متن عمر

چو عمر میگذردمثل رهگذری در کوچه های بن بست!آشفته و حیران پی هر ساز زندگی رقص کنان مانده ایم..!
در جنگ میان تقدیر و سرنوشت سراسیمه
نشسته ایم...!
پی هر روز زندگی گهی شاد،گهی غمگین
چه درد ها که نچشیده ایم...!
کفر است گله کنیم..!اما در این قافله عمرعجب سوز...

مگر جانی که هرگه آمدی ناگه برون رفتی

مگر عمری که هرگه میروی دیگر نمی آیی

تو عمر من و وصلت آسایش عمر من

از عمر چو این یک دو نفس بیش نداریم

بنشین نفسی تا نفسی با تو برآریم

ای خوش آن عمر که در شغل محبت گذرد
حیف از آن عمر که درناله. وحسرت گذرد
ای خوش آن دل که مشغول محبت گردد
حیف از آن عمر که دائم به بطالت گذرد

پیوند عمر بسته به موییست هوش دار

غمخوار خویش باش غم روزگار چیست

عمر ضایع مکن ای دل که جهان می گذرد

میان بیابان برهوت در جاده ُ زمان
ماشین عمر با شتاب می رود
و با آخرین سرعت دانه های تسبیح زمان را
یکی پس از دیگری پشت سر می اندازد
وقتی کلمهُ ایست را توی حلقهُ
سرخین تابلو نظاره گر می شود
آخرین ضربات بانک ناقوس زمان
توی گوش طنین...

زندگی کردنِ من مُردنِ تدریجی بود
آنچه جان کند تنم عمر حسابش کردم

عمر ما کوتاه است
رنگ در رنگ بیالائیم
سردیِ دلها را
به شومینه ای گرم، بسپاریم!
عمر ما کوتاه است
یک، قدم برداریم
سردی واژه را
به دستِ باد بسپاریم!
عمر ما کوتاه است
بیا، مهربان باشیم
فاصله ی ِدلها را
کمی نزدیک تر سازیم

رعنا ابراهیمی فرد

در فریب آرزوها، عمرها به پایان مى رسد.

- امام علی (ع)

وقتی به پارک می روم ، پیرمردهایی می بینم که در سکوت به نقطه ای خیره شدن !
شاید به گذشته فکر می کنند ، به اون دوستت دارم هایی که نگفتن ، به دوران سراسر مهربانی در قدیم و شاید به این فکر می کنند که چه زود عمر...

حریف عقربه هایت نمیشوم ، دنیا...
زمان من شده اتمام و باورش سخت است

حواس من به شتابت نبود ، یک لحظه...
مجال ده که نفسهای آخرش سخت است
.
.
بهزاد غدیری

هنگام سپیده دم خروس سحری،

دانی که چرا همی کند نوحه گری؟

یعنی که: نمودند در آیینهٔ صبح

کز عمر شبی گذشت و تو بیخبری!

از منزل کفر تا به دین ، یک نفس است
وز عالم شک تا به یقین ، یک نفس است
این یک نفس عزیز را خوش مى دار
کز حاصل عمر ما همین یک نفس است

عمر که بی عشق رفت هیچ حسابش مگیر

در قمار روی تو ، باختیم عمر گران را

ارس آرامی

دنیا گهواره است
خوابت میکند
پستان توهم در دهانت میگذارد
میرود و هر چه داری با خود میبرد
بیدار که می شوی
میفهمی
عمر به قدر همان خواب در گهواره بود.

غم گذر می کند از هر دل،ولی
جای آن باقیست تا عمری هست

قطار عمر می گذرد به شتاب
ولی ز کجا بگذرد؛
ز سبزه زار و دشت و ز کوه،
کویر یا که بیابان
همان تفاوت است از گذار زندگیهامان ...

دست و پای در بند ریشه های هرز
هول و هراس فرداهای ناپیدا
در گیر و دار نابرابر جدال ها
به گِل نشسته زورق اقبالش ...
کوک های درشت می دوزد
وصله های زخم را
بر درازای عمر گزاف
از یاد رفته است
بی نام و نشان

می نشینم لبِ رود
ریسمانی، می گذارم در آب
تا بگیرم شاید
عمرِ بگذشته ی خویش
لیک می دانم من
ماهیِ کوچکِ عمر
سال ها پیش
گذشت از این رود ...

عجیبم از عمر تمام می شود
بند دل بی تو آب می شود
اینگونه که من میخواهمت
مردن هم دشوارمی شود ...

رسم تقدیر چنین است و چنین خواهد بود
می رود عمر ولی، خنده به لب باید زیست