیگریم نقش های قصه را جان می دهیم این که می بینی کنون ما نیستیم نقش ها هستند و ما ها نیستیم... روز بازیگر مبارک
عنوانِ انشاء: "من اگر در زمان قاجار بودم" یک ساعتی ست که صفحات و لینک های مرتبط با " زنان_در_دوره_ی_قاجار " را بالا و پایین می کنم و عکس ها را دید می زنم و به این فکر می کنم که اگر همین صد و خُرده ای سالِ پیش، مثلاً...
دلم می خواهد بودنت مثل قصه ی روز و شب باشد...! ابدی تمام نشود... می فهمی...؟! همیشگی باشد... همیشگی
زندگی به تنهایی زیباترین قصه است.
زندگی هر انسانی، قصه ای است که با دستان خداوند نوشته شده است.
برای من که پُرم از فراق قصه نگو اگر کتاب تو باشی کتابخانه منم ...
میروی با غیر و من با گریه میگویم: بهخیر خاطرت آسوده باشد! اهلِ نفرین نیستم عاقبت با مرگ دیدار ت میسر میشود آخرِ این قصه شیرین است، بد_بین نیستم
گر قیامت قصه باشد من کجا بینم تورا...؟
آخرین قصهی مگوی منی مثل آیینه روبهروی منی تو همانقدر آرزوی منی که منِ بینوا امیدِ تواَم...
دهقان عاشق! کوه اگر این بار ریزش کرد پیراهنت را در نیاور؛ قصه تکراریست!
برای کوچه های پیچ در پیچ گیسوانت باید شاملو را خبر کنم! خیام دو خط شعر بگوید و بنان تصنیف کند! قصه ی گیسوانت سر دراز دارد... ️️️
توتماماًبرای منی من قصه تورا تا ابد اینگونه آغازمیکنم: یکی بودهنوزم هست خدایا همیشه باشد ...️ ️️️
همین یک لحظه را دریاب که فردا قصه اش فرداست
