متن تنهایی

وقتی که احساس تنهایی می کنید و به تنگ آمده اید ، احتمال آن که انتخاب های ضعیف تری بکنید بالا می رود ؛ استیصال برای دوست داشتن آدم را به کجا که نمی کشاند ...
با شکم خالی به خرید نروید چون هر غذای ناسالمی را انتخاب خواهید کرد...

در هر زندان دنیا

زندانیِ فراموش شده ای

و در هر گورستان جهان

عزیز به خاک سپرده ای داشتم

و تنها بودم

مثل ماه

که کوتاه تر از تنهایی من

دیواری نیافته بود

زندگی ملغمه ایه از تناقض های جورواجور. مثل خنده ی وسط گریه کردن و اشکی که وسط قهقهه زدن درمیاد. مثل اشکی که از بزرگترین غصه ها میخشکه و بغضی با کوچیک ترین بهانه ها می ترکه.
میدونی رفیق؟ عاشق که میشی، تمام وجودت میشه آرزوی رسیدن بهش اما دلت...

گفته بودم، تاپائیز نشده برگرد!
نه برای خودم!
بلکه برایتُ می گفتم ...
ببین!
حالا پائیز رسیده و
وسوسه ی خیس شدن موی مان زیر باران،
قدم زدنمان ...
و صدای خش خش_برگ های_رنگارنگ
که زیر پایمان جان می دهند ...
و چتری که بخاطر ساختن ای لحظه های زیبا...

ما دو فصل بودیم
تابستان و پاییز
برای دیدارمان
تنها ثانیه ای زمان نیاز بود!
افسوس تو آمده بودی که بروی
من می آمدم که بمانم
با برگریزان تنهایی یک پاییز...

پاییز یاد آور فراموشیست،
نشانگر، درد تنهاییست...
پاییز میرسد تا بگوید چه کسی نیست،
تا بفهماند ردپایی هست،
که جای پای ،کسی پرش نخواهد کرد؛
گاهی هجوم ترس را میشود حس کرد،
میان انتظار های مداوم،
که شاید دیر برسد همان که زود رهایمان کرد.

ومنی که تمام شب را به انتظار نشسته ام
تا مسیر آمدنت رادیده بانی کنم!
و تویی که نخواستی از مهربانی دستانت؛
برای آبیه انتظارم سایه بانی بسازی !
تو هیج گاه نخواستی و نتوانستی از محل دقیق آرزوهایم بویی ببری!
دیگر هیچ اشتیاقی ندارم تا علاقه ام را پخش...

هیچکس تنهایی ام را حس نکرد
وسعت ویرانی ام را حس نکرد
در میان خنده های تلخ من
گریه پنهانی ام را حس نکرد

محبوب من!
شادی ها متفاوتند چنانکه عاشق ها؛ عاشق شهرها، عاشق روستاها، عاشق جهان سومی، عاشق قدیمی ، عاشق امروزی. مانند شادی شهری، شادی روستایی ، شادی قدیمی ، شادی امروزی.
مانند زمزمه ها؛ زمزمه درخت ها، زمزمه جویبارها، زمزمه گندمزار، زمزمه عاشق ها.
محبوب ام! همه شما را زمزمه...

من در این کلبه ی خاموشِ تنهایی؛
سال ها نشسته و به نصیحت های ماهِ اغواگر گوش سپرده ام.
آنقدر از تو حرف زده ام؛
که مشامم از عطر خیالت پُر شده و جانم را به لب رسانده است.
تمام سطر هایِ دفتر شعرم
از غصه سیاه گشته و
جایی...

به آدم ها حق بدهیم
که برای حالِ ناخوش خویش،
گوشه ای دنج داشته باشند.
حق بدهیم که از شلوغی ها فرار کنند و
دیواری بلند دور تنهایی شان بکشند...
کمی با منِ خود حرف بزنند
و به گفت وگوهای جولان داده در سرشان خاتمه دهند.
آن ها نیاز دارند...

