شعر

در دلت یک غم زیباست، دلم می گوید
خسته از شاید و اما ست، دلم می گوید

دل تو مثل غزل، مثل خدا، مثل سکوت
مثل یک کوچه تنهاست، دلم می گوید

دل سودایی من، ساده و سرشار و بزرگ
یک نفر مثل تو می خواست، دلم می گوید

من...

من «عاشقم» گواه من این قلب چاک چاک

دیدن تو ببرد قاعده غم از دل

چشمه شمس قمر
کاش از آمدن خود خبری می دادی
ذل شوریده و حال نظری می دادی

ما که عمری به تماشای تو ایمان داریم
حاجتی را به دل کور و کری می دادی

آی باران! به خدا داغ دلم تازه شود
اگر از باغ گلت، برگ تری می دادی...

دِلَم اَندیشه را بی تاب می دید

تمام بیشه را در خواب می دید


میان اینهمه فریاد مرداب

تبر بر ریشه را جذاب می دید

حسن سهرابی

من آن صیدم که در پی صیاد می روم
با گلویی در حسرت فریاد می روم
زور من به سنگ های قلبت نرسید
اینبار ولی خودم سراغ فرهاد می روم

ره صد ساله که قطعا به شبی نَتْوان رفت...
غمِ صد ساله ولی خوردنش هر شب سهل است!
ع.موسوی

کنار شعلهٔ آتش بیا شعله به جانم زن
که هم جانی و هم جانان وهم جانان جانانی

غرورم را بپای عشق تو دادم ولی افسوس

بدام درد و غم هایت گرفتار امدم هردم

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

زمان عاشقی بگذشت و من در حسرتم بی تو

خدا را شکر از این بابت که در هر حال خوبی تو

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

فدای تو تمام من ... تمام من فدای تو
تمام هست و نیست من فدای چشم های تو

هرچه شدم تا به کنون فدای عشق تو کنم
دوباره زنده می شوم تا که شوم فدای تو

نگاه میکنی مرا با آن نگاه آتشین
بگو چگونه جان دهد زنده من برای...

مادر شدم عشق پاک را فهمیدم
من عاشق سینه چاک را فهمیدم
وقتی به زبان کودکی مادر گفت
من فرقِ بهشت و خاک را فهمیدم

با تو ام ای ماهتاب سرزمین قلب من
لحظه ای پایین بیا، قدری تماشا کن مرا دستهایم را بگیر و روز و شب با من بخند
شاهبانوی زمین و صبح فردا کن مرا

از خوشی های جهان درد و غمت ما را بس

از زیادی عطای تو کَمَت ما را بس ما

دلم گرم است در پاییز حتی زیر بارانش
دلم گرم است حتی به خیابانهای عریانش

تمام مزّه ی شعرم به خرمالوی پاییز است
به طعم ترش نارنگی و رقص باد آبانش

که شعرمن همیشه نطفه اش در بطن بی برگیست
چرا افشا نخواهد شد قدیمی راز پنهانش؟

دوباره بی هوا...

آغوش تو شده ست حدود بهشت من
شادم که با تو خورده گره سرنوشت من

چمدان بستی و از خاطره ها هم رفتی
تا بمانم من و تنهایی خاطرخواهی

برای این که حالم بهترین حال جهان باشد
کنار هفت سین تنها تو را من آرزو کرد

مثل من خط بکش دور و برت را
خالی بکن از خاطره ام هر طرفت را

حالا که شکسته غم تو بال و پرم را
من دوست ندارم که بگیرم خبرت را

بگذار به فکر تو و پرواز نباشم
تا از سر خود کم بکنم درد سرت را

وقتش شده...

اگر سبزه بودم بدامان صحرا

سراغ تو را از صبا می گرفتم

اگر آب بودم به آغوش دریا

سراغ ترا تا خدا می گرفتم

اگرچنگ بودم به صد نازو افسون

به دامان پر مهر تو می غنودم

اگر مهربان بودی ای نازنیم

زخوبان ترا و ترا می ستودم

آرام و روان و نرم و سنجیده رود...
ما ناله کنان و یار...، نشنیده رود...!
یک عمر گذشت و عاقبت فهمیدیم
از دل نرود هر آنکه از دیده رود!

شعر من التهاب یک درد است
راوی قص‍ّه های تنهایی
نقطه چین های پشت هم خالی
آرزوهای عشق رویایی

می کشم روی بوم دلتنگی
واژه هایی تکیده و تبدار
می کشم روز و شب نمی بینی
انعکاسی ز واژه ی انکار

هرچه کردم نشد به جز یادت
مرهمی بر تب...

پدر...❤️

زیبا شدست با تو تمام جهان من
هستی نشانه ای ز خدا،  مهربان من

من از شما به غیر محبت ندیده ام
دریای لطف و معرفتی! بیکران من!

پرواز در مسیرِ نگاه تو دیدنی ست
آغوش گرم تو، شده چون آشیان من

هر دم کنم سپاس پدر را که ...

چشمی به پشت جمجمه 

دنیا برای دفتر ما نقطه از سر است
هر روزمان حکایت رویای دیگر است

گفتم مشابه غزل ما! شنیده ای؟!
ای نازنین که غبغب ناز تو دلبر است

بعد از هزار و سیصد و ...روزی برای من
دیوانه گفته اینکه شرابی مکرر است

شک برده ام...