تشنه ام جرعه ای آب بده سینه ای در شهر سوخته ، سوخته ام هوا کجاست ؟ آب کجاست ؟ طبیعت کجاست ؟ طراوت کجاست ؟ جوانی ، ایمان ... تکه خالص مردانگی ام کجاست ؟ وقتی شنیده ها جایگزین دیده ها می شوند ! حقیقت کجاست ؟
عشق و آب و کلمه هر سه جاری می شوند بدون اصرار ،بدون تردید ،بدون جوهر عشق ،اگر عشق باشد می جوشد و می خورشد و عاشق تنها نظاره می کند که عشق خودش وسط معرکه است همچون آب همچون کلمه که معلوم نیست در چه زمان و در چه...
در این گودال آلوده منم در حبس پاکی ها نمیخواهم فضایی را پر از چرک و تباهی ها درون تُنگ خوش باشد به روی آب جای من گریزانم زِ آزادی میان جمع ِماهی ها
دونه.ای که نخواد رشد کنه ؛ هرچقدر آب و آفتاب بهش بدی فقط بیشتر میگنده !
ما بی سلیقه ایم تو حاجات ما بخواه ورنه گدا مطالبه ی آب و نان کند
غرق شدن تو خاطراتی که تو گذشته دفن شده مثل کاشتن گل تو دریاست، آب زیاد میخوره اما رشد نمیکنه
لحظه ها آب می شوند همچون رد پای تو بر برفهای کوچه ی ما
موقع پرداخت یارانه که می شود. به فکر ذخیره های ناچیز اب می افتم درسال های خوشکسالی !
دردم این است کسى نیست که در روز وداع کاسه اى آب بریزد ز وفا پشت سرم
دل اگر دل باشد ،آب از آسیاب علاقه اش نمی افتد
خواب شوى ، باد شوى ، در گذر آب شوى عشق نمى رود ز سر ، عشق سفر نمى کند
دیگر هیچ شعری به سراغم نمی آید کاش پشت پای آخرین واژه آب می ریختم
این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت چون آب به جویبار و چون باد به دشت هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت روزی که نیامدهست و روزی که گذشت
حسین(ع) بیشتر از آب، تشنه ی لبیک بود. افسوس که به جای افکارش زخم های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند...
لب این حوض مینشینم چنگ ابی بر میدارم و به آن زل میزنم وقتی بهانهای ندارم برای سرودنت
شب چنان گریه کنم بی تو که همسایه به روز دست من گیرد و بیرون کشد از آب/ مرا
نزد ایرانیان باستان پس از آتش دومین عنصر مقدس آب بود که دربارهٔ احترام به آن و ضرورت پاکیزه نگاه داشتن این عنصر زندگی بخش تأکیدهای فراوان شده است. بر اساس همین اهمیت هشتمین ماه سال و دهمین روز ماه به پاس احترام به این عنصر و ایزد موکل بر...
آدمیزاد فقط با آب و نان و هوا نیست که زنده است! این را دانستم و می دانم که آدم به آدم است که زنده است آدم به عشق آدم زنده است.
تو یادت نیست ولی من خوب به یاد دارم برای داشتنت دلی را به دریا زدم که از آب می ترسید
می سوزم در آتش نبودنت و همه می روند به بهانه ی آب آوردن
شب موهای مادرم سپید شد این تنها برفی بود که هرگز آب نشد
من تعجب می کنم چطور ، روز روشن دو هیدروژن با یک اکسیژن ترکیب می شوند و آب از آب تکان نمی خورد !
بمان که برگ خانه ام را به خواب داده ای فندق بهارم را به باد و رنگ چشمانم را به آب
برای داشتنت دلی را به دریا زدم که از آب میترسید...
