شعر

دست در دستت نَهَم ای بی وفا

تو نکردی روزگاری با من جفا

من که یک دَم داده ام به تو صفا

تو گرفتی از دلم عشق و ثنا

شاعر: همایون بلوکی

شادی کنید،عیدآمده ، سال ١٤٠٠ است 🌷
بارقص و آواز آمده ، سال ١٤٠٠ است 🌷
دنیاشده ماتمکده ، اما یقین
پیروزی ایرانیان ، درسال نو ١٠٠در ١٠٠ است 🌷
🌹سال نو مبارک🌹

ازکنارم که گذشتی من ندانم،که چه شد
دل آرام و خَموشم سراسر گله شد
نه دِگرعقل زِمن بودو نه آن حال خراب
دل ودین ،رَفت زِمن،دَر مَنِ مَن وِلوله شد
آسمان چشم گشودُ، دِگر باره گریست
من ندانم که چه حاصل از این فاصله شد
من چو فرهاد شدم راهی...

رسیده نیمه شب و من دوباره بیدارم
شکسته روی غزل ها سکوت خودکارم

دوباره شب شده و هیچ کس نمی داند
که ابر سینه ی خود را چگونه می بارم

چرا ندارمت و هر کجا که می آیم
مرور خاطره ها می دهند آزارم

رسیده اخر قصه؟... نگو... زبانم لال!...

عشق تو قضای آسمانیست...
کس را گذر از قضا نباشد...

من عاشقم و لبت ببوسم...
عاشق...همه...پارسا...نباشد


‍ ‍

هر صبح به زنبور🐝، عسل می چسبد

شاعر که شدی فقط غزل می چسبد

امّا به مذاق زوج های عاشق

صبحانه لب و بوس و بغل میچسبد
«همایون بلوکی»

خیال خسته و این قلب دلگیر
نمی بینم بهاری با دل سیر
غروبی روی قلبم لانه کرده
علم افراشته چون معبد پیر

دیگران در تب و تاب شب عیدند ولی
مثل یک سال گذشته به تو مشغولم من

دوباره آمدی .!!!ای سیل غم،،، نمی دانم!؟
دگر ز کلبه ی ..ویران من چه میخواهی؟؟

آنقدر عزیزی که به هنگام جدایی
هر ثانیه در حسرت دیدار ، بگریم !

کاش،،،
شعری باشم وُ،
تو زمزمه ام کنی!



سعید فلاحی(زانا کوردستانی)

شهدِ شیرینِ لبِ قندِ تو کافی نیست؟ هست!
.
آدمی جز بوسه هایت نوش می خواهد چکار؟

عشق تو کافیست! عاشق در کنار بودنت
.
دلبرِ زیبایِ بازیگوش می خواهد چکار؟

از درون سیه توست جهان چون دوزخ
دل اگر تیره نباشد همه دنیاست بهشت

هر کجا وقت خوشی رو دهد آنجاست بهشت

مثل لالایی ست در گوش خلایق، شیونم
عاقبت خود را میان شهر، آتش می زنم

ساده بودم، فکر می کردم حراست کرده ام
با خطوط دفترم از مرزهای میهنم

از تمام دل خوشی های جهان دل کنده ام
روز و شب چشم انتظار لحظه ی جان کندنم

باز در آیینه...

بر مزارم بنویسید: پریشان بودم
دوره گردی که در این قافله مهمان بودم

در هجوم شب و شوریدگی و شیدایی
ظاهرا رام ترین گونه ی انسان بودم

درمیان همه ی رایحه های دنیا
عاشق عطر نجیب نم باران بودم

در دل ماه بهشت آمدم و بعد بهار
مدتی ساکن شب...

خورشید چون گُلِ سرخی دمید و
ماه چون کبوتری سپید گریخت
آفتاب به درّه خیمه برافراشت و
شب دوباره بر همه چیز پرده کشید
نسیم در رایحه ی گُل ها پیچید و
سایه ها در خواب های طلایی
پراکنده شدند
همچون پرندگانی که
در میانِ شاخ و برگِ درختان
سُرور...

کجا رواست
که از دستِ دوست هم بکشد

دلی که این همه
از دستِ روزگار کشید؟

در غیابِ من آسمان خاکستری ست
و ابرها مجروح

رُزا جمالی

غزل
در سینه ام آتش به پا کردی و رفتی
با سوزِ غم ها آشنا کردی و رفتی
با آن که تو غیر از وفا از من ندیدی
ای سنگدل آخر جفا کردی و رفتی
زیباترین راه است راهِ عشق ،امّا
برگشتی از راه و خطا کردی و رفتی
دیدی؟...

نام زیبایت پدر جان
با طلا باید نوشت !

با عیاری خوب و عالی
با صفا باید نوشت !

در دلم نام تو را حک
کرده ام عشق نخست

عاشقانه در دل و جان
چون خدا باید نوشت !

خون به دل پنهان و غم پنهان و بر لب خنده دارد، آشکار
از تبار لاله ها باشد "پدر" ، گویا به دشت زندگی

در چشمِ من آیینهٔ ایثاری تو
ای مردترین مرد ، فداکاری تو

برنامِ تو سوگند و به پاکیِّ کلام
گرعشق بخوانمت سزاواری تو

س.خیرالهی(دلارام)