پس از روزهای دلتنگی، هفته های دوری و فصل های بی آغوش، تمام غم هایمان را در آغوش باد پاییزی می ریزیم تا با خود ببرد به دوردست ها قدم می زنیم تا دلمان با بوسه و نوازش باد پاییزی و رقص برگ ها آرام گیرد. تا رنگ بگیرند روزهایمان...
دوستت دارم... به باران ...می سپارم تا ... به روی شیشه ات ... از مَن ... هزاران بوسه ... بنویسد ... هزاران دوستت دارم♥️
"عشق" دهانِ زنی ست شیفته... صدایش که می زنی... "بوسه" از لبهایش می چکد...
من پُراَم پُر از بوی اعتماد با رنگِ سفید پُر از بوی امنیت با رنگی سبز پُر از رنگ قرمز با وجود تو من پُر از بوی سیبم آغشته به بوی بهشت با عطر پرتقال های سبز ، در خروش پُر تلاطم امواج دریا من پُر از خیالِ با تو...
بوسه هایت را بپوشان بر تن لبهای من دوست دارم تا که آغوشت شود مأوای من ای سراسر شور شیدایی، تو ای تصنیف عشق! چون خدا، یک دانه ای، ای گوهر بیتای من! آیه ای هستی که بر من یک شبه نازل شدی با عذار مَهوَشَت روشن شده سیمای من...
من زن خلق شدم... نه برای درحسرت یک بوسه ماندن...برای خلق بوسه ای ازجنس آرامش... من زن نشدم که همخواب آدمهای بیخواب شوم...،زن شدم که برای خواب کسی رویا شوم... من زن نشدم که درتنهایی ام حسرت آغوشی عاشقانه را داشته باشم... زن شدم... تا اغوشی درتنهایی عشقم باشم.
محبوبم همه چیز را نمیشود خرید...خیلی از چیزهای عزیز و دوست داشتنی در این جهان رایگان هستند...مثلا بوییدن بدن نوزادی تازه حمام رفته...خنکای آن طرف بالشت در سحرگاه یک شب جمعه...زنگ دری که می دانی عزیزت پشت آن ایستاده...عطر غذایی که توی راهروی ساختمان پیچیده...بوسه های خنک باد بر موهای...
پاییز را میپرستم؛ وقتی سرآغازش تو باشی! پخش میشوم با ثانیه های رقصانِ انتظارم ؛ در سبز ِ ملیح چشمانت! ای خداوندگار مِهر بیا و آبان را بر موهای آذر سنجاق کن! بگذار قرار ِتمام عاشقانه هایمان بماند به وقت حُلولِ تمام زردها و نارنجی ها؛ از انارها و انگورها...
«ماه را...» گاهی همهء زیبایی های آسمان تنها می شوند و می ترسند اما این ترس را به روی خودشان نمی آورند تا زیبا بمانند! تنهایی شان که فراوان شود آنها با آن همه زیبایی به کجا پناه می برند؟ ماه را می دانم! ماه را هرکجا که تو پناه...
زنی که شعاع عاشقانه هایش را با ستاره ها تقسیم کرده است٬ به هیچ شکلی رام نخواهد شد ... مگر با بوسه ای در دل یک شعر عاشقانه...
تصدقت بروم اصلا حواست هست که حواسم پرت قهوه چشمهایت شده مدام با گوشواره های فیروزه ات بازی می کنم تا غیرت شاعرانه ام قلمبه شود نگذارم از حادثه بوسه قِصِر در بروی ! .
من ؛ عصرها آنقدر خسته ام ڪه فقط لب های تو آرامم میڪند !! یڪی از همان بوسه های تازه ات را بردار و بیا بڪَذار مثل دیوانه ها داغ داغ بنوشمت ..! !
دلم یک مشت بوسه مست میخواهد ! که هرشب از سر حواس پرتی با چشمهای بسته چنان به جان لب هایم بیفتد که عطر تند نفس هایش در رگ هایم جاری شود !
به پیشواز فصلی باشکوه رسیده ام برای تماشای قاب رنگارنگ قهوه ای و نارنجی و طلایی برای دیدن بوسه های سرخ برگها بر تن زمین برای حس سوز هوایی شدن هوا برای لمس قطره های رقصان باران برای قدم زدن روی خیابان های خیس برای... چه خوب که برای استقبال...
پاییز می آید و خورشید به مانند پیرمردِ خمیده ای باعصای زردرنگش؛ بر دیواره ی جوانی تکیه زده ! مات شده در میان ابرهای کهنسالِ سرگردان؛ و کودکانی که باشادمانی پا بر روی قلب ِکوچه ها میگذارند و پذیرا میشوند، آبدارترین بوسه های پاییز را بر صورتشان! و پروانه هایی...
قسم به پاییزی که در راه است... و به پچ پچ های عاشقانه ی برگ ها... در حال افتادن ! قسم به بوسه های آخر... و به باران های گاه و بی گاه... و به آغوش های خالی... قسم به عشق... که من... پاییز به پاییز... باران به باران... آغوش...
کاش دوست داشتن مسری بود، آن زمان بود که تمام عاشق ها کمین میکردند تا بوسه از لبان معشوق بدزدند هوا از نفس های عشاق پرمیشد، عشق دامان معشوقه های از همه جا بی خبر را می گرفت بعد از آن بود که شهر پر میشد از احساس شاید دیگر...
هیچ زنی را از رفتن نترسان زنها نمی ترسند رفتن زیاد دیده اند مثلِ هزاران بوسه ای که با عشق بر صورتها زدند امّا نه بوسه ها ماندند و نه صورتها همه رفتند
تمامِ خاطراتِ بد را دور ریختم جایِ بوسه ات را به کدام رفتگر بسپارم؟
بیا قراری بگذاریم تو همیشه سفر برو من خانه بمانم خودت خبر نداری بوسه و بغلت وقتِ بدرقه همیشه چیزِ دیگری ست
اشکِ ما را در نیاور، همزبانی پیشکش خرمن ما را نسوزان، مهربانی پیشکش دست در دستِ رقیبان تیر بر قلبم نزن در میانِ معرکه پادرمیانی پیشکش دزدِ ایمانِ دلِ چون بید لرزانم نباش از من و عهدی که بستی پاسبانی پیشکش عاملِ دیوانگی های منِ مجنون نباش مهربانی کردنت با...
باران که می بارد "حسود میشوم" و به زمین و زمان حسادت میکنم! به شیشه ی پنجره که طعم بوسه های آبدار باران را می چشد، به آسمانی که بغضش را خالی می کند به زمینی که پر از عطر خاطره میشود؛ به درختانی که تن می شُویند برای تولدی...
حضرت یار پیله های بیماری که بر چهره ی زندگانی من تنیده شده اند؛ تنها با بوسه های شیرین تو پروانه می شوند! دور قلبم می چرخند شکوفه بارانش می کنند قلبم تند تند می کوبد و با هیجانی غیر قابل توصیف در هر تکرارش شلیک میکند دوستت دارمها را....