شعر

چون نمازی به سر راه مسافر شده ایم
هر که بگذشت، زدل قصد شکستن دارد...

با چهره ی خسته
با کوله بار درد
از کار برمی گشت
از پا نیفتاده
لبخند رو لب داشت
هر بار بر می گشت
خیلی دلم می سوخت
بابا برای ما
از خیلی چیزا زد
هر روز می دیدم
با حال خوش می رفت
بیمار بر می گشت
مثل قدیمی...

فقط در وصف تو یک چیز باید گفت: بسم الله
خودت هم خوب می دانی که «از ما بهتران» هستی!

نشستم پای هر بی ریشه ای، از پای افتادم
به گلدانِ بدونِ گل نباید آب می دادم

حرف تازه ای نیست!
آنقدر دل مرا برده ای
که
به هیچ کجایت
نمی رسم ...!
جای خالیت را
چند نقطه چین می گذارم...!

عشقبازیمان به وقت گل سرخ هزار سال طول کشیده بود
و جدایی به وقت مرگ، تنها ثانیه ای.

گرچه در ظاهر بود وصل دل و دلبر محال
لیک من منتظر پا در میانی تو هستم یا رضا...

باد می رقصاند ساقه های سبز عریان را
کنده ای افتاده با برگهای زرد
خوشه های پسته بر دستان برگ
ناگهان طوفان رسید
ساقه های سبز عریان خم شدند
گاه می ریخت میوه های آن درخت
خسته از طو فان درد
زندگی گاه شیرین گاه تلخ
اری اینچنین است رسم...

چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی

به غمت که هرگز این غم ندهم به هیچ شادی



ز تو دارم این غمِ خوش، به جهان از این چه خوشتر

تو چه دادی ام که گویم که از آن به ام ندادی؟



چه خیال میتوان بست و کدام...

چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی!

به غمت که هرگز این غم ندهم به هیچ شادی

من یقین دارم خدا هم تحت تاثیر تو بود
دیگران را طرح عادی زد، تو نقاشی کشید...

میخوام زنگی بزنم به گذشته های دور
میخوام دردودل کنم من با ی سنگ صبور
دنبال ی دوزاری با ی باچه تلفن
هرچی دوس دارم بگم پشت خط تلفن
بگم آی دوستای خوب مردم نیک جنوب
بیاین تاباهم بسازیم خونه با چندل وچوب
بیاین تا ماشینای لوکس بزاریم گوشه کنار...

از شوق دیدنت
بی خواب می شوم
تو اما
همه ی قرارهایت را
در خواب هایم می گذاری...!

سر یک سؤ تفاهم، من و تو، ما نشدیم
دختر من، به تو میرفت، اگر قسمت بود

رفاقت بار سنگینی ست
کسی بر دوش می گیرد
که یک دنیا وفا دارد.

تو رو به روی آینه می ایستی
من،دست به سطح مقوایی ات می زنم،
سقوط می کنی!

دلم باران
دلم دریا
دلم لبخندِ ماهی ها
دلم اِغوایِ تاکستان به لطفِ مستیِ انگور
دلم بویِ خوشِ بابونه میخواهد..
دلم یک باغِ پر نارنج
دلم آرامشِ ترد و لطیفِ صبحِ شالیزار
دلم صبحی ، سلامی ، بوسه ای
عشقی ، نسیمی ، عطرِ لبخندی
نوایِ دلکشِ تار و کمانچه...

تا خدا باشد نباشد دیگری پس نگو دارد که یار دیگری

کس نداند که در این تنگ غروب
دلتنگی و غم چه غوغا دارد

از مِهرِ دوستانِ ریاکار خوش تر است
دُشنامِ دشمنی که چو آئینه راستگوست

گفتی تو چرا میخندی؟
امید رهایی داری؟
گفتم به یقین ، صد در صد
گفتی چه امیدی؟ گفتم:
آنکس که از او می ترسیم
از سایهء خود می ترسد

خرابت میشوم اری بنایم کن به چشمانت
چه فرقی میکند باشم درون چشم یا دنیا

دستانت
ذات شعرند در فرم و معنا،
بی دستانت نه شعر بود نه نثر
نه چیزی که به آن ادبیات میگویند

پرواز کن اینبار پرواز تو زیباست
راهی شو تو تا نور دنیای تو آنجاست