بالاتر از دوستت دارم چیست؟ همان من تو را
آسمان به این زیبایی را نگاه کن ! یک تو کم دارد یک من ! حال چشمت را ببند و بی هَراس نزدیکم شو و دستت را به من بده تا چون دوپرنده ی مهاجر و عاشق ، بال بگشاییم و به اوجِ دلدادگی !
فکر کردن به تو؛ لبخند روی لبم می نشاند... دیدنت؛ تپش های قلبم را نامنظم میکند.... و عطر تنت؛ مانند کهنه شرابی ست که عجیب مست میکند... داشتنت...! داشتنت باید اتفاق خیلی فوق العاده ای باشد! اتفاقی شبیه لمس قطرات ریز باران روی صورتت، وقتی روی دشتی سرسبز دراز کشیده...
دلبری و با نگاهت دلربایی میکنی... در میان کاخ دل فرمانروایی میکنی... قبله گاهم گشته چشمانِ سیاه و مست تو... دین و ایمانم گرفتی و خدایی میکنی...
چهارشنبه ها شیرین ترین قسمت هفته است نه از نحسی سه شنبه خبری ست و نه باید کلی منتظر رسیدنِ پنجشنبه ی شاد باشی:) چهارشنبه ها حالِ خوبِ عاشقانه ی من است که می دانم فقط یک روز مانده تا دیدار تو*.*
تمام شب را با تو قدم زدم در رویای خویش تا شاید پیدا کنم راهی را ، که تو نیز به خواهی بمانی در کنارم آنگاه نشینیم نگاه کنیم آسمان پر از ستاره را وبیابیم ستاره مان ونجوا کنیم در گوش هم ولبخند زنیم و سپس بدهیم به هم دست...
شانه ات را نیاز دارم تا سر گذارم و گویمت ای عشق توچگونه رخنه کردی در وجودم من که می خواستم تو را از برای دوستی اما دل ست لرزه افتاد بر اندامم و تو نیز خندیدی و من نیز و شدیم عاشق هم
تو در خیالم رقصیدی و تمام کافه های شهر تخته شدند
صبح آمد، خنده ات جاریست، لبخندت بخیر...
احساس عشقم به تو تصاعدیست هر لحظه بیشتر از لحظه قبل انقدر دوستت دارم که هیچ فرمول ریاضی توانایی محاسبه اش را نخواهد داشت کاش بتوانم با این نوشته تورا به نوشیدن جرئه ای از دریای عشقم میهمان کنم
یک شب حوالی همین ساعت یک شب بخیر گفتی و یک عمر بیدارم..
با بوسه هایت زرین می شود روزم قلبت پاک و مهربان سیمایت همچون گل سرخ چشمانت شهلا لبانت آه لبانت بوسه از آن مرا می برد به عمق وجودت چه زیبا می شود تورا به شعر کشاند همانگونه که بوسه ات
زدی عینک به پیشانی، به رویِ بافه یِ مویت نگو حیفت میاید که نبینم چشم و ابرویت دوباره پشتِ فرمان می نشینی و چه می آید به تو ماشینِ همرنگِ لبانِ آلبالویت نه بنزین، بلکه در باکت شرابِ ناب می ریزی برای عشوه رفتن هایِ این سو تا به آن...
پاییز گاهی مثل یک شعر تلخ است میچلاند قلبت میریزد برگت میگریاند چشمت گاهی هم چون مشعوقهء دلربایی است از راه که میرسد عشق دوباره جان میگیرد تا زمزمهء نسیم در بزم رنگها عاشقانه به تماشا بکشاند و نوازش کند خستگی هایت دلتنگی هایت شکستگی هایت حتی گاهی با تلخی...
من دلم روشن است روزى تو از راه مى رسى کوچه عطر تو را مى گیرد دیوار گل مى دهد پنجره عاشق مى شود و خانه ام خوشبخت آن روز براى تمام خستگى هایم یک صندلى روبروى تو کافى ست . . .
شعرهای من طعم گیلاس می دهد لبحند تو طعم عسل بیا تا معجونی بسازیم طعم عشق دهد سپس بگذاریم در فروشگاه دل که یادمان باشد عاشق بودن را
چشمان آبی تو دریای زندگی من ست همراه با عشق
شعر من از آتش عشق توست که روز و شب شعله میکشد به جان خسته ام....
نه... این اختلاف قدیمی راه به جایی نمی برد... حالا بیا که عادلانه جهان را قسمت کنیم؛ آن آسمان آبی بی لک برای تو این ابرهای تشنه ی باران برای من... جنگل برای تو اما نسیم ساده ی عاشق برای من... دریا برای تو رویا برای من... اصلا جهان و...
بزرگراهها، اگر چه بزرگ و گشاده اند اما من و تو را به هم نمی رسانند! کوچه ی آشتی کنان کجاست؟!
چنان زیباست چشمانت که گویا در افق ها هم "خدا خورشید را از چشمهایت می کشد هر صبح"
زندگی را عاشقانه نفس بکش حتی اگر سخت حتی اگر دور حتی اگر دیر . علی گلشاهی(ورژیرا)
شیرین تر از جانم.. پاییز رسیده است...فصل نوبرانه های نارنجی... فصل هم آغوشی خاک و باران در کوچه باغ های کاهگلی...هنگامه یِ جامه دراندن انارها شده و هوا آنچنان ملس است که همه را هوای عاشقی برداشته...و دریغا از پاییز برای منی که عاشق تو هستم...دریغا از این کوچه ها...
عاشق رقص گیسوانت شدم بچرخ عشق من تا آتش شوقم شعله ور شود
