شعر

به دو چشم تو که گر بی تو برندم به بهشت

نکنم میل به حوران و نظر با ساقی

این چهره را، بانو، به آرایش نیازی نیست
بر چهره ات زیباتر از رژ، رد لبخند است

احسان پرسا

من اگر نیکم وگر بد تو بروخود را باش
.
.
.

توپس پرده چه دانی که که خوبست و که زشت

سهم من در وسط معرکه عشق چه بود؟
غم و دلتنگی و حسرت ، همه یک جا با هم!

گوینده ی قصه های شیرین مادر
خیاط لباسهای چین چین مادر

بازیگر نقش اول زن همه عمر
شایسته ی سیمرغ بلورین مادر

رفتی چون تیر وکمان شد
از بارِ غم پیکر من

که داند بجز ذات پروردگار
که فردا چه بازی کند روزگار

👌غزل آواز
چه خوش باشد شبِ آواز باشد
نوایِ نی صدایِ ساز باشد
بخواند یک غزل استاد ایرج
کنارش پنجه شهناز باشد
وَ یا چهچه زند استاد گلپا
کسایی با نِی اَش دمساز باشد
چه گرم ودلنشین خواند شجریان
اگر پایور وِرا همراز باشد
وَ یا چون افتخاری خوش بخواند...

چرخ گردون هرچه کردی ناز شصتت
سخت کردی روزگارم با شکستت

گرچه این دیوار دنیا تنگ کردی!
من گلی بر آب دادم جنگ کردی؟

از چه باران می زند بر بام دل ها
داغ گل دیدم شدم تنهای تنها

گر صدایم می زدی نایی شنیدی؟
بیش از اینها درد رسوایی...

خواب دیدم گریه می کردم ولی از روی شوق

دوستم میگفت: تعبیرش تویی اما نشد!

ارس آرامی

گویی از تقدیر تلخم باخبر بودم ز پیش

مادرم می گفت من مشکل بدنیا آمدم!!

ارس آرامی

قصهٔ تلخی ست شاعر باشی و با شعر خود

نازنینت را خودت معشوقهٔ مردم کنی!!

ارس آرامی

در بلا هم می چشم لذات او

مات اویم مات اویم مات او

در تمام جان من جا کرده ای
ای تمامت
آیه ی تکرار دل...

چه کنم؟

بی درد و بلای تو دوا را چه کنم
ناز تو و دلبری بلا را چه کنم

وقتیکه جهان به عشق تو می گردد
حال خوش لحظه دعا را چه کنم

گیرم که فراموش تو شد خاطره ای
شیدائی جان مبتلا را چه کنم

بیمار تو بودنم مگر...

کِی کسی خواست دل شاعر ما را بخرد؟
مُرده شور، دل دیوانهٔ ما هم ببرد!!

هر کسی را که سر شب به دلم جا دادم
نصف شب خواست ز دیوار دل ما بپرد

دلبری را که به خون جگرم پروردم
گرگ شد خواست دل برهٔ ما را بدرد

ترکمانچای بشد...

لم داده بود بر لب عطر جوانی اش
با گونه های غم زده ی استخوانی اش
ساکت، صبور، مثل همیشه حیاط پیر
در دست، چای دم شده ی زعفرانی اش
تهمینه ای که مردن سهراب دیده است
باغی که کرده داغ خزان، بایگانی اش
آن روزها که سایه ی بابابزرگ...

مى خواست عشق را بِچِشاند به کامِ خلق
با طعمِ شیر و شَهد و شکر، "مادر" آفرید

حاجت روا

پس می دهم تقاص دلم را به پای تو
جان می کَنم به جان تو در ماجرای تو

دلبسته ام به جرعه ای از شوکران ولی
افتاده ام به دامن چون و چرای تو

اینها که گفته ام به فدای سرت عزیز
دیوانه ام به خاطر زلف رهای...

مادرم

مادرم آنزمان که کودک بود
روی پایش یکی عروسک بود
آنکه عشق و عزیز مادر بود
ریزهِ میزهِ تمیزُ کوچک بود
♡○○.○○○
آن عروسک مکان ایمن داشت
یک بلوز قشنگ بر تن داشت
بین دستان کوچک مادر
سرنوشتی مشابه من داشت
♡♡○.○○○
روی پایش تکان تکان میداد
آسمان را...

ای که پاییز شدی تا که بهارت باشم
باغ بی برگ شدی تا برو بارت باشم

ای صدایت نفس خش خش گلبرگ خزان
تا که دلتنگ شدی ، صبر و قرارت باشم

دلم آغوش تو میخواهد و دستان تو را
من که با هر نفسم ، عاشق زارت باشم

پادشاه...

همرنگ طلوع آفتاب عشق است
گلواژه ی شورو تب وتاب عشق است

توصیف شود اگر که مادر امروز
بایست که گفت شعر ناب عشق است

سر نوشتم نکند چِرک نویسی شده یا
ناخدا بوده که گندی زده بر هر ورقم
غصه های بی کسی ام را نخوری
مانده هنوز
آخرین بسته ی سیگار و
دو پیک عرقم
شاعر: کمال حسینیان

در نگاهت عاشقی دیوانه را حس میکنم
بوی پیوند توبا این خانه را حس میکنم
تا لبت را بر لبانم میگذاری نازنین
آتش این بوسه ی جانانه را حس میکنم
می نشاند عشق تو آرامشی در جان من
در کنارت لحظه ای مستانه را حس میکنم
تو رهایی از حصار...