آدم هر چقدر هم ادعا کند
که می تواند تنهایی اش را قُلدرانه به دوش بکشد...
باز هم در خلوت خود
نیازمند حضور گرمی است که
ظرفِ شنیدنش را با دردهایش پر کند.
تا گوشه ای از ذهنش آرام شود
از اینکه قرار نیست غم هایش را سر بسته، به...

ماه من امشب چرا در آسمانت نیستی
در کجا پنهان شدی در آشیانت نیستی
راستی شاید تورا در خاطرم گم کرده ام
این چنین آشفته ای درکهکشانت نیستی
باز هم با رفتنت شب را پر از غم کرده ای
دل به تنهایی سپردی در جهانت نیستی
با همه قهری و...

پاییز بارش را زمین گذاشت
و چمدانش را گشود
البته که می دانی سوغاتی اش چیست؟
برای همین خواستم بگویم
شعر وُ شال گردن ام را
همیشه همراه خودت داشته باش
تا سرمای استخوان افکنِ دلتنگی
به انزوایِ روزهایت نفوذ نکند

پاییز است، مراقبِ تنهایی ات باش.

عظمت این عشق
از بزرگی تو نیست
از تنهایی من است!

باید؛
دست خودم را می گرفتم
و بر می گشتم به--
کومه ی تنهائی ی خودم!


(رها)
کتاب عشق پایکوبی می کند

"تنهایی"مرا با اسم کوچک می شناسد
معشوق وفادار من است
و حواسم را پرت می کند از تمام نبودن ها
من و تنهایی هر دقیقه قرار عاشقی داریم
سر به شانه هم
می گرییم
می خندیم
خاطرات ناب میسازیم
عشق ، " من و تنهایی " را اسطوره خواهد کرد...

مرا انتظار
مرا صبر
مرا تنهایی
مرا فاصله
و مرا پاییز از پای در آورده است؛
از من هیچ نمانده است
جز لبی که برای بوسیدن رگ گردن تو
هنوز هم نفس نفس می زند...

کاش،،،
کسی به پرسد:
چرا لبخندهای تو؛
اینقدر بی رنگ است!؟
و من،،،
همه چیز را
بیاندازم گردن تنهایی!


(رها)

پاییز...
فصل برگ های مرده
فصل پیچیدن خاطره در باد
فصل عاشقانه ای خاموش
فصل دلتنگی کوچه
فصل بی تابی سنگ فرش
فصل تنهایی یک چتر
پاییز...
فصل سیلی از باران
فصل عریانی یک عشق
فصل مرگ شاخهای سرسبز
پاییز...
فصل نقطه چین تا تو... .

کلافگی هایمان از جای دیگریست و ما گناهش را می اندازیم گردن عصر جمعه
صبح شنبه
فصل پاییز.....
اینها بهانه است جانم!
پاییز در دل ماست
از دردیست که در قلبمان می پیچد..
اگر اویی که باید ؛ می بود ؛ پاییز با آنهمه رنگِ دلنواز ، فصل عاشقی ها...

تو نه مهتاب و نه خورشیدی و نه دریایی
تو همان ناب ترین جاذبه ی دنیایی

تو پر از حرمت بارانی و چشمت خیس است
حتم دارم که تو از پیش خدا می آیی

مثل اشعار اهورایی باران پاکی
و به اندازه ی لبخند خدا زیبایی

خواستم وصف تو گویم...

نمیدونم کدوم درد بزرگ تریه؛
این که تو نباشی
یا باشی و مال من نباشی..
اما اینو میدونم
هر دوش یه نتیجه داره: تنهایی.
و تنهایی از همه چی بدتره!

حواست هست عزیز؟
این روزها چقدر عاشقانه های من به دار
بی مهری های تو آویخته شده !؟
منی که به راحتی امید بسته ام به دلم!
دل بسته ام به دلت!

دلی که دیگر حتی به دنیای تنهایی من نیز نمیچسبد!
آه ای بی انصاف ِ پر خاطره ام!...