متن غمگین

باخیالت بی خیال عالمم،
تاکه هست خیالت ، در خیالم
، خوش خیال عالمم:(:

سنگ باخت ، تا کاغذ بغلش کنه🥺

جنازه ی عشقی را بر دستانم تشیع میکنم که بدون او خود جنازه ای بیش نیستم
ببار بر سر دلم آسمان، تا درد بی کسی ام تمام درد های عالم را محکوم به بی دردی کند
ببار و نترس زین پس غریبه ای خواهم بود که عشق برایش دروغی بیش...

هر روز مرگ را آرزو میکنیم
ما ک حتی جز رویای شادی
چیزی نمیخاستیم

دمیده باز هم بوی محرم؛

شده جاری به هرجا اشکِ ماتم؛

گلِ احساسِ جان ها گریه دارد؛

همه، گُل دشتِ دل ها گشته دَرهم!

زهرا حکیمی بافقی، کتاب دل گویه های بانوی احساس.

هوایِ گریه باز از نو، در عِین است؛

تمامِ قامتم، از غم، چو غِین است؛

گلِ احساسِ جان گریان شده؛ چون:

عزای مردِ حق، مولا، حسین است...

زهرا حکیمی بافقی، کتاب دل گویه های بانوی احساس.

کلاغا خونه دارن ما نداریم
گلا گلخونه دارن ما نداریم
پرستوجون نگاه کن بخت ما را
گرفت از ما زمونه شادیا را
مپرس از من چرا مست و خرابم
مپرس از من که عمری در عذابم...

برشی از ترانه قدیمی

به گمانم اندوه،
پرنده ای ست،
[غمگین]
در غم جفت اش.






زانا کوردستانی

مرا رازیست ست اندر دل که گر گویم زبان سوزد،
و گر پنهان کنم، ترسم که مغز استخوان سوزد

دست از سر غمگین دلم بردارید
از آجر این خرابه کم بردارید

من کاشیِ نازکِ دلِ سهرابم
اطراف من آهسته قدم بردارید

بهزادغدیری

مرا که هیچ مقصدی به نامم ..
و هیچ چشمی در انتظارم نیست را ! ببخشید !
که با بودنم ترافیک کرده ام !!

چه تنهاست تنم
که شب ها
سایه ام او را به آغوش می گیرد...
چه تنهاتر است سایه ام
کجاست سایه اش؟!
که او را در آغوش بگیرد...

سید عرفان جوکار جمالی

تنهایی
دست های لرزان من است
بعد از تو
هیچ عصایی
دلم را قرص نکرده......


محمدرضا سلطانی

تو چون پرستویی و...

ذوق رفتن داری

من بیچاره درختی ،

که عمری ست

به کوچ پرستو ها عادت دارم...

جایِ خالیِ طُ را
آویخته ام به دیوارِ خانه ام

درد می کشم ولی
باز تماشا میکنم

سردار

دست از سر غمگین دلم بردارید
از آجر این خرابه کم بردارید

من کاشیِ نازکِ دلِ سهرابم
اطراف من آهسته قدم بردارید

بهزادغدیری

وگریستم به یاد تمام رویاهایی که تا میخواستم نوازششان کنم پژمردند...
نویسنده عطیه چک نژادیان

️از عقاب مجروحی پرسیدند: چرا اینقدر غمگینی؟

گفت: غمگینم که پشت تیری که به من شلیک شده پرهای برادرم است.

از بغض من می چکد
اندوه های بر زبان نیامده...

کتایون آتاکیشی زاده

اگرچه دستت به خونم آلوده نشد،
فکر نکن می شود اسم قاتل را از روی تو برداشت!
آرزوهای من تو را نخواهند بخشید!

کتایون آتاکیشی زاده
پروکائین (۲۰ خرداد ۱۴۰۰)

عشق چیزی نبود که ما می خواستیم.
ما با هم بودن را می خواستیم!
اما با هم رفتن هم نصیبمان نشد...

او ستاره بود
و من آسمان
کدام آسمان بدون ستاره زیباست؟!:)

در حالی که در صدایش رگه های بی خیالی موج می زد زمزمه کرد : خاطره رو که ننوشتی با خودم گفتم عیبی نداره انقد ازت یادداشت دارم که جاشو باهاشون پر میکنم ....
روز آخری بود که همدیگر را می دیدیم و آمده بود که برایش بنویسم
خواستم سر...

اما شبی هست که هممون قراره از ته دل گریه کنیم.
تاریخ اون شبو فراموش نکنید.
نه برای اون شب؛ بلکه برای صبحش!
برای اون آدم دیگه ای که روز بعد، بهش تبدیل شدید...