آذر جان زودتر بیا... بیا ؛ اما یادت نرود که توشه ات مثل مهر و آبان نباشد... نکند با خودت غبار بیاوری ! فراق نیاوری که در پاییز بیچاره میکند.. سوز بسیار را هم در چمدانت نگذار، اینجا خیلی ها کسی را ندارند که وقتی سردشان شد ،ها کند دست...
صدای تیک تاک ساعت می آید زمان می گذرد و یلدا دستهای پاییز را در دستان زمستان می گذارد کاش یلدا فکری به حال دستهای ما می کرد. . .
تو را نمی توانم از شعرهایم جدا ڪنم مثل بهارنارنج از اردیبهشت مثل باران از پاییز مثل دلتنڪَی از جمعه مثل ردِّ پا از ڪویرِ شن مثل آرامش از چشمهایت تو را نمی توانم از شعرهایم جدا ڪنم مثل عشق از دوستت دارم
بوی یلدا را میشنوی؟ انتهای خیابان آذر… باز هم قرار عاشقانه پاییز و زمستان.. قراری طولانی به بلندای یک شب.. شب عشق بازی برگ و برف… پاییز چمدان به دست ایستاده! عزم رفتن دارد… آسمان بغض کرده و می بارد خدا هم میداند عروس فصل ها چقدر دوست داشتنیست... کاسه...
آخرین دست پاییز که بر بخورد همه برگها بازنده اند
عزیز بسیار دورِ من! می دانم که نمی خوانی. من برای تو می نویسم، تو برای دیگری و دیگری برای دیگریِ دیگر. شبهای پاییزی شهر من خیلی سرد است. طوری که صدای به هم خوردن دندان هایم را می شنوم. آخر می دانی؛ من شبها را تنها با یاد تو...
دس به دسأدأم پئییز رأشی راش دارؤن صف دبۊستن را دیمأ یالمنگأ فرش برگردان: دست در دست جاده ی پاییز نهاده ام/درختان راش/به صف ایستاده اند/کنار راه/فرشی از رنگین کمان
پاییز رسید و خبر از مهر لبت نیست در کوچه ی بن بست، صدای قدمت نیست پاییز، هوای تو به سر می زندم باز افسوس که دیوانه، هوایم به سرت نیست پاییز فقط با تو قشنگ است عزیزم بانو تو چرا قصد دگر آمدنت نیست در باغ خزان کرده ی...
جان به جانش کنی دلتنگ است پاییز را میگویم می آید و تمام نداشته هایت را با نسیمی به صورتت می کوبد میسوزی و با نم بارانش چکه چکه آبت میکند روز هایی که دست های سردت بوی غربت میدهد و آسمان نیمه ابریش عجیب تنهاترت میکند دلگرمی ها سوار...
پاییز را دوست دارم در یکی از شبهایش عاشقت شده ام و بی پروا خاطراتت را بوسیده ام شیوا علمی
نکاح آذر با حضرت پاییز را می بینی؟! ب گمانم برگ ها رقاصان دعوت شده اند...
دقت کردید پاییز امسال تهران چقدر دلبر شده؟ دقت کردید به این تن به تن شدن زرد و نارنجی و قرمز و قهوه ای؟ دیده اید بلوار کشاورز را؟ دیده اید چه بارانی می بارد این روزها، چه خلوت است، چه پاییز است؟ کسی را دارید که تو خلوتی خیس...
ای که نداشتنت پیداتر از داشتنت است. چه افسوس عظیمی است تو را دوست داشتن و نداشتن، در این زمانه ی دوری و دیری که آدم ها خیالات خام شان را به خورد ما می دهند به نام دوستی و دوست داشتن. نداشتنت اندوه زیبایی دارد در این پاییز که...
اگر که بودی، حتما پاییز، بهارِ دیگری می شد...!
این هوای خوب این دست های توی جیب این انارها این برگ ها این "پاییز" برای تکمیل شدنش یک "تو" کم دارد...
خوشا پاییزی که تمام مرا برای پیوستن به بهار تکاند..!
به مخمل گیس یلدایی که داری به رقصان برگ غوغایی که داری تو پاییزی و باید هم ببالی به "آذر" دخت زیبایی که داری
هی پاییز... ابرهایت را زود بفرست شستن این گرد غم از دل من چندین پاییز باران میخواهد
شبیه برگریزان پاییز دل من هم میریزد اما با هربار شنیدن صدای مستانه ی تو .
پاییز همون فصلیه که بهت یاد میده باید عاشق ریشه شد، نه شکوفه ها
همه چیز در حال چرخیدن است دور چیزی که لابد دوستش دارد زمین به دور خورشید ماه به دور زمین من به دور تو تو به دور... لعنت به کسی که جای خالی مرا پُر کرده انگار قانون کائنات همین است من از این دوست داشتن های یک طرفه سر...
شرم چشمانت چه لذت بخش و جاویدانه بود آفتاب چشم تو با قلب من بیگانه بود روزها در حسرت آغوش ممنوع تو رفت عاشقی با تو به سان عاشق دیوانه بود چای کم رنگی که با تو عاشقانه نوش شد بهتر از آن جام مشروبم دراین میخانه بود تا غم...
پاییز خیال عشق در سر دارد هرلحظه به حس مادو ،باور دارد با آنکه گذشت مهر و آبان اما یک معجزه ای به اسم آذر دارد
می گویند پاییز پادشاهِ فصل هاست اما این چه پادشاهِ بی کفایتی ست که حالِ سرزمینِ عاشقان را وخیم تر می کند؟! شیوا احمدی الف