شعر کوتاه

گذر عمر


عاشقانه باید گفت:
عاشقانه باید زیست...
که پشیمان نشوی
عمر سفر کرده نیاید به گرانی

خلوت شبهای من
پر شده از
واژگانی که
چشم در چشم تو
خلوت کرده اند

سکوت میکنی
شاید لمس کند
راز و رمز نگاهت را
دل به سکوت نشسته من

آی ی ی زندگی!!!
موهایم یا شرافتم؟!
کدامین،
به خطر انداخته تو را؟!



(رها)

موهای پریشانم،
دینت را به مخاطره انداخت؟!
...
وجدان خفته ات چه؟!
تلنگری نخورد چرا،
--از شکم گرسنه ام؟!



(رها)

گره به گره وُ
رج به رج
دخترک،
بالا می کشید قالیِ دار را،
نکند کوتاه شود،
--دارِ آرزوهایش.




(رها)

ترانه ای را
بارها می توان گوش داد
و تورا
دوست داشت
و به جان مهمان کرد
ای ترانه باران

قلب من
دنبال نگاه تو است
بی دلیل
در قلب منی

پاییز بود
وقتی نگاه تو
گم شد
و من دوباره
میان دلتنگی هایم
پاییز شدم

وقتی که شکوفه های بهاری بر روی زره  دشمن فرود می آید
تصویر خویش را بر روی تیغه ی شمشیر می نگرم که مرا به سوی مرگ سوق میدهد تا  آزادی مرا در آغوش خود خفه کند.

چه شبها
در خیال خود دویدم
رویای باتو بودن را
ازفاصله های دور
در شبهای تنهایی

خالی ام از عشق
و درگیر نبودنها
چون خشک رودی
در انتظار بارش عشق

غروبهای سرخ
گم می شوم
در کوچه های دلهره
منتظر غروب تنهایی ام

درخشان
در آسمان شبی تاریک
ستاره ای هستی
که درخشان نموده ای دنیای مرا

می بافم
خیالت را
چون پیچکی
که بافته شده بر اندام خاطراتم

ریشه دوانده است
عشقت
که میشکند صدای سکوت را
در لابلای ثانیه های زمان

و صدای پای عشق
می پیچد
در کوچه تنگ و باریک دلم

بهار من
اگر باشی
باتو زیبا میشود
بازم بهار لحظه هایم

هیچ توفیری ندارد
چه رو به آهن و سیمان باز شود
چه رو به درخت و دریا
من از بسته بودن پنجره ها
-بی زارم!.

(رها)

سکوت می کنم اما،،،
چشم هایم،
-[هنگامِ دیدار]
حرف های تلمبار شده ام را
خوب بازگو می کنند!

لیلا طیبی(رها)

گیسوانت آغشته
به عطر بهار نارنج است
که شکوفه می دهد
در گیسوان عنبرافشان بهار

حاصل تمام
حرف های عاشقانه
آه ،،،
بود
وانتظاری پابه ماه
در امواج سرگردان نیامد ن ها

می زنم آهنگ عشق بر جان یارم هر زمان

دیده را در راه می دوزم شبی از شوق جان

شعله می کشد
اسفند
برای دیدن دوباره ات
ای بهار زندگی ام
که چون شعله می مانی