متن حجت اله حبیبی

باش
تا
دل نسپارم به نگاهی ،
که کوه صبرم را فرو ریزد ، و خانه ی ترسم را بلرزاند
بهار
بی تو
زندگی ندارد ،
ای بهار زندگی.

چشم شهر
شور نیست ،
با گذر تو شور می شود.

تو
جاذبه ی عشقی
و
دلم
به سوی تو می گردد،
در تمام لحظات.

نگاهت را
آرزو دارم
همچو پروانه ای
که
پر می گشاید
به شوقِ ستاره های اشک
و باران اجابت
تا
کیمیای عشق ،
مس وجودش را طلایی کند.

عشق،
آغاز نیست
یایان است ،
پایان
با تو
بودن

عشق ،
کیمیاست ،
به هرکه بر خورد ،
شیفته اش می شوند
چون تو

عشق ،
حرف،
کلمه ،
نیست
تمام هستی من
از ازل
تا ابد
است.

عشق
رؤیاست،

که
با تو
حقیقت می یابد .

نور باش ،
حتی دور،
همه ،
به سویت
قد می کشند.

من و غزل که گریه می کنیم
شیشه ها ، پر از غبار خاطره است...

گاهی
آهی
نگاهت را
به نگاهی عوض می کند...

خدا حافظ ،
ای که رفته ای !
ولی نرفته ای
از دلم برون...

قصد من ، دیدن لبخند تو بود
که سحر بر لب دریا
به اُفق خیره شدم .

کاش ،
بیرون شوی
از قاب،
دلگیرم.
حجت اله حبیبی

دل مبند،
شادی !
به دل بسته نمی رسد .
حجت اله حبیبی...

گاهی ،
درون آه ،
یاد خودم
می اُفتم.
حجت اله حبیبی

ای عشق !
دَمی
بگذر
از این کوچه ی ما !؟
حجت اله حبیبی

برای من که هیچ،
برای خودت ،
دلت تنگ نمی شود ؟!
حجت اله حبیبی

سجده ، نمی کنم ،
مگر
به چشمه ی لبان خشک یا کریم
حجت اله حبیبی

وعده گاه من و تو،
کُنج لب های گل داودی...
حجت اله حبیبی

درد من،
دیدن یار است ،
ولی در رویا .
حجت اله حبیبی

آرزو دارم !
شوم غرق خیالت ،
نیمه شب.
حجت اله حبیبی

آرزو دارم ،
شبی
غرقت کنم ،
در خویشتن
حجت اله حبیبی

بعضی وقت ها ،
نای گریه ، فریاد ، و زار زدن نداری ،
چون دلت از خویش زخمی است .
حجت اله حبیبی