شعر

مرا هنگام رفتن در بغل کردی،ولی این کار
دقیقا مثل بسم الله یک قصاب میماند

گوش شنوا


دو تا گوشِ شنوا می خوام برایِ قِصه هام
که پُر از حوصله باشه واسه یِ دردِ دِلام

بِشنَوه هر چی که می گَم حرفامُ گوش بکنه
باهام همراهی کنه؛ لبهامُ خاموش نکنه

دو تا گوش می خوام که سنگین نَشه وقتِ حرفِ حق
بشنوه حرفایِ حقُّ پشتِ...

اولین خنده ی تو دلبندم
آسمان را ستاره باران کرد
اولین حرف های شیرینت
چار فصل مرا بهاران کرد

مادرم قهرمان هستی من
بوسه بر قلب بیکرانه ی تو
تا ابد در دل زمان جاریست
قصه ی عشق صادقانه ی تو

تو باشی دست غم در کوچه های عشق زنجیر است
به جز یاد شما هر یاد دیگر دست و پاگیر است

ای که از یار نشان می طلبی، یار کجاست؟

همه یارند، ولی یار وفادار کجاست؟

تشنه یک لحظه دیدار تواَم حال مرا
روزه داری لحظه افطار می فهمد فقط

حرف بسیار است اما هیچکس همدرد نیست
جای خالی تو را سیگار می فهمد فقط

رنگ یاقوت انارست لب سرخ تو لیک
آن یکی هوش فزون سازد و این هوش برد

انگار قهوه تلخ بر روی تقویم ریخته شده
که اینگونه روزهایم تلخ شده است...

شقایق باباعلی

جان رفت و اشتیاق تو از جان بدر نشد

سر رفت و آرزوی تو از سر بدر نرفت

و اگر بر تو ببندد همه ره ها و گذرها
ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند

اثر لطف خدایی که چنین زیبایی
تا تو منظور منی شاکرم از بینایی

رو به رویم می نشینی دلبری ها میکنی
بوسه می خواهم چرا این پا و آن پا می کنی

عکس

من و یک دشت خاطرات از عکس
تو و صد شاخه ی نبات از عکس

زندگی لحظه های نابی بود
مثل یک اسکرین شات از عکس

صد خیابان کرشمه در پایت
من و پس کوچه دهات از عکس

آبی بی کران نیشابور
بغض باریده ی هرات از عکس

سهم...

جز وصل تو دل به هر چه بستم توبه

بی یاد تو هر جا که نشستم توبه

در حضرت تو توبه شکستم صدبار

زین توبه که صد بار شکستم توبه

با آنکه رفته ای و مرا برده ای ز یاد
میخواهمت هنوز و به جان دوست دارمت

ای گل خوشبوی من دیدی چه خوش رفتی ز دست

دیدی آن یادی که با من زاده شد بی من گریخت

دیدی آن تیری که من پر دادمش بر سنگ خورد

دیدی آن جامی که من پر کردمش بر خاک ریخت

لاله ی لبخند من پرپر شد و بر باد...

باغ


کافی نبود و نیست هزاران هزار سال

تا بازگو کند

آن لحظه ی گریخته ی جاودانه را

آن لحظه را که تنگ در آغوشم آمدی

آن لحظه را که تنگ در آغوشت آمدم

در باغ شهر ما

در نور بامداد زمستان شهر ما

شهری که زادگاه من و زادگاه...

دیروز من چقدر عاشق بودم
فرزند چشم های شاد تو بودم
وقتی که تو قد راست کرده بودی و یک بند فریاد می زدی
من دوست دارم من دوست دارم من دوست دارم...

جان به لب آمد و لب بر لب جانان نرسید

دل به جان آمد و او بر سر نازست هنوز

تمام نگاهم به چشمان توست
دلم گرم گرمای دستان توست
چه کردی تو با من در این روزگار
که دائم وجودم پریشان توست

ای بوی آشنایی دانستم از کجایی

پیغام وصل جانان پیوند روح دارد

دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد

ابری که در بیابان بر تشنه ای ببارد

بی حاصلست یارا اوقات زندگانی

الا دمی که یاری با همدمی برآرد