متن کوتاه

تو آمدی؛
و ماه
مثل پرنده‌ای سفید
از قفسِ آبگیرِ شب
به آغوشت پر کشید

گاهی یک قلبِ مهربان
، از هزار دیوان شعر،
شاعرانه‌تر است.

تا دلِ شاعر افسرده و لبریزِ غم است
واژه‌ها در پیِ یک بغضِ شکوفا باشند

گر زلف پریشانت در دست صبا افتد

هر جا که دلی باشد در دام بلا افتد

شفق نام دختری بود
که افق بعد از اعدام
خورشید به دنیا آورده بود

آن مـــن بـــود.
ولی افسوس مــــن آن او نبـــودمــ ....

آن مـــن بـــود.
ولی افسوس مــــن آن او نبـــودمــ ....

زنــــده بــاد آنـــی را کـــه،
با نبــودش هر لحظه مــــرگ به ما نزدیکـــ تر میشود...

بــــدجور به ســــرم هــــوار شــدن خاطره هایتـــ...

نیستــی ببینـــی،
چگـونــه خــاطــراتتــ بـر ســرم هـــوار شـدن.

کلافــــه یعنی مـــــن،
که گم کرده ام رد پای چشمانت را در خاطراتم.

خوشـــا صبحـــی..،
که در آغــوش تـــو چشمــم شـــود بــاز.

هر آنچه را که وصــل تـــو در آن باشد،
به جــــان خــود خــریـــدارم...

تا لبــــ گشــودی به سخــــن،
نیـــــم تنــــــم جـــــانــــش ریــــختــــ...

بگو به او که دلم در هواش بارانی است
بگو قرار دل بی قرار در راه است

نگیری از من امشب
تو اون برق نگاتو
پریشون تو هستم
نگیر از من چشاتو

کدوم آغوش گرمی
شده امشب پناهت
کدوم ماهو نشوندی
توو شب های سیاهت

عــــاشقـــی رنــــج قشنگــی ایستــ ،
کــه چشمـــان تــو سر منشع اوستــ.

چه عشــــق فـــوق العــاده ای،
بــه قلبــم انــداختــه چشاتـــ...

دوستت می‌دارم و هرگز نمیگویم به تو
من نمی‌خواهم تو را از اعتدال خارج کنم

قشنگترین خیـــال هــر شبم تــویی.
کــه بافتــه ام بــر تــن خــویـــش.

در دلــــم ساخته ام کلبه ی احزانت را...
اندکی متروکه است، ولی مملو شده از خاطره هایت.

از تمــــام خـــاطـــراتتــــ...
کلبه ای ساخته ام دنج ولی متروکه، برای دل خویش.

بلاخره به آرزویم رسیدم، داشتنت.
در واقعیتــــ نه، در خیــــالـــ