شعر

گفتی چه کسی؟
درچه خیالی؟
به کجایی؟
بی تاب توام
محو توام
خانه خرابم...

اینجا تمام حنجره ها لاف می زنند
هرگز کسی هرآنچه که می گفت ، آن نبود !

بگو که از غم عشق ات چگونه جان برهانم
چگونه این همه غم را به هر طرف بکشانم
نه پای رفتن از اینجا نه طاقتی که بمانم
چگونه دست دلم را به دست تو برسانم

غرق خیال

در خیال تو شبی را غرق تماشا شدم
باز آنجا همه تن شعله شدم درد شدم

به فضا نعره زدم داد زدم تا دم صبح
به نوا گریه شدم شاد شدم بیدل و بیجا شدم

شدی در جان من و لیک نبودی به کنارم
در غم عشق تو...

«خوش بین»

به تو من خوش بینم

مثل شعرهای سپید ، که نگفتم

یا دو بیتی ها که هرگز نسرودم

تو اگر خسته ای از اشعارم

لحظه ای درکم کن

فرصتی ده نفسی چاق کنم

تو به من خوش بین باش

درونِ من زنی ست
نمی پراکند غبار
ندارد او سرِ ستیز و
هیچ گلایه ای ز کس
تمامِ سال
کنارِ میز، زیرِ یک چراغ
می نویسد او ز عشق ...

تو رفتی و مانده است حالا کنارم فقط
گلی سرخ، یک جایِ خالی، دو فنجانِ چای

دو عاشقیم ولی در دو داستان جدا
به هم رسیدن ما خوب بود، اگر می شد...

بیچاره من که ساخته از آب و آتشم
در رود و تشنه یک آب رحمتم
در جام ازل ریخت ملک آب معرفت
من در عروجم و بی بال و راحتم

توی موج موی تو گم گشته ایوان دلم
من همان ساحل شدم دریا تویی پایاب من
پس نمک بردل بزن دوری کن و آتش بزن
من که در آن توام آن توام ای یار من

هر که درین بزم مقرب تر است
جام بلا بیشترش میدهند
پس بخوران بر من مسکین رند
طعم لب و جام حیات و سعد
اهل خرابات و شب و اشک و دل
درشب و ظلمات ،رکوع و سجود

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا
سوی من می آیی و این دل هوایی میشود
یاد آن عهد شب و روز جدایی میشود

شنیدم از لب شعرم که رفته ای،
یار همیشگی ام
رفتی و شرح این همه دلتنگی را
باکه بگویم ای همدم بی کسی ام
هوای دلم ابری ست پراز حسرتم
ای بغض ،ای رفیق تنهای ام
خیال ندیدنت ای حسرت چشمانم
رسانده درد را به استخوانم ،می دانی ام،؟
نغمه...

بهار بود و تو بودی و عشق بود و امید
بهار رفت و تو رفتی و هرچه بود گذشت

بوسه هایت شوک برای قلب بیمار من است
ایست قلبی کرده ام... یک شوک دیگر واجب است

در نبودت به کسی باج ندادم هرگز کاروان نیست که دل هر که به جایت اید!

قسم خوردم دگر دلربایی نکنم
از هر تنگ نظری عشق را گدایی نکنم
به عقل سلیم خود بی وفایی نکنم
به فنجان قهوه ی رمال نگاهی نکنم

پاییز آمدست که خود را ببارمت
پاییز لفظ دیگر"من دوست دارمت"

بر باد می دهم همه ی بود خویش را

یعنی تو را به دست خودت می سپارمت

باران بشو ، ببار به کاغذ ،سخن بگو

وقتی که در میان خودم می فشارمت

پایان تو رسیده گل کاغذی من

حتی...

رهی معیری :

آسودگی از محن ندارد مادر
آسایش جان و تن ندارد مادر

دارد غم و اندوه جگر گوشه خویش
ورنه غم خویشتن ندارد مادر

اسمان
می جانمازه
ماه
می مُهر
تا تو نائی
میجیک
میجیک
ستا رانه تزبه زنم


اسمان
سجاده ی من است
ماه
مُهرم
تا تو نیا یی
مُژه
مُژه
ستاره ها را
تسبیح می زنم

مهر پائیز دو چندان شده است
قلب من سردتر از فصل زمستان شده است
برگ رقصان شده از شاخه جدا
شده نومید از این خلق خدا
سفره ها به که چه رنگین شده است
چهره ها لیک چه غمگین شده است
همه از بخت بد خود نالند
چشم ها باز...

در اسمان غم چرا دلت حرف نمی زند
در آسمان ابی ام عشق تو پر نمی زند
هوا هوای غم رسید به آسمان ابی ام
در این هوای سرد کوه ، پرنده پر نمی زند
نفس کجا ، نفس چرا ، مهربانی ات نفس شده
محبتت به آسمان دریای بی...

صد بوسه ی نداده میان دهان توست
من تشنه کام و آب خنک در دکان توست
سر تا به پا زنی تو و زیباست این تضاد
زان شرم دخترانه که در دیدگان توست
باغی تو با بنفشه ی گیسو و سرو قد
یاست تن است و گونه و گل ارغوان...

از جنگل و از کوه، گذر خواهم کرد

سرتاسر دشت را خبر خواهم کرد

تا سبزه گره زنیم با خاطر شاد

من سیزده را با تو بدر خواهم کرد