متن عاشقانه

میخواهم عاشقت شوم اما نمیشود
دریا که در پیاله ی من جا نمیشود ...

روانشناس اند بازوان تو!
وقتی به آغوشم می گیری...
♡
آه!
چه زیبا رام می شود
اسبِ سرکشِ خیالم!


(رها)

بر دوش خودم سنگینی می کنم
خسته ام از روزها
از فصل ها
چه بهاری بود و تابستانی
گذشت اما
به "یادش به خیر"ها ...
دلم یک پاییز جانانه می خواهد
همان که رنگ و بویش عاشقانه است
فصل خوب دلدادگی ها
همان که با زبان مهر ترجمه می شود...

پاییز...
فصل برگ های مرده
فصل پیچیدن خاطره در باد
فصل عاشقانه ای خاموش
فصل دلتنگی کوچه
فصل بی تابی سنگ فرش
فصل تنهایی یک چتر
پاییز...
فصل سیلی از باران
فصل عریانی یک عشق
فصل مرگ شاخهای سرسبز
پاییز...
فصل نقطه چین تا تو... .

روزهای عمر پرشتاب در گذرند
برف ریزان شد بر موهای مشکینم
اما هنوز هم چشم به راهم
رفتی
بدون هیچ آمدنی...
کاش تکرار داشتی مثل فصل ها....
عاقل نیستم
فلسفه نمی دانم
عرفان نخواندم
اما نیامدنت به شاگردی ام نشاند...
حالا مسئله های انتظار را حل میکنم
مثنوی های عاشقانه...

ما عشقیم
خود عشقیم
مایی که در اوجِ بی انصافیِ روزگار زاده شدیم
کودکیمان در هیاهوی"با نوای کاروان" گم شد
شادی هایمان ؛ تحمیلی بود...
و قناعت تنها میراثمان
که از کودکی یاد گرفتیم فقط "درک"کنیم
پول نخواهیم ، پدر را درک کنیم
آرزو نکنیم ، زمانه را درک کنیم...

دلنوازم
دیگر یاد گرفته ام
وقتی که دلتنگت می شوم
می کشانمت به خیالم...
یعنی که در راهِ آمدنی
انگار که از پیچ کوچه گذشته ای
فورا نرگس ها را در گلدان می گذارم
موهایم را باز میکنم
عطر میزنم
پیراهن گلدارم را می پوشم
و دو فنجان چای میریزم...

محبوبم!
مادامی که نامِ من
کنارِ نام تو می درخشد!
زندگی ام تبسم می زند؛
درخت ها شکوفه می دهند؛
پرنده ها در ارتفاعات اوج می گیرند؛
و خوشبختی می نشیند
در مرکزی ترین نقطه ی قلبم!
پس همان همیشگیِ من باش
و مرا از هر چیز دیگری بی نیاز...

امان از دستِ مستِ من
شیطنت میکنند هی
برای گرفتن دستانت

بخند که صدای خنده هات عاشقم میکنه دوباره
صدام کن که با صدات عاشق اسمم میشم دوباره
بخند و با خنده اسممو صدا کن، صدام کن
سیرم کن از خنده هات که سیری ناپذیرم
بخند که عاشق خنده هاتم بخند وُ
عاشق ترم کن که عاشق این عاشق شدنم
دستمو...

به دور " تو " میگردم
تا زیباترین گره دنیا
شکل بگیرد
کور شدنش با آنهایی که
چشم دیدن ندارند.

از همان روزی که مویت را نشانم داده ای
تار میبینم جهان را گر چه چشمم سالم است

خزان دختری پیچیده در حریری رنگی
با ملودی خوش برگ ها
ارام میرقصد در باد
با نجواهای عاشقانه

ستاره ای شده ای در شبِ خیالِ دلم
بیا وُ لحظه به لحظه بشو وَبال دلم

وَبال مثل تو بر دل مبارک ست و عزیز
نَفَس نَفَس بِرِس از جاده ی شمال دلم

حواست هست عزیز؟
این روزها چقدر عاشقانه های من به دار
بی مهری های تو آویخته شده !؟
منی که به راحتی امید بسته ام به دلم!
دل بسته ام به دلت!

دلی که دیگر حتی به دنیای تنهایی من نیز نمیچسبد!
آه ای بی انصاف ِ پر خاطره ام!...

محبوب من ، سلول به سلول تنم تشنه مهر و محبت شما هستند ، هر چه شما بیشتر عشق می ورزید
من بیشتر عاشق شما میشوم و سلول هایم تشنه تر ...

داستان عجیبیست
به اسمان نگاه میکنم نام شما نقش میبند
به ماه نگاه میکنم یاد شما را در...

نفس های گرمت
در شب های تاریکم
همچون مسیح است
بر پیکر رو به انجمادم

موهایم را برای تو بلند کرده ام،
آن ها دستان تو را طلب می کنند
که با مهر ببافی و عشق بگذاری بین
تار به تار آن ها...

خواستنت در گفتگوهایم باتو هویدا نمی شود ، خواستنت از پیکر کلمات
بر می خیزد به سمتت می آید
و لبانت را گرفتار می کند میان
لب هایش، درست همینقدر گرم و
سوزان و پر تب و تاب...

در بطن هر شعر عاشقانه


قلبی که می تپد تویی...

جان دلم...
بیا میان این همه قصه تلخ عاشقی استثنا باشیم...
بیا قصه ما اینگونه به پایان برسد
که وسط یک روز سرد زمستانی که فقط خودم و خودت در پارک نشسته ایم
دست در جیب کاپشن من کنی و دستم را بگیری و میان دستت چیزی را حس کنم...

همین که کنارم باشی
امن میشود دنیا..
کنارت زمان طلا میشود!!
نبض دنیا خوب میزند
کنارت دنیا محتاجِ جمله یِ دوستت
دارم میشود
لب به بوسه وادار
و آغوش به تب دچار میشود
کنارت حال ِمن دیوانه خوب میشود
کنارت
جهانم جور ِدیگریست
قانونش را چشمانت مینویسد
و من کنار...

غالبا در هر تصادف میرود چیزی ز دست
لحظه برخورد چشمت با نگاهم، دل برفت

نشسته ام که برای تو از زمانه بگویم
منی که زاده شدم شعر عاشقانه بگویم

به غم نشسته چنان باورم که باید از این پس
به خنده های خودم بغض شادمانه بگویم

برای بی کسی ام بس همین که حرف دلم را
نشد برای کسی جز اثاث خانه بگویم

بمان،...