شعر

« سایه ی من »

پنجه در پنجه ی او افکندم
سایه ام بود ولی بازیگوش
گاه او گرگ پلیدی میشد
من کنار تن او چون خرگوش

راه می رفت چو مردی با من
همه جا فکر من و با من بود
مشت بر صورت او کوبیدم
دست من زخمی...

داغ ماتم هاست بر جانم بسی

در دلم پیوسته می گرید کسی!

ترسم که چشم تا بگُشایم، نبینمت

مژگان ز بیمِ هجرِ تو، بر هم نمی زنم

حالم بد است مثل عقابی که پیر شد
یا کفتری که زخمیِ پروازِ تیر شد

ابری قرار بود از اینجا گذر کند
پیمان شکست باد و نصیبم کویر شد

تا آهِ آخرین نفس، آهو امید داشت
وقتی به چنگ تیز پلنگی اسیر شد

رودم، که در تقابل با رسم آبشار...

تو را دیدم دلم آهسته لرزید

به کنج دل نگاهم خنده ات دید

شدم مجنون چشمان سیاهت

تویی لیلا، که غم را از دلم چید


باد صبا

شده از غم بسراییّ و دلت شاد شود

هرچه خوبی بکنی یکسره بر باد شود

شده هر در بزنی ، بهر تمنّایِ نگار

بی وفایی تو ببینی، به دلت، داد شود


بادصبا

یاد تو
نوازش می کند
وجود بی جانم را
با گونه های خیسی
که یاد تو را کرده است

باد صبا
سپکو

«نقطه ی جوش»

دل تو سنگ نازنین اما،
نقطه جوشت چقدر پایین بود
شیک پوش و قشنگ می گشتی
دلت اما همیشه مسکین بود

با کلامی به جوش می آمد
صورتت سرخ همچنان آهن
کاش شیرین و مهربان بودی
در تمام دقیقه ها با من

کشوری اهل جنگ و خون...

رونق میکده ، از ؛ بادهٔ چشمان ِتو بود

هر چه آمد ،به سرم از لب خندان تو بود

در نظر خاطرت آمد ؛ قدحی نوشیدم

از ازل بود، که دل؛ بند به زندانِ تو بود

بی خبر از خود و آن نرگس مستت شده ام

جام می ، باز...

تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد
حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد

آسمانی باش...
حتی اگر دنیا زمین گیرت کند...
...
...
بهزاد غدیری (شاعر کاشانی)

شعر من التهاب یک درد است
راوی قص‍ّه های تنهایی
نقطه چین های پشت هم خالی
آرزوهای رفته و واهی

می نویسم به روی بوم دلم
واژه هایی تکیده و تبدار
مینویسم ولی نمی بینی
انعکاسی ز واژه ی انکار

هرچه کردم نشد به جز یادت
مرهمی بر تب دلم...

کنار ایستاده ترین سروها جان داده
کسی که عمر خود را به ایران داده

گناه دارد اگر ماه بی خبر باشد
که مرگ پشت سر تو سری تکان داده

سگ محله تان از غروب می ترسد
یک نفر به او روح سیاهی نشان داده

چگونه در صدای غم آلود آب...

و در کنار ایستاده ترین سرو جان می دهد
کسی که عمر خویش را به ایران می دهد

گناه دارد اگر ماه بی خبر باشد
که مرگ پشت سر تو سری تکان می دهد

سگ محله تان از غروب می ترسید
یک نفر به او روح سیاهی نشان می دهد...

در بند غم شدم و بی قرار تو

خوانم غزل غزل غم دل در جوار تو

ای بی وفا ز لبم خنده پر کشید

مجنون نبوده ای که بمانم کنار تو

بادصبا

بی تو در کافه ها خراب شدم
کافه بی تو به جان من افتاد

بعد تو هر چه قهوه آوردند
یخ زد و از دهان من افتاد

گم شدم توی کافه ها هر شب
ول شدم مثل یک «سگ ولگرد»

«کافکا» را به دست من دادند
کافه از شهر، بی...

کمندِ زلفِ تو رقصان میانِ بادِ نوروزی

هرآن کس دید زلفت را روان شد سوی بهروزی

میانِ ظلمتِ شب ها چو از رُخ پرده بَرداری

دلِ تاریک عاشق را به عشقِ خود برافروزی

بیفروز آن چراغِ دل تو ای فتّانهٔ دوران !

که هر صبحِ سحر جان را به آهنگی...

پروانه شدی جانا در حد جنون امشب

با عشوه ی هر واژه از غصه برون امشب

در دشت شقایق ها رقصان تو چرا هستی

چون شمع بسوزی و عشق تو فزون امشب


باد صبا

ای که قلبی مهربان داری و لبخندی چو گل
روزگار و خانه و کاشانه ات لبریزِ گل

اتاقم تاریک ، صدای تو ناگهان در خواب
کدام شاعر ، نوشت اینگونه داستان در خواب

جای مهتاب نبود ، کنارش پس از آن
شبی که روی تو را دید آسمان در خواب

تیر بار ستاره بود پس هر پلک تو
به چشم های تو می رفت کهکشان در خواب...

ای عشق! ای بزرگترین آرزوی من
فردای من بدون تو فردای کوچکیست

تا نفس هست به یاد تو برآید نفسم

سهم ما در وسط معرکه ی عشق چه بود؟
غم و دلتنگی و حسرت، همه یک جا با هم

« بی وفا»

نمی خواهم گلستان و شکوه چشمه سارت را
برو هر جا که می خواهی، ببر با خود بهارت را

دلم خون شد ز دست تو، ز جام می پرست تو
از این بُستان ببر با خود، درختان انارت را

نه میل آهویی دارم، نه در بندت گرفتارم...